บทที่ 214 การวางแผนอย่างยาวนาน

สีโม่เฉิงตระหนักได้ทันที ตนเองอารมณ์ตื่นเต้นเกินควร จึงใช้พละกำลังอย่างไม่ตั้งใจ

เขาผ่อนแรงจากมือเล็กน้อย แต่ร่างกายยังคงกักขังเธอดังเดิม ไม่อนุญาตให้เธอไปไหน

คิดถึงมาตลอด เฝ้าถวิลหา คอยตามหามาตลอดเวลาห้าปี

เขาไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว

ผ่านไปสักพักใหญ่ ในที่สุดกู้หรันถึงสงบลงได้

ริมฝีปากของเธอเริ่มซีดเผือดเล็กน้อย ในหัวสมองพลันกึกก้องคำพูดของชายหนุ่มเมื่อครู่นี้วนซ้ำไปซ้ำมา แค่รู้สึกว่าหัวใจเต้นโครมครามดังกลองเพล

สักพัก ถึงได้เรียกเสียงของตนเองกลับมา

“ความหมายของคุณคือ... เด็กสาวคนที่เคยช่วยชีวิตคุณเมื่อห้าปีก่อน คือฉันหรือคะ?”

สีโม่เฉิงหายใจไม่ออกชั่วขณะ

ผู้หญิงคนนี้ ลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นของพวกเขาไปหมดจดก็ช่างเถอะ ตอนนี้กลับตั้งคำถามกลับเขาเลยเหรอเนี่ย

ดวงตาอันเคร่งขรึมของเขา ก้มหน้าสบตาเธอ

“ครับ”

คุณก็คือเด็กสาวคนนั้น

เด็กสาวอันล้ำค่าที่อยู่ในใจของเขา

กู้หรันสับสนขึ้นมาทันที

เธอหวนนึกถึงสมัยเรียนปีหนึ่งของตนเอง เคยเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน และเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศมาหนึ่งปีตามจริง

เพียงแต่ความทรงจำในปีนั้นเลอะเลือนมาก กระทั่งเธอจำไม่ค่อยได้ว่าตนเองเคยผ่านอะไรมาบ้างสมัยเรียนต่อต่างประเทศ

ช่วงเวลานั้น ที่บ้านพูดแค่ว่าเธอประสบอุบัติเหตุโดนรถชน จนลืมทุกอย่างไปเสียสนิท

เธอไม่ได้คิดลึกซึ้งมากนัก เพราะว่าความจริงเธอประสบอุบัติเหตุตามนั้นจริงๆ หลังจากกลับมาแล้ว จึงมุ่งหน้ากับการร่ำเรียนอย่างเคร่งเครียดและการหางานทำ

แต่กลับคิดไม่ถึงว่า เรื่องราวแท้จริงแล้วจะเป็นเช่นนี้

กู้หรันเคร่งขรึมลงถนัดตา

ข่าวนี้นำความตื่นตระหนกให้เธออย่างมากมายเหลือเกินอย่างหมดหนทาง

เธอจำเป็นต้องใช้เวลาในการปรับตัว

สีโม่เฉิงเองก็ไม่ได้บีบบังคับเธอ เพียงเฝ้ารอเธออย่างเงียบๆ

ผ่านไปสักพักใหญ่

กู้หรันค่อยๆ ถอนหายใจยาวออกมา

“งั้น เป่าเปาก็คือลูกฉันจริงๆ เหรอคะ?”

สีโม่เฉิงชะงักทันที คิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาตอบสนองสิ่งแรกของเธอก็คือเรื่องนี้