บทที่ 223 คุณหนูใหญ่ของตระกูลเฉิง

อีกฝั่ง

สูชิงโหรวลังเลอยู่หลายตลบ ท้ายที่สุดจึงกดโทรศัพท์หาหลี่หมิงจู

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ฉลาดเฉลียวนัก ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองเป็นคนโง่ดัดดาน

สีโม่เฉิงพูดถึงระดับนั้นแล้ว หากเธอยังไม่รู้สึกว่าผิดปกติ งั้นเธอก็ไม่คู่ควรที่จะนั่งในตำแหน่งนายหญิงใหญ่ประจำตระกูลนี้แล้วแหละ

แต่เธอไม่เชื่อจริงๆ ว่า หลี่หมิงจูจะหลอกใช้เธอ

ดังนั้น เธอจึงโทรศัพท์ไปถามให้ชัดเจน

ไม่นานก็มีคนกดรับสายอย่างรวดเร็ว

เสียงอ่อนโยนของหลี่หมิงจูดังมาตามสาย

“ฮัลโหล ชิงโหรว”

สูชิงโหรวเอ่ยถามทันที “หมิงจูเมื่อวานตอนหล่อนมีปากเสียงกับกู้หรัน ยังมีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอเปล่า?”

หลี่หมิงจูชะงักทันที

วินาทีถัดมา หน้าเปลี่ยนสีทันที

เธอเข้าใจสูชิงโหรวเป็นอย่างดี จู่ๆ ก็มีโทรศัพท์โทรมาหาในเวลาดึกดื่นค่อนคืน ย่อมไม่ใช่เพื่อคุยกันเรื่องสัพเพเหระอย่างแน่นอน

ดังนั้น เธอไปเจออะไรเข้าหรือเปล่า?

ความคิดนี้พลันฉายวับขึ้นมาในหัวสมองของเธอ และหายวับไปทันที

เธอรีบพูดและยิ้มอย่างรวดเร็ว “ตอนนั้นโม่เฉิงก็อยู่ด้วย เพียงแต่เขาถูกกู้หรันปิดหูปิดตา จึงพูดคำพูดไม่มีมารยาทพวกนั้นออกมา ฉันไม่ติดค้างอะไรกับเขาหรอก ชิงโหรวหล่อนวางใจเถอะ”

คำพูดนี้เมื่อพูดออกมา พลันทำให้สถานการณ์พลิกทันควัน

ดูเหมือนไม่ใช่เพราะว่าเธอทำให้สูชิงโหรวเข้าใจผิด จึงตั้งใจปิดบังว่าสีโม่เฉิงก็อยู่ในตอนนั้นด้วย

และเพราะว่ากลัวที่เธอจะไปร้อนอกร้อนใจกับสีโม่เฉิงเพื่อตนเอง จนส่งผลกระทบไปถึงความสัมพันธ์ของแม่ลูก ดังนั้นจึงตั้งใจไม่พูดออกไป

ผลคือ สูชิงโหรวถอนหายใจยาว

เธอก็ว่าแล้ว เพราะว่าเธอรู้จักกับหมิงจูมาตั้งหลายสิบปี อีกฝ่ายเป็นคนยังไง แล้วเธอจะไม่รู้ได้ยังไง?

หมิงจูแทบไม่ได้สร้างแผนการฉลาดเป็นกรดแบบนี้แน่

เมื่อคิดแบบนี้ สูชิงโหรวจึงผ่อนน้ำเสียงลง

“แบบนี้เอง ในเมื่อหล่อนไม่ได้เก็บไปคิด งั้นฉันก็วางใจแล้ว”

“ดึกมากแล้ว หล่อนควรนอนพักได้แล้วนะ”

“อื้อ หล่อนก็เหมือนกัน”

“งั้นก็แค่นี้ บาย”

“บาย”

หลังจากกดวางสาย เธอชะเง้อมองโทรศัพท์ พลันใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน

วันนี้ถือว่าหลี่หมิงจูกับหลี่ถิงถิงต้องพลอยคับข้องหมองใจอย่างหนัก