บทที่ 242 ปลอมตัว

มองไปทางเย่ซิวไป๋อีกครั้ง

เขากลับยังมีท่าทางสุขสบายใจ ราวกับมองไม่เห็นการค้าขายที่สกปรกชั่วช้าด้านล่างนั้นเลย

กู้หรันเม้มปาก ไม่ได้ไปสนใจ

เธอเหลือบมองกระจกด้านข้าง ใบหน้าที่สวยงามของเธอสะท้อนออกมาจากกระจก

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดว่า “คุณเย่ อีกเดี๋ยวฉันขอแต่งหน้าปลอมตัวลงไปได้มั้ยคะ”

เธอไม่กล้ารับประกันว่า ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเธอ

ทางที่ปลอดภัยที่สุดก็คือปิดบังหน้าตาที่แท้จริงเอาไว้ หลีกเลี่ยงใครจำได้

เย่ซิวไป๋ยื่นมือออกมา ทำท่าทางว่าเชิญตามสบาย

อย่างไรเสียหน้าตาที่แท้จริงเธอเป็นแบบไหน เขาเองก็เห็นแล้ว

เธออยากจะเอาหน้าตาแบบไหนไปพบปะผู้อื่น เรื่องนี้เขาจะไม่ยุ่ง

ดังนั้น กู้หรันจึงล้วงเครื่องสำอางของตัวเองออกมาใหม่ เริ่มแต่งหน้าที่หน้ากระจกอีกครั้ง

ตอนที่เธอกำลังทำสิ่งนี้อยู่นั้น เย่ซิวไป๋ก็นั่งดูอยู่ข้างๆ

ไม่สนใจความเคลื่อนไหวที่ด้านนอกแล้ว นั่งอยู่หน้าโต๊ะอยู่อย่างนั้น จ้องมองเธอ

กู้หรันถูกเขาจ้องมองจนรู้สึกแปลกๆ นึกถึงเมื่อครู่ที่เขามองแวบเดียวก็รู้ว่าตนเองปลอมตัวมา จึงถามอย่างแปลกใจว่า “คุณเย่ ฉันขอถามคุณหนึ่งคำถามได้มั้ยคะ”

เย่ซิวไป๋เลิกคิ้ว

“ถามมา”

“ทำไมคุณถึงมองออกว่าฉันปลอมตัวมา”

เธอคิดว่าความสามารถที่ได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์ เป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้ได้อย่างดีที่สุด

ก่อนหน้าที่จะมา เธอยังคิดอย่างมั่นใจว่า บนโลกใบนี้นอกจากอาจารย์แล้วก็ไม่มีใครจำเธอได้

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะมาถึงก็ถูกจับได้แล้ว

ในขณะเดียวกับที่กู้หรันสงสัย ในใจก็ไม่ยอมแพ้

คิดไม่ถึงเย่ซิวไป๋แค่ยิ้มเบาๆ

เขาพูดเรียบๆว่า “ถ้าผมบอกว่าผมได้กลิ่น คุณจะเชื่อมั้ย”

กู้หรันอึ้งไป

หันไปมองเขาด้วยความตกใจ

“ได้กลิ่นเหรอ”

“อืม”

เขาหลับตา ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม