บทที่233เก่ง

แต่ไท่รู้ทำไมว่าเหตุผลเป็นอะไร พวกเขาก็ไม่กล้าถาม

เวลานี้ ณ Southbank Residence

เพราะการกลับมาอย่างปลอดภัยของเสี่ยวชวี มันทำให้กู้หรันอารมณ์ดีมาก

ดังนั้นเธอจึงตั้งใจกลับบ้านเร็วกว่าปกติ และยังทำมื้อเย็นให้สามีด้วยตนเอง

ฝีมือการทำอาหารของเธอไม่ถือว่าดี แต่ก็ไม่ได้แย่

อาจจะด้วยเหตุที่ว่ากู้หรันใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่ข้างนอกตั้งแต่เด็ก เธอทำอาหารเป็นตั้งนานแล้ว

กู้หรันต้มซุปก่อน พอถึงเวลาผัดผัก ผู้ชายก็น่าจะถึงบ้านแล้ว

อาจจะเป็นเพราะว่าเข้าบ้านแล้วไม่เจอหน้าผู่หญิง เขาก็เดินไปถามลุงโอที่หลังบ้าน

“กู้หรันล่ะครับ”

“คุณผู้หญิงอยู่ห้องครัวครับ”

วันนี้ลุงโอก็อารมณ์สดใส

เพราะคุณหรันยอมทำอาหารให้คุณชายกิน นี่ก็แสดงว่าความสำพันณ์สองคนสามีภรรยาแน่แฟ้นพอสมควร

สองคนนี้มีความสำพันณ์ที่ดี คนที่เห็นสีโม่เฉิงโตมาตั้งแต่เด็กอย่างลุงโอก็ดีใจ

ลุงโอพลางเดินนำสีโม่เฉิงไปที่ห้องครัวพลางพูดว่า “วันนี้คุณผู้หญิงดูอารมณ์ดีมาก บอกว่าจะเตรียมกับข้าวสักสองสามอย่างให้คุณชาย ผมเห็นว่าเธอตั้งใจจะทำก็เลยไม่ได้ห้าม คุณชายเข้าไปดูเองเถอะครับ”

สีโม่เฉิงพยักหน้า

ในเวลาเดียวกัน กู้หรันก็ทำอาหารจานหนึ่งเสร็จพอดี

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันมามอง จึงเห็นสีโม่เฉิงเดินมา

เธออดยิ้มไม่ได้ “คุณไปนั่งรอที่ห้องอาหารก่อนนะ อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว”

สีโม่เฉิงไม่ได้เดินออกไปตามคำพูด แต่กลับเดินมาที่ข้างหลังและกอดเธอไว้ วางคางบนที่ไหล่เธอเบาๆ

“ทำไมจู่ๆ ถึงคิดจะทำอาหารขึ้นมา”

กู้หรันตอบด้วยรอยยิ้ม “ก็ขอบคุณที่คุณช่วยตามหาเสี่ยวชวีไง ฉันตั้งใจทำเพื่อคุณนะ”

พูดจบเธอก็ทำตาวิ้งใส่ผู้ชายหนึ่งที

ทันทีนั้นเองหัวใจของสีโม่เฉิงก็เหมือนลอยไปบนฟ้า เขาก้มหน้าและจุบลงไปบนริมฝีปากของหญิงสาว

“ฮื๊ม...”กู้หรันครางเบาๆ ไม่นานก็ผลักเขาออก

“อย่ามากวนนะ ฉันทำอาหารอยู่”

สีโม่เฉิงยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“จะทำอะไร ผมจะช่วยคุณ”

“อืม...ถ้าคุณอยากช่วย งั้นก็ช่วยล้างผักที่แช่อยู่ตรงนั้นแล้วกัน ล้างเสร็จฉันจะเอามาผัด”