บทที่ 23 ปล่อยเธอไปก่อน

เฉิงเฟยเฟยเห็นว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นสมเหตุสมผลมาก เธออดไม่ได้ที่จะเชื่อแบบนั้น

ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากเกินไป

กู้อันหนิงรู้จักเธอมานานแล้ว เธอก็มักจะเอาใจเธอมาโดยตลอด กลัวว่าเธอจะไม่พอใจ เธอจะกล้าโกหกเธอได้ยังไง?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอก็โล่งใจ

“ชั่งเถอะ เธอไม่ได้โกหกฉัน ก็ดีแล้ว เมื่อกี้ฉันโดนเธอหลอกน่ะ ตอนนี้ดูเหมือนว่า...”

เธอหัวเราะเยาะ ดวงตาของเธอดูมืดมนเล็กน้อยในตอนกลางคืน

“เธอก็แค่แข็งนอกอ่อนใน ถ้าเธอแข็งแกร่งอย่างที่เธอแสดงออกมา ทำไมเธอถึงต้องใช้ร่างกายไปแลกกับชื่อเสียงเงินทองด้วย”

กู้อันหนิงรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าเธอเชื่อเธอ

แต่วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเฉิงเฟยเฟยพูดว่า “แต่ในเมื่อเธอไม่ได้ถ่ายรูปหลักฐานมา อย่าพูดเรื่องนี้อีก ไม่อย่างนั้นก็จะถูกจับได้อีกและสร้างปัญหาให้ตัวเองแทน เข้าใจไหม”

กู้อันหนิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “เข้าใจ”

เธอหยุดและถามว่า “แล้วคืนนี้เกิดอะไรขึ้น…”

เฉิงเฟยเฟยขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงสายตาที่กู้หรันมองเธอเมื่อกี้ เธอบอกว่า “เอาไว้ก่อน ไปบอกพวกเขาด้วย คืนนี้ยังไม่ต้องลงมือ”

เธอมักจะรู้สึกว่าวันนี้มีอะไรแปลกๆ

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็มีความรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ

ต้องระมัดระวัง ครั้งนี้ปล่อยเธอไปก่อนแล้วกัน

ในอนาคตยังไงก็มีโอกาส ตอนไหนก็เอาคืนได้ทั้งนั้น?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉิงเฟยเฟยก็จากไป

กู้อันหนิง มองไปที่แผ่นหลังของเธอ เธอเอาแต่ด่าทอในหัวใจของเธอ

เฉิงเฟยเฟยไร้ประโยชน์จริงๆ!

เดิมทีเธอคิดว่าเธอสามารถใช้เธอมาจัดการกับกู้หรันได้ แต่เธอก็ยอมแพ้เพราะคำพูดไม่กี่คำจากอีกฝ่าย

ถ้าเธอรู้ก่อนหน้านี้ เธอจัดการเองยังจะดีกว่า

กู้อันหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออก

“ฮัลโหล พวกเธอมาที่นี่หรือเปล่า ถ้ามาแล้วก็ลงมือเลย! ระวังตัวด้วย อย่าให้ถูกจับได้ล่ะ”

——

ทางด้านนี้ กู้หรันถูกหญิงชราพาไปที่มุมห่างไกล

หญิงชราถามว่า “เธอมาที่นี่ทำไม”

กู้หรันตอบอย่างเกียจคร้าน “คุณมาได้ ทำไมฉันจะมาที่นี่ไม่ได้?”

“กู้หรัน!” น้ำเสียงของสวี่ชิงชุ่ยแสดงถึงความเข้มงวด “ระวังท่าทีของตัวเองด้วย! ฉันเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของเธอ!”