บทที่234 การช่วยเหลือ

กู้หรันตะลึง หันไปมองสีโม่เฉิงที่อยู่ไม่ไกล

ผู้ชายหันหลังมาทางนี้ เงยหน้ามองไปบนฟ้า เหมือนกับกำลังชมพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า

ดังนั้นเธอจึงลดเสียงลงและพูดว่า “ไม่ต้องใจร้อน เกิดอะไรขึ้น บอกฉันที”

น้ำเสียงของมู่จื่อเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

“หลินหย่งกับหลินเย่วหายไป ช่วงเนี้ฉันไปทำภารกิจที่ต่างประเทศ และเพิ่งกลับมาวันนี้ เมื่อฉันกลับมาก็พบว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ในบ้านเป็นเวลาหลายวันแล้ว กล้องวงจรและสิ่งอื่น ๆ ถูกรื้อถอนไปหมด "

“ฉันถามคนอื่นแล้ว ได้ยินว่าในคืนที่พวกเขาหายตัวไป คนจำนวนมากแอบเข้าไปในวิลล่าและทำให้บ้านรกไปหมด ตอนแรกคิดว่ามันเป็นศัตรูที่มหาเรื่องถึงที่ และหลังจากได้สืบดูแล้ว ถึงพบว่าเป็นฝีมือของแก๊งของเหยียนสี่”

กู้หรันตกใจ เหยียนสี่คนนี้ เธอเคยได้ยินชื่อมาก่อน

แม้ว่าเธอจะไม่ปะปนอยู่ในแวดวงของพวกเขา แต่เธอก็เคยได้ยินความโหดเหี้ยมและความโหดร้ายของเหยียนสี่จากปากของคนอื่น

พวกหลินเย่วจะมีเรื่องกับปีศาจนี้ได้อย่างไร?

เธอถามด้วยเสียงต่ำ "เหยียนสี่จับพวกหลินเย่วไปเพื่ออะไร"

“เรื่องมันยาว กล่าวสั้นๆก็คือ มีเรื่องบาดหมางเล็กน้อยระหว่างทั้งสองฝ่าย ฉันคิดว่ามันเคลียร์แล้ว คิดไม่ถึงว่า… เฮ้อ เป็นเพราะหลินหย่งมันงี่เง่า!”

กู้หรันรู้สึกสับสน แต่เธอก็อยากจะช่วยเพื่อน

“นายต้องการให้ฉันทำอะไรตอนนี้”

“ซานหลิง ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากเข้าไปยุ่งกับความคับข้องใจพวกนี้ แต่ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ ฉันโดนเหยียนสี่ตามหลอกหลอน เขาอยากจะไล่จับตัวฉันตลอด แต่ฉันไม่ปล่อยให้เขาจับได้ ทีนี้ฉันก็แยกตัวไปช่วยพวกเขาไม่ได้"

ตามคำกล่าวที่ว่า จับโจรเอาหัวโจก ฉันรู้ว่ามีความเข้าใจผิดระหว่างหลินหย่งกับพวกเขา แต่ไอ่หมาบ้านั่นไม่ฟังคำอธิบายของฉันเลยและยืนกรานที่จะฆ่าฉัน ."

“ฉันคิดว่าแทนที่จะคุยกับเขา ไปหาคนบงการที่อยู่ข้างหลังโดยตรงดีกว่า”

กู้หรันขมวดคิ้ว

"แล้วฉันจะหาคนบงการที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาได้อย่างไร"

มู่จื่อกล่าวว่า "ฉันได้ตรวจสอบแล้ว สุดสัปดาห์นี้เวลา3ทุ่ม หัวหน้าของพวกเขาจะเป็นตัวแทนของดินแดนผีเพื่อเข้าร่วมการประมูลตลาดมืด ฉันอยากให้เธอไปด้วย จากนั้นเธอก็หาโอกาสไปเจอหัวหน้าพวกเขาที แล้วอธิบายให้เขาฟัง ตกลงไหม”

กู้หรันเม้มริมฝีปาก

พูดตามตรง เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับสิ่งเหล่านี้

เพราะเธอรู้ความสามารถและอุปนิสัยตนเอง และด้วยกังฟูแมวสามขาที่เธอเรียนรู้จากอาจารย์ของเธอมาสองสามปี เธอจะจบไม่สวยแน่ๆ

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมของพวกเขามาหลายปีแล้ว

แต่คราวนี้เป็นหลินหย่งและหลินเย่วที่ประสบอุบัติเหตุ

ตอนนี้ มู่จื่อไม่มีเวลาจัดการ และอาจารย์ เนื่องจากเขาบอกว่าเขาต้องการเดินทางไปดูโลกเมื่อสองสามปีก่อน เขาได้ตัดการติดต่อกับพวกเขา และตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน

นอกจากเธอแล้ว คงไม่มีใครช่วยพวกเขาได้จริงๆ

กู้หรันพยักหน้าและพูดอย่างเคร่งขรึม “ตกลง ฉันจะไป”