บทที่ 232ส่งเธอกลับมา

ตามคำพูดของหญิงวัยกลางคน เสี่ยวชวีไม่ได้กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว

ล่าสุดที่เสี่ยวชวีติดต่อพวกเธอก็เป็นสองสามวันก่อน

เสี่ยวชวีส่งวีแชทบอกพ่อแม่ว่า ช่วงนี้เธองานยุ่งมาก ต้องโอทีตลอด วันหยุดสัปดาห์ก็กลับบ้านไม่ได้ ดังนั้นเลยบอกกับพ่อแม่ว่าช่วงนี้ไม่ต้องติดต่อเธอ

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นกู้หรันมาหาถึงหน้าบ้าน พวกเขาจึงคิดว่าเสี่ยวชวียังทำงานที่ออฟฟิศอยู่

กู้หรันขมวดคิ้ว ดูท่าแล้ว เสี่ยวชวีกำลังจะโกหกอยู่แน่ๆ

เพราะว่าช่วงนี้งานที่บริษัทไม่ได้เยอะ ไม่ต้องโอทีเลย

และอีกอย่าง เธอส่งข้อความมาบอกตัวเองว่าป่วย ขอลาป่วย

ทำไมถึงบอกพ่อแม่ว่าตัวเองทำโอที

อาจจะดูออกว่าสีหน้าเธอผิดปกติ แม่เสี่ยวชวีถามอย่างเป็นห่วง “คุณหรัน ลูกสาวป้าคงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม หรือว่าเธอไม่อยู่บริษัท”

กู้หรันมองดูหญิงวัยกลางคนตรงหน้าที่มีสีหน้ากังวล ไม่อยากให้แกเป็นห่วงลูกสาวอีก

ก็เลยยิ้มตอบไปว่า “ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร หนูก็ได้ยินมาว่าช่างนี้ที่บริษัทเธองานยุ่งๆ

น่าจะทำโอทีที่บริษัทอยู่มั้งคะ”

“ เอ่อ...ขอบคุณป้าที่บอกหนูนะคะ หนูยังมีธุระต่อ ขอตัวก่อนนะคะ”

“อ๋อ จ้า กลับดีๆ นะลูก”

กู้หรันขับรถออกจากหมูบ้านไป และมุ่งหน้ากลับบ้าน

บนรถ เธอกดโทรหาสีโม่เฉิง

“สีโม่เฉิง ฉันมีอะไรที่อยากจะรบกวนคุณช่วยหน่อย”

ผู้ชายที่ปลายสายกำลังประชุมอยู่ เมื่อได้ยินก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ แล้วตอบกลับคนปลายสายด้วยเสียงโอ่นโยน “มีอะไรเหรอครับ”

“ฉันอยากให้คุณช่วยฉันตามหาคนคนนึงค่ะ”

ตอนนี้เธอแน่ใจร้อยร์เซ็นต์แล้วว่าต้องเกิดเรื่องกับเสี่ยวชวีแน่ๆ

เรื่องนี้เกินความสามารถของเธอแล้ว เธอต้องให้คนมาช่วยเพื่อตามหาเสี่ยวชวีได้ทันเวลา

น้ำเสียงของสีโม่เฉิงจริงจังขึ้นมาทันที

“ใครครับ”

“เสี่ยวชวี”

ในคืนนั้น เหยียนสี่ได้รับคำสั่งข้อหนึ่ง

ในนั้นบอกให้เขาปล่อยตัวชวีชิงชิงของพรรคสายลมออกมา