บทที่231 นี่ไม่ใช้สไตล์ของนาง

วันรุ่งขึ้น ตอนที่กู้หรันตื่นนอน ก็พบว่าเซี่ยหนันตื่นตั้งนานแล้ว

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นกู้หรันเดินเข้ามาก็ยิ้มทักทาย

“มอนิ่งจ้ะที่รัก”

กู้หรันเดินเข้าไปกอดเธอ ถามว่า”ทำไมตื่นเช้าจัง”

“ฉันชินแล้ว ตอนที่อยู่ต่างประเทศฉันก็ชอบตื่นเช้า”

เธอพูดจบพลางหยิบผ้ามาเช็ดปาก

“ใช่แล้ว วันนี้ฉันจะไปแล้วนะ ต้องบอกเธอด้วย”

กู้หรันอึ้งไป รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ เร็วขนาดนี้เหรอ”

“ใช่ ยังมีธุระต้องจัดการเล็กน้อย จะมัวแต่เสียเวลาที่นี่ไม่ได้แล้ว”

กู้หรันขมวดคิ้ว

ที่จริงตลอดมานี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าเซี่ยหนันทำงานอะไร

นางเหมือนปิดบังเรื่องงานตัวเอง ไม่อยากให้พูดถึง งั้นเธอก็ไม่อยากเซ้าซี้

แต่สุดท้ายเธอก็อดพูดด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “งั้นเธอก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“โอเค”

ดังนั้น หลังจากกินข้าวเสร้จ เซี่ยหนันก็ออกไปจากที่นี่

กู้หรันก็ไปทำงานที่บริษัท

แต่พอถึงบริษัทก็ได้รับจุดหมายลาออกฉบับหนึ่ง

คนที่มาเอาจุดหมายมาให้คือพนักงานที่แซ่หวัง และพูดกับเธอว่า “คุณหรันคะ อันนี้ฉันเห็นมันที่หน้าบริษัท น่าจะเป็นเสี่ยวชวีที่ส่งมา เธอเหมือนว่าจะลาออก”

“ลาออก?”

กู้หรันตกตะลึง

ยังไงเสี่ยวชวีก็ทำงานกับเธอมานาน หลายปีมานี้ก็ปฏิบัติตัวดี

อีกอย่าง บริษัทก็ดีกับเสี่ยวชวีมาก อย่างน้อยเมื่อเทียบกับนักศึกษาที่จบใหม่เหมือนกัน ถือว่าดีมากแล้ว

แต่ทำไมจู่ๆ เธอถึงลาออก