บทที่192 ผมมีลูกชาย 1 คน

“ความหมายของคุณป้าคงจะไม่มีอะไรนอกไปจากว่า ครอบครัวของคุณเป็นครอบครัวที่มั่งคั่งและร่ำรวย และมันไม่ใช่ที่สำหรับผู้หญิงที่มาจากครอบครัวธรรมดาสามัญอย่างฉันจะปีนขึ้นมาได้ และคุณก็ไม่ชอบลูกสะใภ้อย่างฉันด้วย ก็เลยหวังว่าฉันจะออกไปให้พ้นทาง ถูกต้องไหมล่ะคะ?”

พอความคิดของตัวเองถูกพูดออกมาอย่างชัดเจนขณะนี้ สูชิงโหรวก็อึ้งไปในทันที

เธอหัวเราะอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดออกมาว่า “ก็ถือว่ายังฉลาดอยู่บ้างนะ”

คนอื่นๆ เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วน

สูชิงโหรวคนนี้ ดูไม่ออกเหรอว่ากู้หรันกำลังเหน็บแนมเธออยู่?

แถมยังยอมรับด้วยตัวเองอีกต่างหาก ช่าง……

สีโม่เฉิงก็รู้สึกจนปัญญาเหมือนกัน

แม่ของเขาเป็นคนที่น่าเอือมระอาขนาดไหน ข้อนี้เขารู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว

เขาก็เลยเดินเข้าไปหากู้หรัน แล้วก็กระซิบบอกเธอว่า “แม่ของผมลำเอียง แต่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นคนจิตใจร้ายกาจอะไร คุณอย่าไปสนใจเธอเลยนะ”

กู้หรันได้แต่ยิ้ม

เธอจะไปทะเลาะกับสูชิงโหรวได้ยังไงกันล่ะ?

คนที่เธอจะแต่งงานด้วย ก็คือสีโม่เฉิง ไม่ใช่แม่ของเขาสักหน่อย

กู้หรันไม่ใช่คนที่ยอมให้ตัวเองต้องทนกับความไม่เป็นธรรมเพื่อความรักหรอกนะ

ตอนนั้นเธอชอบเฉิงเฟิงขนาดนั้น ก็ไม่ได้ไปเอาอกเอาใจแม่ของเฉิงเฟิงเหมือนกัน

ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าอีกฝ่ายมีท่าทางที่ดีต่อเธอ เธอก็เลยจะมีมารยาทและเคารพมากหน่อยเท่านั้นเอง

ใครดีมาก็ดีตอบ แต่ว่าถ้าหากว่าท่าทีของอีกฝ่ายดูดูถูกเธอมาก เธอก็ขี้เกียจจะไปเสียพลังงานเพื่อตอบโต้เหมือนกัน

ด้วยการรับมือของสีโม่เฉิงกับสีเทียนสิง สุดท้ายก็ไม่มีใครมานั่งฉีกหน้ากันต่อไป

ตอนนี้เอง ท่านสีที่เอาแต่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นมา

“เตรียมอาหารเรียบร้อยหรือยัง ？ถ้าเกิดว่าเตรียมเรียบร้อยแล้วก็เริ่มทานกันได้เลย”

สูชิงโหรวก็รีบพูดขึ้นมาทันที “เดี๋ยวฉันไปเรียกเป่าเปาก่อน”

“เดี๋ยวผมไปเอง”

สีโม่เฉิงพูด

พอดีเลย เขาจะได้ใช้โอกาสนี้พูดอะไรบางอย่างกับกู้หรัน

พอกู้หรันได้ยินคำพูดของเขาก็อึ้งไป รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก

เป่าเปา？

คนคนนี้คือใคร？

ตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามาในบ้าน ก็ได้ยินชื่อนี้แล้ว ส่วนนี้ก็เป็นครั้งที่ 2

สีโม่เฉิงสบสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเธอแล้วก็รู้สึกกังวล