บทที่ 240 รนหาที่ตาย

เย่ซิวไป๋พูดต่อไปอีกว่า

“ตอนแรกผมก็แค่อยากจะล้อคุณซานหลิงเล่นเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าคุณจะทำจริงๆ แต่พอผมได้เห็นนางฟ้าในร่างมนุษย์ที่อยู่ภายใต้การปลอมตัวของคุณซานหลิงในตอนนี้ ผมก็อยากจะให้เรื่องล้อเล่นนี้กลายเป็นจริงขึ้นมาเลย ไม่รู้ว่าคุณซานหลิงจะทำให้ผมสมปรารถนาได้หรือเปล่านะ”

กู้หรัน “……”

สมปรารถนาบ้าอะไร!

เธอฉีกยิ้มมุมปากแต่ในใจไม่ได้ยิ้ม

“อย่างนั้นคุณเย่ก็ช่างล้อเล่นเก่งจริงๆเลยนะคะ ใครจะไปรู้ว่าคุณเย่ในฐานะหัวหน้าขององค์กรดินแดนผี ผู้มีพลังอำนาจล้นฟ้า อยากทำอะไรก็ได้ จะมาชอบผู้หญิงธรรมดาๆไม่มีอะไรพิเศษอย่างฉันนี่ล่ะคะ ”

“ฉันไม่ใช่คนของพรรคสายลมก็จริง แต่ก็มีเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกับพรรคสายลมอยู่ คุณเย่บอกมาตามตรงไม่ต้องอ้อมค้อมดีกว่านะคะ ว่าจะทำยังไงถึงจะยอมปล่อยตัวหลินหย่งกับหลินเยว่พี่น้องสองคนนี้ แม้ฉันจะทำไม่ได้ แต่ฉันจะได้เอาความกับไปบอกต่อ ให้พวกพี่น้องของฉันปรึกษา หาวิธีกันก็ได้ คุณเย่ว่าใช่มั้ยคะ”

เย่ซิวไป๋ชะงักไปชั่วครู่

จากนั้น จู่ๆก็หัวเราะออกมา

“คุณซานหลิงช่างน่ารักไร้เดียงสาจริงๆเลยนะครับ”

กู้หรัน “？？？”

ผู้ชายคนนี้เพ้อเจ้ออะไรกันนะ ทำไมเธอถึงฟังไม่เข้าใจ

เย่ซิวไป๋ส่ายหน้า ก็ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ แววตาฉายความทะเล้นขี้เล่น

จากนั้น เขาก็ยกถ้วยน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมา จิบไปหนึ่งอึกด้วยท่วงท่าสง่างาม

สายตามองไปยังเวทีทรงกลมด้านนอกหน้าต่างนั้น พูดเบาๆว่า “ในเมื่อคุณซานหลิงพูดแบบนี้แล้ว งั้นผมจะบังคับฝืนใจคนอื่นก็คงไม่ได้ คุณซานหลิงมองเห็นเวทีทรงกลมด้านล่างมั้ยครับ”

กู้หรันพยักหน้า

“มองเห็นค่ะ”

“ผมได้ข่าวว่า การชกมวยวันนี้คาร์ซีชนะอีกแล้ว ผมไม่พอใจอย่างมาก เพราะซูมู่เป็นคนของผม เอาอย่างนี้แล้วกัน อีกเดี๋ยวถ้าคุณซานหลิงช่วยซูมู่ของพวกเราชนะได้สักครั้ง ผมก็จะตกลงรับข้อเสนอของคุณ เป็นยังไงครับ”

กู้หรันอึ้งไปเล็กน้อย

หมายความว่ายังไง

จะให้เธอลงไปต่อยมวยเหรอ

เธอเข้าใจแล้ว ก็คือการแข่งขันของคนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กบนเวทีก่อนหน้านี้ ที่แท้หนึ่งในนั้นก็เป็นคนของเย่ซิวไป๋

กู้หรันขมวดคิ้ว

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เธอก็ต้องบอกว่า ในด้านการต่อสู้ เธอไม่มีความสามารถจริงๆ

เพราะตอนแรกไม่เคยคิดว่าจะเข้าพรรคสายลม ดังนั้นตอนที่อาจารย์สอนเธอนั้น เธอตั้งใจเรียนรู้ทุกอย่าง ยกเว้นเพียงวิชากังฟูอย่างเดียว ที่เธอไม่ตั้งใจเรียนเลย