บทที่ 229 มือที่สาม

พนักงานพูดเสร็จ พลันเดินออกทันที

เซี่ยหนันนั่งตรงตำแหน่งที่นั่งของเสี่ยวชวี นิ้วมือถือวิสาสะกระดกขึ้นมา พลันเคาะลงบนหน้าจอแผ่วเบา

เธอเหลียวมองคนอื่นที่อยู่ทางด้านหน้า จนค้นพบว่ามีคนสนใจทางจุดนี้ จึงเริ่มค้นบนที่นั่งของเสี่ยวชวีอย่างไม่กระโตกกระตาก

กู้หรันกลับมาในช่วงบ่าย

เธอจดจ่อคุยกับลูกค้าถึงเรื่องผลกำไรมากเกินไปหน่อย จนลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท อย่างช่วยไม่ได้

รอตอนที่เธอได้สติกลับมาอีกครั้ง ถึงค้นพบว่าบ่ายสองโมงเข้าไปแล้ว

กู้หรันฉุกคิดถึงเรื่องที่เซี่ยหนันกำลังรอเธออยู่ที่บริษัท พลันรีบกลับออกมาทันที

ทันใดนั้น เซี่ยหนันจึงค้นพบว่าเธอยังไม่กลับมา ขนาดข้าวกลางวันก็ยังไม่ได้กิน จึงรอเธออยู่ตรงนั้นตลอดเวลา

กู้หรันพูดอย่างปวดใจ “นี่แกเป็นอะไรทำไมไม่ไปกินข้าวกลางวันก่อน ถ้าหิวจนไส้ขาดแล้วจะทำไง?”

เซี่ยหนันหัวเราะ

“กระเพาะฉันหนา ไส้ไม่ขาดหรอกน่า”

“พูดเพ้อเจ้อ!”

กู้หรันอดใจไม่ไหวที่จะลากเธอออกไปหาของอร่อยๆ กิน

ทั้งสองคนเลือกร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง หลังจากเข้าไปแล้ว จึงสั่งอาหาร กู้หรันจึงประเมินเซี่ยหนันที่อยู่ทางด้านหน้าอย่างจริงจัง

หลังจากประเมินอยู่พักใหญ่ พลันย่นคิ้ว “แกผอมไปนะ”

เซี่ยหนันหัวเราะพลันดื่มน้ำชาอึกหนึ่ง

“ฉันคิดว่าแกกำลังชมฉันอยู่นะ”

“ไม่นะ ฉันพูดความจริง”

เธอยื่นมือเลยโต๊ะ เพื่อบีบใบหน้าเซี่ยหนัน

“ดูสิ หน้าตอบมาก หนันหนัน แกลำบากมากตอนอยู่ต่างประเทศใช่มั้ย? ปล่อยให้หิวไส้กิ่วอยู่บ่อยๆ ใช่มั้ย?”

เซี่ยหนันชะงักทันที

พลันมีความอบอุ่นซาบซ่านพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจอย่างไม่รู้ตัว และรู้สึกละอายใจ ในเวลาเดียวกัน

เธอยิ้มแห้งๆ

“ไม่ลำบากจริงๆ แต่ช่วงนี้ฉันออกกำลังหนักมาก เลยใช้ไขมันไปค่อนข้างเยอะ ดูเหมือนจะผอมตามธรรมชาตินะ”

กู้หรันกระแอมเล็กน้อย แทบไม่เชื่อคำพูดนี้ของเธอเลย

เธอรู้สึกว่า หนันหนันของเธอต้องลำบากมาก

หญิงสาวคนหนึ่งเดินทางรอบโลกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แถมยังเข้าสนามรบอยู่ตลอด ไม่ลำบากก็แปลกแล้วแหละ

ดังนั้นจึงรู้สึกปวดใจเล็กน้อย คืนนั้น จะยังไงกู้หรันก็ไม่ยอมปล่อยเซี่ยหนันกลับ แถมยังจะลากเธอให้ไปพักที่ Southbank Residence ให้ได้

เนื่องจากก่อนหน้านี้เซี่ยหนันรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสีโม่เฉิงเรียบร้อยแล้ว การไปพักก็ไม่ติดปัญหา

ท่ามกลางความน่าเบื่อหน่าย เซี่ยหนันจึงตอบตกลง