บทที่ 215 ประกาศสถานะ

อย่างไรก็ตาม กู้หรันไม่ต้องให้เขาตอบคำถาม เพราะสามารถคาดเดาคำตอบจากการแสดงออกของเขา

เธอกอดอกพร้อมแสยะยิ้มทันที

“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสีโม่เฉิง จะเป็นคนจอมวางแผน”

สีโม่เฉิงกระแอมเบาๆ พลันพูดเกลี้ยกล่อมอย่างหดหู่

“ไม่ใช่จอมวางแผน แต่เป็นการใช้ความคิดครับ การไล่จีบเมียต้องใช้ความคิดด้วยครับ ไม่งั้นอยู่ดีๆมีคนคนหนึ่งบุกเข้าหา แล้วพูดเรื่องราวเหล่านี้กับคุณ คุณก็คงไม่เชื่อหรอกใช่มั้ยครับ?”

กู้หรันครุ่นคิด เหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หากเวลานั้นสีโม่เฉิงไม่ใช้ยุทธวิธีทางอ้อมในการออกศึก โกหกเธอจนได้เธอมาอยู่ในกำมือแล้วค่อยมาพูดความจริงภายหลัง และพูดตรงตามความจริง

เธอก็น่าจะรู้สึกว่าเขาเป็นโรคประสาทก่อนแล้ว!

เมื่อฉุกคิดถึงเรื่องนี้ กู้หรันถอนหายใจอย่างหมดวิธี

“ก็ได้ค่ะ ในเมื่อคุณพูดแบบนี้แล้ว งั้นฉันเชื่อคุณค่ะ”

สีโม่เฉิงเพิ่งจะกระตุกมุมปาก รอยยิ้มยังไม่ได้คลี่ออกจนเผยให้เห็นหมด พลันได้ยินเสียงผู้หญิงอีกคนพูด “แต่ว่า ฉันเชื่อคุณก็ไม่ได้ความว่าฉันให้อภัยคุณนะคะ”

รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาพลันหุบลงทันที

พลันทำหน้าตาจริงจัง เพื่อขอโทษกับเธอ

“ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว”

กู้หรันเลิกคิ้ว

“ผิดตรงไหนเหรอ?”

“ผมไม่ควรปิดบังคุณ ไม่ควรเพิ่งมาบอกความจริงกับคุณในเวลานี้”

กู้หรันหัวเราะเยาะ “เหอะๆ”

“ความผิดของคุณแค่จุดนี้เหรอคะ?”

สีโม่เฉิงตกตะลึง จนเกิดอาการเบลอเล็กน้อย

นอกจากจุดนี้ เขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดตรงไหนอีก

กู้หรันเหล่มองอาการสับสนของเขา นัยน์ตาหม่นหมองเล็กน้อย

ผู้ชายเป็นพวกไม่เข้าใจความรู้สึก คำพูดนี้ไม่มีผิดเพี้ยนสักนิด

เธอกล่าวเสียงแข็งกร้าว “น้องถิงถิงคนนั้นของคุณ เหมือนยังมีใจให้คุณมาโดยตลอดนะคะ”

สีโม่เฉิงมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาทันที

เขารีบตอบกลับทันควัน “ผมจะอธิบายกับเธอให้ชัดเจน จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”