บทที่ 219 คุ้มค่ามั้ย?

สภาพอันน่าเวทนาของหญิงสาวนี้ ให้ใครเห็นก็ต้องพูดอย่างอดใจไว้ไม่อยู่

ทว่าสีโม่เฉิงกลับไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา เพียงแค่จ้องมองเธออย่างเย็นยะเยือก เหมือนจ้องมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยสร้างความสัมพันธ์สักนิดอยู่ตลอดเวลา

ขณะนั้นเอง กู้หรันลงจากรถ

เธอให้เป่าเปานั่งอยู่ในรถ ตนเองเดินลงไป

“ในเมื่อคุณหลี่ต้องการอธิบาย งั้นก็ให้โอกาสเธอได้อธิบายเถอะค่ะ”

เธอเปล่งเสียงพูด

สีโม่เฉิงย่นคิ้ว พลันรู้สึกไม่สบายใจอย่างไม่รู้ตัว

ผู้หญิงคนนี้ยังมีอะไรที่จะอธิบายได้อีกเหรอ?

ทุกอย่างมันก็แค่วาทศิลป์ เพื่อต้องการหาข้อแก้ตัวให้กับตนเองก็เท่านั้นเอง

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเธอ กู้หรันก็คงไปจากไปอย่างไร้เยื่อใยขนาดนั้น

เสียดายที่เวลานั้นตนเองยังไม่รู้ความจริง ยังคิดว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ จึงยกเป่าเปาให้เธอดูแลสักระยะ

และการได้ตรวจสอบจนรับรู้ความจริงในภายหลัง ถึงทราบว่าเธอเคยไปหากู้หรัน

ตอนที่หลี่ถิงถิงเห็นกู้หรัน หน้าซีดเผือดลงในเวลาชั่วขณะ

ก่อนหน้านี้ เธอเคยเห็นกู้หรันมาแล้ว

วิลล่าหลังเล็กๆ หลังนั้นเมื่อห้าปีก่อน เธอเห็นกู้หรันที่กำลังนอนพักเพื่อรักษาภาวะการตั้งครรภ์

เวลานั้นเธอทั้งโกรธและกราดเกรี้ยว เกรงว่าเธอคลอดลงแล้ว ตนเองจะไม่มีโอกาสอีกเลย ดังนั้นจึงตั้งใจพูดคำพูดเหล่านั้นออก ด้วยความโมโหเพื่อให้เธอหนีไป

เพียงแต่กู้หรันในตอนนั้น ยังเด็กมาก

ส่วนกู้หรันในตอนนี้ กลับเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่และมีอำนาจยิ่งใหญ่ขึ้น ขนาดเวลาหลี่ถิงถิงเพิ่งจะเห็นเธอ เกือบจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

กู้หรันเห็นว่าเธอคอยจับจ้องตนเองอยู่ตลอดเวลา จึงหัวเราะทันที

“คุณหลี่ คุณมีเรื่องที่อยากจะพูดอีกเยอะแยะไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมไม่พูดออกมาล่ะ?”

หลี่ถิงถิงเม้มริมฝีปาก

เธอเหล่ตามองสีโม่เฉิง

“พี่โม่เฉิงคะ ฉันขอคุยกับเป็นการส่วนตัวสักหน่อยได้มั้ยคะ?”

สีโม่เฉิงย่นคิ้ว เขาไม่มีทางยินยอมแน่

สำหรับเขาแล้ว หลี่ถิงถิงไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ถึงแม้ว่าจะพูดออกมาก็ไม่มีคำพูดดีๆ อะไรหรอก

แต่อีกฝ่ายกลับพูดมาเองว่าต้องการพูดกับกู้หรัน งั้นเรื่องนี้ต้องดูความคิดความอ่านของกู้หรันอยู่ดี

ด้วยเหตุนั้นเอง เขาจึงหันหน้าไปมองกู้หรัน

อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย

สีโม่เฉิงขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมมากยิ่งขึ้น

สุดท้าย ก็ต้องเคารพในการตัดสินใจของเธอ พลันหันหลังและขึ้นรถทันที