บทที่ 217 มอบอำนาจให้เธอ

กู้หรันแปลกใจเล็กน้อย

“เป่าเปาก็มีของขวัญที่เตรียมไว้ให้หม่ามี๊ด้วย อะไรเหรอคะ?”

แก้มกลมแดงเป็นลูกตำลึง พลันหยิบหุ่นยนต์ DIY สีชมพู ขึ้นมาตัวหนึ่งอย่างเขินอาย

“หม่ามี๊ ผมให้หม่ามี๊ครับ”

กูหรันแสดงอาการประหลาดใจมาก

“สวยมากเลยค่ะ!”

ไม่ใช่แบบคำเยินยอ และก็ไม่ใช่เพื่อเอาใจให้เจ้าซาลาเปาน้อยสบายใจ แต่สวยจริงๆ

เมื่อเห็นหุ่นยนต์ตัวเล็กซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่เล็กน้อย ดวงตาหรี่โค้งเป็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวเข้าหากันทันที มองดูก็รู้ว่าใบหน้ายิ้มแย้ม ร่างเล็กๆสีชมพูขาวผ่องบวกกับผมสีชมพู คอยจ้องสิ่งของที่สาวน้อยชื่นชอบ

กู้หรันถามอย่างอดใจไม่ไหว “ทำไมถึงเป็นสีชมพูคะ”

เป่าเปากะพริบตาปริบๆ

“เพราะว่าหม่ามี๊เป็นผู้หญิง ผู้หญิงก็ต้องใช้สีชมพูอ่อนๆ สิครับ”

กู้หรัน “…”

พรวด--

ถึงแม้จะเป็นผู้ชายแท้ทั้งแท่ง แต่ก็ช่างหัวใจอบอุ่นจริงๆ

ท่านสีที่อยู่ทางด้านข้างก็หัวเราะตาม “เป่าเปาตั้งใจทำ เด็กดีจริงๆ”

เป่าเปาเชิดใบหน้าเล็กๆ อย่างจองหอง

แหงสิครับ

เพราะว่าเขาเป็นลูกที่ดีของหม่ามี๊นะสิ เขาย่อมตั้งใจกับหม่ามี๊มากอยู่แล้ว

ส่วนหลี่หมิงจูกับหลี่ถิงถิงที่อยู่ทางด้านข้าง เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว พลันแอบกำหมัดไว้แน่นด้วยความเกลียดชังอย่างเงียบๆ

ท่านสีรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันแห่งความสุขจนแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน สองคนแม่ลูกกลับมาร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนี้จนสร้างความอัปมงคลขึ้นมา พลันทำหน้าตาเคร่งขรึม จึงกล่าวออกมา “พอเถอะ! ถ้าจะร้องไห้ก็ไสหัวออกไปร้องข้างนอกนู่น จะมัวมาร้องไห้ไว้ทุกข์หน้าศพอยู่ตรงนี้ทำไมกัน?”

เมื่อคำพูดนี้ออกไป ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนทันที

วันนี้เป็นงานฉลองวันเกิดแก่ท่านสี แต่เขากลับพูดว่าพวกเธอมาร้องไห้ไว้ทุกข์เหรอ

เอ่อ...

หลี่หมิงจูไหวพริบดีพลันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว พลันปาดน้ำตาทันที และปาดน้ำตาบนใบหน้าหลี่ถิงถิงทันควัน

“ขอโทษค่ะ คุณท่าน ถิงถิงแค่คิดว่าหลังจากสีโม่เฉิงแต่งงานไปแล้ว พวกเขาก็เจอกันได้ยากขึ้น พลันฉุกคิดเรื่องที่เกิดเมื่อก่อนจนรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาหน่อย จนทำลายความปีติยินดีของทุกคน ขออภัยจริงๆ ค่ะ”