บทที่ 243 ต่อสู้

ตอนนี้ ชั้นล่าง

มองเห็นการประมูลเสร็จสิ้นลงแล้ว บรรดาลูกค้าก็เตรียมที่จะแยกย้ายกันกลับ

พิธีกรที่สวมชุดสูทคนหนึ่งจู่ๆก็เดินขึ้นไปบนเวที กล่าวกับผู้คนด้านล่างเวทีเสียงดังว่า “ทุกท่านรอก่อน วันนี้ยังมีรายการสุดท้ายอีกหนึ่งรายการ ต่อไปคุณซานหลิงจะต่อสู้กับคาร์ซี！กฎเดิม ยังคงใช้เงินเดิมพันห้าหมื่น เริ่มได้!”

การแนะนำอย่างสั้นๆง่ายๆ กระชับและตรงประเด็น จากนั้นพิธีกรก็ลงไป

บรรดาลูกค้าต่างก็งุนงงเล็กน้อย

ซานหลิงเป็นใคร

แน่นอนว่าพวกเขารู้จักคาร์ซี ผู้ที่กำชัยชนะบนเวทีนี้เป็นประจำ

แต่ซานหลิงคนนี้ พวกเขากลับไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

ขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น ก็มองเห็นคนร่างผอมบางคนหนึ่ง ดูไปแล้วหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้านเดินเข้ามา

เขาสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆ กางเกงลำลอง ผิวขาวผ่อง ดูไปแล้วเหมือนเป็นเด็กนักเรียนที่ยังไม่จบมัธยมปลายอย่างนั้น เอวกับขาเรียวเล็ก ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนกิ่งไผ่เล็กๆกิ่งหนึ่ง ที่หักเบาๆก็ขาดเป็นสองท่อน

ทันใดนั้นก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมา

“คนคนนี้เป็นใคร ผอมบางขนาดนี้ยังกล้ามาชกมวยอีกเหรอ”

“ดูแล้วเหมือนเด็กนักเรียน คงจะไม่ใช่ว่ายังไม่จบมัธยมปลายหรอกนะ”

“อายุยังน้อยก็คิดสั้นขนาดนี้เลยเหรอ เขาจะชกกับคาร์ซี นี่ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายเหรอ”

“ฉันว่าเขาดูบอบบางน่าทะนุถนอม ถูกต่อยคาร์ซีตายน่าเสียดาย สู้มาอยู่กับฉันดีกว่า รับรองว่าพี่จะดูแลน้องอย่างดี ฮาๆๆ……”

คนคนนั้นพูดจบ คนข้างๆก็มองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

“ก็มีแต่คุณที่มีรสนิยมแปลกประหลาดน่าขยะแขยง ไม่ชอบผู้หญิงชอบผู้ชาย”

“ใช่ คนเขามองไปแล้วยังเป็นนักเรียนอยู่เลย คุณก็ไม่กลัวผิดศีลธรรมบ้างหรือไง”

ทุกคนต่างถกเถียงกันไปต่างๆนานา

บนเวที กู้หรันกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง

ถ้าเป็นการต่อสู้แบบธรรมดาทั่วไป เธอไม่มีทางเอาชนะคาร์ซีได้แน่

แต่เมื่อครู่ก่อนที่เธอจะขึ้นมา เธอได้ถามผู้ตัดสินโดยเฉพาะ

การต่อสู้ของเวทีนี้แตกต่างจากเวทีอื่น ที่นี่ดูแค่ผลแพ้ชนะ ไม่สนใจว่าใช้วิธีการไหน

ก็คือ ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีไหน จขอแค่ทำให้คู่ต่อสู้แพ้เป็นใช้ได้

แม้จะเป็นวิธีสกปรกก็ตาม

คิดมาถึงตรงนี้ กู้หรันก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

เพื่อน ขอโทษด้วยจริงๆ

เพื่อช่วยหลินหย่งกับหลินเยว่ออกมา คงต้องทำให้นายแพ้สักครั้งแล้ว

คิดแบบนี้แล้ว เธอก็มองไปยังฝั่งตรงข้าม

ตอนนี้เห็นเพียงแค่ คาร์ซีที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขึ้นมาแล้ว

วันนี้เขาต่อสู้ไปสองครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งที่สาม