บทที่ 222 สงสารเธอจับใจ

“แม่ เมื่อกี้แม่คุยอะไรกับหรันหรัน?”

สูชิงโหรวกลั้นหายใจ พลันแสดงอาการหวาดกลัวต่อทัศนคติของลูกชาย

ทว่าพอฉุกคิดถึงอาการน้อยใจของเพื่อนรักของตนเอง และรู้สึกว่ายิ่งไม่พูดก็ยิ่งไม่พอใจนิดหน่อย

“โม่เฉิง อันดับแรกขอพูดก่อน แม่ไม่ได้ตั้งแง่กับเธอ แต่เธอไม่รู้จักมารยาทป้าหลี่ของแกจะพูดยังไงก็เป็นเพื่อนแม่นะ เธอเป็นผู้อาวุโสกว่าแต่กลับเสนอหน้าไปด่าทอเธอ นี่แกว่ายังมีศีลธรรมอยู่มั้ย? แล้วจะให้ฉันเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน”

สีโม่เฉิงกล่าวพูดอย่างไร้สีหน้า อย่างไม่คาดคิด “หรันหรันไม่ได้ด่าท่านครับ”

“ห๊ะ?”

สูชิงโหรวตกตะลึงทันที

สีโม่เฉิง “ผมด่าท่านเอง”

สูชิงโหรว “…”

เธอเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สูชิงโหรวโทรศัพท์หาเธอก่อนหน้านี้ พร้อมทั้งร้องไห้ฟูมฟายปาดน้ำตาต่อหน้า พูดแค่ว่ากู้หรันรังแกพวกเธอสองแม่ลูก แถมด่าพวกเธอ แต่ไม่ได้เอ่ยถึงสีโม่เฉิงสักคำ

ขณะนั้น สูชิงโหรวย่อมคิดไปเองว่า กู้หรันตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกเธอ

ทว่าตอนนี้...

“โม่เฉิง แกคงไม่ได้รับโทษแทนนังผู้หญิงคนนั้น เลยตั้งใจพูดแบบนี้ใช่มั้ย?”

สีโม่เฉิงกลั้นลมหายใจ พลันโกรธจัดจนแสยะยิ้มออกมา

“เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง ผมจำเป็นต้องทำด้วยเหรอ?”

เธอครุ่นคิด พลันรู้สึกว่าก็ใช่นะ

ลูกชายของตนเองมีนิสัยดื้อรั้นยังไง เธอย่อมชัดเจนที่สุด

เขาไม่เคยมองแม่ที่มีบุญคุณคนนี้อยู่ในสายตามาโดยตลอด เขาคงไม่รับโทษความผิดแทนกู้หรัน ด้วยเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้หรอก

ดังนั้น สีหน้าสูชิงโหรวพลันดูไม่ดีทันที

จนเกิดความรู้สึกถูกหลอกใช้อย่างหนักหน่วง

สีโม่เฉิงเห็นสภาพนั้นแล้ว พลันพูดตีเหล็กในขณะยังร้อนทันที “คุณแม่ครับ ผมรู้ว่าแม่กับพวกหลี่หมิงจูมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่จะดียังไงก็ต้องยอมรับอย่างชัดเจน ว่าใครเป็นญาติหรือเป็นศัตรูกับคุณแม่นะครับ”

“เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง หลายปีมานี้คุณแม่ปฏิบัติต่อพวกเธอยังไง พวกเธอปฏิบัติตัวยังไงกับคุณแม่ คุณแม่เคยคิดความแตกต่างในช่วงระยะเวลานั้นบ้างมั้ยครับ?”

“ตอนพวกคุณแม่ออกไปเที่ยวกัน ครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่คุณแม่ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด ปรนนิบัติพวกเธอเหมือนกับองค์จักรพรรดิณี พวกเธอเคยออกเงินสักแดง หรือขอบคุณคุณแม่สักครั้งบ้างไหมครับ?”

สูชิงโหรวสะอึกทันที

ชั่วครู่ สุดท้ายแล้วก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ดังนั้นจึงโต้แย้งสวนกลับ “พวกเธอสองคนแม่ลูกไร้ที่พึ่งพิงในชีวิต เรื่องเงินทองก็ไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร เวลาพวกเราออกไปเที่ยวด้วยกันแม่ย่อมไม่ให้พวกเธอจ่ายเงินอยู่แล้ว”

“ดังนั้นเรื่องขอบคุณก็ไม่ต้องหรอก เรามีความสนิทสนมกันขนาดนี้ แทบไม่ต้องใช้คำพูดคำยืดเยื้ออย่างเป็นทางการพวกนั้นเลย”

สีโม่เฉิงแสยะยิ้ม