บทที่ 241 ขอบคุณในน้ำใจ

กู้หรันรีบดึงสติกลับมา ทำท่าทางเหมือนตั้งใจฟัง

แต่กลับเห็นว่าชายหนุ่มค่อยๆหันหน้า ยิ้มพลางมองเธอ

“มีของอะไรที่คุณชอบมั้ย ผมจะซื้อให้คุณ”

กู้หรันอึ้งไป

เพราะว่าเธอยืนอยู่ ส่วนเย่ซิวไป๋กลับนั่งอยู่

ดังนั้น จากมุมของเธอ สามารถมองเห็นกระดูกไหปลาร้าที่สวยงามของเขา ผ่านทางคอเสื้อรูปทรงวีของชายหนุ่ม ราวกับหยกอย่างนั้น ขาวจนแทบเรืองแสง

นัยน์ตาดำขลับคู่นั้น ยิ่งเหมือนแช่อยู่ในน้ำ ดำมืดโปร่งแสง แฝงด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

หัวใจกู้หรันเต้นรัวอย่างประหลาด

เธอรีบเบี่ยงหน้าหลบ ส่งเสียงกระแอมเบาๆ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอบคุณในน้ำใจของคุณเย่ด้วยนะคะ”

“เฮ้อ”

เย่ซิวไป๋ส่งเสียง“เฮ้อ” ออกมาเบาๆ

“คุณซานหลิงนี่แม้แต่โอกาสให้ผมดูแลเอาใจคุณยังไม่ให้ผมเลย ก็ไม่น่าแปลกใจ ที่คนอื่นต่างบอกว่าผมเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่มีวันได้เจอแสงสว่าง ต้องมีชีวิตอยู่ภายในเงามืดไปชั่วชีวิต คุณซานหลิงเองก็คงคิดเช่นนี้เหมือนกันสินะครับ ”

กู้หรันตกใจไปชั่วครู่

จิตใต้สำนึกคิดว่า ผู้ชายคนนี้เป็นโรคจิตหรือเปล่า

ไม่ต้องพูดถึงว่าคนภายนอกพูดถึงเขาว่าอย่างไร สิ่งที่เธอรู้มาก็ไม่มาก แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่เขาบอก

อีกทั้ง……

ถ้าสิ่งที่เธอคิดไม่ผิด เขากำลังขอความสงสารเห็นใจจากเธอเหรอ

กู้หรันเพิ่งจะคิดอย่างนี้ ก็มองเห็นชายหนุ่มค่อยหันหน้ามา เอามือเท้าคาง ทำปากจู๋มาที่เธอ

ท่าทางน่าสงสาร

กู้หรัน “……”

ไม่ได้การแล้ว

ผู้ชายคนนี้ดูแล้วน่าจะป่วย เขาต้องมีอาการป่วยอะไรสักอย่างจริงๆ!

กู้หรันไม่อยากจะเสียเวลาพูดคุยอะไรกับเขาให้มากความ

เพราะอย่างไรเธอก็มองออกแล้วว่า ผู้ชายคนนี้เป็นพวกแสดงเก่งชอบเรียกร้องความสนใจ

คุณยิ่งให้ความร่วมมือด้วย เขายิ่งแสดงละครหนักขึ้น

เห็นเธอไม่ได้พูดอะไรอีก เย่ซิวไป๋ก็ได้แต่ยิ้ม ไม่ได้โกรธ

หันไปมองการประมูลบนเวทีต่อ

งานประมูลครั้งนี้ ดำเนินการมาเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงต่อเนื่องแล้ว