บทที่ 86 หน้าด้านจริงๆ

จริงๆแล้ว จากการกระทำต่างๆนานาเมื่อตะกี้ของเธอ กู้หรันก็มองออกถึงเจตนาที่เธอมีต่อสีโม่เฉิงเรียบร้อยแล้ว

แต่เธอแค่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น

พูดตอบกลับไปเหมือนกับที่พูดตอบคนอื่นๆเมื่อตะกี้“ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณโม่เฉิงค่ะ”

วิกฤตอันตรายที่อยู่ภายในใจของชางเหลียนจางหายไป เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่เป็นมิตรขึ้นมา

ยื่นมือออกมาให้กับเธอ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อชางเหลียน ในเมื่อคุณเป็นผู้ช่วยของพี่โม่เฉิง ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็เป็นเพื่อนกับฉันแล้วนะ ถ้าฉันมีเวลาว่างจะไปเที่ยวเล่นกับคุณที่เมืองJดีไหม?”

กู้หรันยิ้มขี้เล่น แต่ภายในใจรู้สึกไม่เข้าใจ

“ได้สิคะ”

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังพูดคุย เธอก็ไม่ได้สังเกตเห็นถึงสีหน้าที่ดูไม่ดีของผู้ชายที่อยู่ข้างๆ

พอชางเหลียนจากไปแล้ว ก็เข้าไปแสดงความยินดีกับคุณท่าน ก่อนจะไปยังห้องโถงงานเลี้ยงเหมือนกับคนอื่นๆ

ในเวลานี้ ภายในงานเลี้ยง

กู้อันหนิงกำลังยืนพูดคุยอยู่กับเฉิงเฟิง จู่ๆก็เห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเดินเข้ามาตรงประตูทางเข้า

“กู้หรัน?”

เฉิงเฟิงพอได้ยินแบบนั้น ก็หันหน้าไปมอง

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ เห็นกู้หรันกับผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาด้วยกัน

พูดขึ้นมาด้วยความตกใจ“สีโม่เฉิง? เขามาได้ยังไง?”

กู้อันหนิงถึงได้สังเกตเห็นว่า คนที่เข้ามาด้วยกันกับกู้หรันคือสีโม่เฉิง

ครั้งที่แล้วเจอกันที่Eden Manor แค่ชำเลืองตามองภายใต้แสงสลัวๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกช็อกตกใจแล้ว

วันนี้พอได้มาเห็นแบบจริงๆจังๆ ก็รู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านี้ดูหล่อเหลาทรงพลัง โดดเด่นไม่ธรรมดา เหมือนกับเจ้าชายที่เดินออกมาจากจิตรกรรมสีน้ำมันโบราณในยุคกลางอย่างไรอย่างนั้น ทั้งตัวดูสูงส่งและทรงเกียรติ

คนแบบนี้พอปรากฏตัวขึ้นมา จะต้องโดดเด่นเป็นที่จับจ้องของเหล่าผู้คน

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ ทุกๆคนต่างพากันหันมองไปที่เขา

“คุณโม่เฉิง คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะได้มาเจอกับคุณที่นี่ โชคดีจริงๆ”

“คุณโม่เฉิงอุส่าเจียดเวลาว่างมาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของท่านชางแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าท่านสีก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากๆเลยนะครับเนี่ย”

“ครั้งที่แล้วเจอกะทันหันเกินไป ยังไม่ทันได้พูดแนะนำตัวเองกับคุณโม่เฉิงอย่างเป็นทางการเลย วันนี้โชคดีได้มาทำความรู้จักกันสักหน่อยพอดีเลย”

“……”

เฉิงเฟิงก็เดินตรงเข้าไปเช่นกัน