บทที่ 24 จะจัดการยังไง

ในขณะเดียวกัน บนชั้นสองของวิลล่า

สีโม่เฉิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเสื้อผ้า

ประตูถูกเคาะและฉินจูก็เดินเข้ามา

“คุณชายครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณกู้หรันมาถึงที่งานแล้ว”

ชายผู้นั้นยืนอยู่หน้ากระจกยาวเต็มตัว ร่างสูงโปร่งดูแข็งแรง ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตางดงามเหมือนดวงดาว และคิ้วที่ตัดแต่งอย่างประณีตของเขาก็ดูมีมิติและดูดีมากๆ เผยให้เห็นรัศมีที่เยือกเย็น

เขาถามอย่างเงียบๆ “เธอสวมชุดนั้นหรือเปล่า”

“ไม่ครับ คุณกู้หรันสวมสร้อยคอที่คุณให้มา สร้อยสีแดงอันนั้นครับ คิดดูแล้ว ก็ยังใส่ใจคุณอยู่บ้าง”

สีโม่เฉิงยกริมฝีปากของเขาเล็กน้อย

เขารู้จักนิสัยผู้หญิงคนนั้นดี และรู้ว่ามันคงเป็นเรื่องยากสำหรับการที่จะให้เธอยอมรับเขาอย่างเต็มตัวในทันที

โชคดีที่เขามีเวลาและความอดทน ดังนั้นเขาจึงไม่รีบ เขาจะค่อยเป็นค่อยไป

เมื่อคิดเช่นนี้ สีโม่เฉิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ในขณะนี้คนใช้ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าของเขาก็ตัวสั่นเล็กน้อยและคุกเข่าลงด้วยความกลัว

“ขอโทษค่ะ คุณชาย”

เขาเห็นแค่เธอถือเนกไทไว้ที่มือ และมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยที่เนกไท ไม่รู้ว่าโดนเมื่อไหร่

สีโม่เฉิงขมวดคิ้ว แต่เขาไม่ได้ตำหนิเขา เขาพูดเบาๆ ว่า “เปลี่ยนอีกเส้นแล้วกัน”

ฉินจูจำได้ว่าเนกไทอยู่ในห้องนอน จึงรีบพูดขึ้นว่า “ผมจะไปเอาให้ครับ”

“ไม่ต้อง ฉันจะไปเอง”

เขาหันกลับมาและเดินไปที่ห้องนอน แต่ทันทีที่เขาเปิดประตู เสียงฝีเท้าของเขาก็หยุดลงและเขาก็ตกใจ

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องนอน รูปร่างที่สง่างามและท่าทางที่มีเสน่ห์ เธอคือ...

“คุณกู้หรัน?!”

ฉินจูที่เดินเข้ามาตะโกนด้วยความตกใจ

ในวินาทีต่อมา สายตาก็ถูกใครบางคนขวางไว้

“ออกไป!”

สีโม่เฉิงผลักเขาออกนอกประตู จากนั้นก็ปิดประตู ก่อนจะจ้องไปที่ผู้หญิงบนเตียง

เขาเห็นเธอนอนอยู่เงียบๆ นอนหลับอย่างงดงาม ผิวของเธอขาวดั่งหยก เหมือนตุ๊กตาที่ประณีตมากๆ

ดวงตาของชายผู้นั้นหรี่ลงอย่างอันตราย

เขาหายใจหนักขึ้น

“กู้หรัน?”

“กู้หรัน ตื่นได้แล้ว”