บทที่ 220 สร้างเรื่องพอหรือยัง?

เพียงแต่ เดิมทีเธอนึกคิดว่าการที่ตนเองทำเช่นนี้ จนสามารถเปลี่ยนสีโม่เฉิงให้กลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้

ทว่าคิดไม่ถึง กลับกลายมาเป็นได้ข่าวเขาจะแต่งงานไปเสียนี่

ทันใดนั้นหลี่ถิงถิงรู้สึกเสียใจขึ้นมา

ถ้าตอนแรกเธอไม่ได้จากไป ถ้า...

ขณะนั้นเอง ทันใดนั้นกู้หรันกล่าวทันที “นี่คุณกำลังคิดว่า ตอนนั้นถ้าคุณไม่ได้ไปจากเขาก็คงดี แบบนั้นพวกคุณก็ยังมีโอกาสอยู่ ไม่แน่ว่าเขายังรู้สึกชอบคุณงั้นสิ?”

หลี่ถิงถิงสั่นเทา พร้อมทั้งเหล่มองกู้หรันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผู้หญิงคนนี้.... ทำไมเธอรู้ว่าตนเองกำลังคิดอะไรอยู่?

กู้หรันหัวเราะเล็กน้อย

“คุณไม่ต้องรู้สึกแปลกใจหรอก มันเป็นความคิดของปุถุชนทั่วไปก็เท่านั้นเอง แค่ให้ใครใช้สมองขบคิดเล็กน้อยก็เดาออกกันทั้งนั้น”

เธอครุ่นคิด พลันเปลี่ยนมาใช้คำที่ดูอ่อนโยน

“พูดกันตรงๆ คุณกับเขารู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว จนสามารถพูดได้ว่าโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ในเมื่อพวกคุณต่างรู้จักกันมานานมากขนาดนี้แล้วแต่เขากลับไม่ได้หลงรักคุณเลย คุณรู้สึกจริงๆ เหรอ คุณยืดเยื้อเวลาอีกหลายปี อยู่ดีๆ จะให้เขาเปลี่ยนนิสัย เปลี่ยนไปหลงรักคุณงั้นเหรอ?”

สักพัก โดนสวนกลับมาอีกดอก

“โดยเฉพาะอย่างยิ่งทำก่อนสถานการณ์ที่เขาจะรู้ว่าคุณไปทำร้ายคนที่เขารักที่สุด”

ขณะนั้น สีหน้าหลี่ถิงถิงซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม

ราวกับกำแพงป้อมปราการสุดท้ายที่อยู่ในใจถูกทุบทำลายทันที

ใช่สิ กู้หรันพูดได้อย่างถูกต้อง

สิ่งที่เธอยืนหยัดมาตั้งหลายปี สีโม่เฉิงกลับไม่เคยตั้งใจมองเธอจริงจังสักครั้งเลย

แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าเธอได้ทำร้ายผู้หญิงคนที่เขารักมากที่สุดก่อนหน้านี้ แล้วจู่ๆ ก็กลับมาหลงรักเธอเลย?

ทุกสิ่งทุกอย่างก็แค่เธอนี่แหละที่กำลังหลอกตัวเองมาตลอด

เวลานั้น สีโม่เฉิงปฏิบัติต่อเธอดีมากเป็นพิเศษสักระยะ

ทว่านั้นเป็นเพียงเพราะเขานึกคิดว่าคืนวันนั้นเธอเป็นคนช่วยเขา ดังนั้นจึงรู้สึกซาบซึ้งและรู้สึกผิดอยู่ในใจเท่านั้นเอง

ส่วนเธอ กลับเอาคำโกหกคิดเป็นความจริงเสียนี่

ไม่เพียงหลอกลวงเขา แถมยังหลอกลวงตนเองด้วยซ้ำ

และคอยหลอกตัวเองมาโดยตลอด เขาปฏิบัติต่อเธอดีจริงๆ เดิมเขาก็ควรจะปฏิบัติดีต่อเธอเช่นนี้

ทุกอย่างเป็นเพราะจู่ๆกู้หรันปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับทำลายการปฏิบัติตัวที่ดีอย่างนี้ออกไปเท่านั้นเอง

ดังนั้น ตราบใดที่กู้หรันจากไป เธอกับสีโม่เฉิงก็สามารถกลับมาสู่สภาพตามเดิม