บทที่ 230 ฉันชอบคุณ

เขากักตัวเธออยู่ระหว่างแขนทั้งสองข้าง พลันใช้แววตาลึกซึ้งจ้องมองเธอ

กู้หรันถูกเขาจับจ้องเช่นนี้ ทันใดนั้นก็เริ่มละอายใจเล็กน้อย

เธอกระแอมเล็กน้อย พลันปลุกความกล้าหาญเพื่อเอ่ยถาม “คุณจะเอายังไงเนี่ย?”

ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ภายในผสมรัศมีอันตรายเอาไว้

“เอาคุณ”

กู้หรัน “???”

วินาทีถัดมา การจูบอันหนักหน่วงทาบทับลงมา

กู้หรันถูกเขาจูบจนสมองเบลอไปหมด พลันรู้สึกว่าชุดนอนบนตัวของตนเองถูกลอกคราบ พลันพูดคำพูดที่มีความหมายคลุมเครือออกไปทันที “อื้อ... ไม่ได้ค่ะ...เมนส์มา...”

ร่างกายชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ

วินาทีถัดมา --

“shit!”

เขาลุกพรวด พลันรีบเร่งฝีเท้าเข้าห้องน้ำทันที

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

สีโม่เฉิงก็ออกมาห้องน้ำอีกครั้ง นัยน์ตาหมดความหื่นกระหายนั้นไปหมดแล้ว

เขานั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าไม่สุขใจ พลันใช้มือข้างหนึ่งจับผ้าขนหนูผืนหนึ่งเพื่อเช็ดเส้นผมให้ตนเอง

กู้หรันเห็นสภาพนั้นแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าหาทันที พลันรับผ้าขนหนูในมือของเขามาทันที จากนั้นพลันแสดงเจตนาเช็ดแทนเธออย่างอ่อนโยน

ลักษณะท่าทางลูกน้องประจบประแจง ซึ่งไม่สามารถจับต้องได้

สีโม่เฉิงหลุดขำทันที

“ทำอะไร? รู้สึกผิดเหรอ?”

กู้หรันเบะปากทันที

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ ทำไมต้องรู้สึกด้วยล่ะ?”

“งั้นทำไมจู่ๆ ถึงได้ดูแลผมดีขนาดนี้ครับ?

มือของกู้หรันชะงักเล็กน้อย พลันกล่าวสวนกลับทันที “ฉันทำตัวไม่ดีกับคุณตอนไหนเหรอคะ?”

สีโม่เฉิง “…”

ชายหนุ่มเงียบงัน ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ

กู้หรันถึงฉุกคิดขึ้นได้ สองคนอยู่ด้วยกันมานาน เหมือนว่าเธอทำอะไรให้สีโม่เฉิงน้อยมากจริงๆ

ซึ่งตลอดเวลา ผู้ชายคนนี้ต่างอยู่เป็นเพื่อนเธออยู่ตลอด คอยปกป้องเธอ ช่วยเธอจัดการเรื่องราวต่างๆ มากมาย

ในทางตรงกันข้ามเธอล่ะ?

คล้ายว่าเป็นตัวละครที่ได้รับความเพลิดเพลินมากขึ้น

ซึ่งเป็นไปตามคำพูดที่เขาได้ตามจีบเธอในตอนแรก เขาไม่ต้องการให้เธอทำอะไร แค่ต้องการให้เธออยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ รอให้เขาเดินเข้ามา จากนั้นก็เพลิดเพลินกับในสิ่งที่เขาให้เธอก็พอแล้ว

กู้หรันเงียบงันลงในทันที

ผ่านไปชั่วครู่ ชายหนุ่มอดกลั้นไม่ไหว พลันทำลายความเงียบงันนี้ลงทันที