บทที่ 236 กฎเกณฑ์

เวลานี้ เสียงพนักงานดังมาเข้าหู

“เชิญทางนี้ครับ”

กู้หรันตั้งสติกลับมาได้ ก็รีบเดินตามเขาไปยังห้องรับรอง

ห้องรับรองที่กู้หรันจองไว้อยู่ชั้นสอง ทางด้านซ้ายสุดเป็นตำแหน่งที่ตั้งที่มีทัศนวิสัยค่อนข้างดี

ส่วนฝั่งตรงข้ามของเธอ ก็คือห้องรับรองของหัวหน้าขององค์กรดินแดนผีที่ร่ำลือกันคนนั้น

เวลานี้เอง อีกฝ่ายยังไม่มา กู้หรันก็ให้พนักงานเสิร์ฟของว่างกับน้ำชาก่อน เธอรออยู่ในห้องรับรองอย่างเงียบๆ

บนเวทีมวยกลางห้องโถง นักมวยปล้ำสองคนลงจากเวทีไปแล้ว คนที่ขึ้นมาบนเวทีคือนักมวยสองคน

กู้หรันนั่งมองอยู่ตรงนั้นอย่างเพลิดเพลิน

เวลานี้เอง มีพนักงานเคาะประตูเดินเข้ามา ถามเธอว่าต้องการเดิมพันมั้ย

กู้หรันมองบนเวที เห็นเพียงนักมวยสองคนคนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอมกำลังต่อสู้กัน คนทั่วไปมักจะเลือกคนที่สูงใหญ่กว่าคนนั้น อย่างไรเสียดูไปแล้วคนตัวใหญ่ก็ได้เปรียบ พละกำลังแข็งแกร่ง ในขณะที่คู่แข่งฝั่งตรงข้ามกลับเป็นคนตัวเล็กๆ มองดูแล้วกล้ามเนื้อของเขาก็ไม่ได้ใหญ่เท่าคนตัวสูงขนาดนั้น เขาน่าจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายมาก

แต่เธอกลับชี้ไปที่คนตัวเล็กคนนั้น พูดว่า “ผมแทงเขา”

แววตาพนักงานฉายความแปลกใจ

คนอื่นไม่เข้าใจ พวกเขาทำงานอยู่ที่นี่ทุกวันกลับรู้ดี

คนตัวใหญ่คนนั้นแม้มองดูแล้วจะดูร้ายน่ากลัวมาก แต่ความจริงแล้วทักษะเขาไม่ค่อยดีนัก ความคล่องแคล่วว่องไวก็แย่ด้วย

คนตัวเล็กแม้จะไม่ได้มีพละกำลังแข็งแกร่งมากขนาดนั้น แต่เขาก็คล่องแคล่วว่องไวมาก อีกทั้งมีเทคนิคดีเป็นพิเศษ เป็นผู้ที่ได้รับชัยชนะเป็นประจำของที่นี่

เขาเห็นว่ากู้หรันมาที่นี่เป็นครั้งแรก ยังคิดว่าเธอต้องแทงผิดแน่

คิดไม่ถึงว่า……

ดูท่าทางแล้ว จะเป็นยอดฝีมือที่ไม่เปิดเผยตัวตนคนหนึ่งสินะ

สายตาที่พนักงานมองไปยังกู้หรัน อดไม่ได้ที่จะยำเกรงเล็กน้อย

หยิบใบเดิมพันของกู้หรันแล้วก็ออกไป

หารู้ไม่ว่า ความจริงแล้วกู้หรันเองก็เดามั่วๆ

ความรู้เกี่ยวกับการต่อสู้ของเธอไม่ได้มากมายอะไร แค่เมื่อครู่มองเห็นฝีเท้าของคนตัวสูงคนนั้นล่องลอย เหมือนไม่ได้พักผ่อนให้ดีอย่างนั้น

บนเวทีการแข่งขันแบบนี้ คนที่เกิดความผิดพลาดง่ายๆก็อาจจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ราบคาบ

ดังนั้น เธอจึงเลือกเดิมพันข้างคนตัวเล็กที่ดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาอยู่ตลอด แต่ไม่เลือกคนตัวสูงใหญ่คนนั้น

ไม่นาน การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น