บทที่191 จะอวยพรพวกเขา

“ครับ”

พ่อบ้านสวี่ตอบอย่างมีความสุข

หลังจากนั้นก็จัดให้พวกเขาขึ้นรถ แล้วรถก็แล่นมาถึงคฤหาสน์ตระกูลสีอย่างปลอดภัย

น่าจะใช้เวลาประมาณ20นาที

รถแล่นเข้าไปในคฤหาสน์ที่ดูแปลกตา แล้วก็ขับตรงเข้าไปเรื่อยๆ ประมาณห้านาที สุดท้ายก็มาจอดอยู่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง

พอเปิดประตูรถออก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่เบิกบานดังมาจากข้างใน

“โม่เฉิง กลับมาแล้วเหรอ”

ท่านสีเดินออกมาพร้อมกับมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนประคองเอาไว้

สีโม่เฉิงจูงมือกู้หรันเดินเข้าไป

“คุณปู่ พ่อ แม่ สวัสดีครับ”

ทั้งสามคนพยักหน้า แล้วก็หันมามองกู้หรันพร้อมกัน

ก่อนหน้านี้กู้หรันเคยเจอท่านสีมาก่อนแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอพ่อแม่ของสีโม่เฉิง ก็เลยรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

สีโม่เฉิงพูดด้วยเสียงที่อบอุ่น “พ่อครับ แม่ครับ ผมขอแนะนำให้รู้จักภรรยาของผม กู้หรัน”

ภรรยางั้นเหรอ?

พอเรียกด้วยคำนี้ สีหน้าของสูชิงโหรวก็ดูไม่ค่อยดีในทันที

แต่โชคดีที่สีเทียนสิงเป็นคนไว้หน้าคนอื่นอยู่เสมอ ก็เลยสะกิดแขนภรรยาตัวเองเบาๆ หลังจากนั้นก็หัวเราะเฮฮาพร้อมกับพูดว่า “ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็รีบเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

ดังนั้น กลุ่มคนพวกนี้ก็พากันเดินเข้าไปในบ้าน

พอเข้าไปในบ้านแล้วทุกคนก็นั่งลงบนโซฟา

สูชิงโหรวทักทายด้วยท่าทางของเจ้าบ้านทันที “อาฮัว ไปชงชามาให้คุณกู้หน่อยสิ”

กู้หรัน “……”

คุณกู้งั้นเหรอ？

เธอเหลือบมอง

แล้วก็เห็นแค่ว่าผู้หญิงตรงหน้าของเธอในตอนนี้นั้นมีใบหน้าที่สดใส ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แต่งตัวยิ่งใหญ่ แต่ก็มีความหรูหราแฝงอยู่ทุกที่

ผมดัดลอนแบบดูอ่อนโยน ผิวขาวผ่อง สวมต่างหูมรกต แค่มองดูก็รู้แล้วว่าเป็นคนสูงศักดิ์

เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

ที่แท้ก็ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยงั้นเหรอ?

สีโม่เฉิงก็ขมวดคิ้วเหมือนกัน แต่ว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เอ่ยถามว่า “แม่ แล้วเป่าเปาล่ะ?”

“จะมาพูดอีก เมื่อกี้เป่าเปาก่อเรื่องในบ้าน พึ่งจะกินยาแล้วก็หลับไปเนี่ยแหละ”