บทที่ 190 อย่าสรรเสริญคนมีอำนาจ เหยียบย่ำคนต้อยต่ำ

ผ่านไปสักพัก ถึงได้กล่าวเบาๆ “ได้ ความหมายของพวกแก ฉันก็ฟังเข้าใจแล้ว ตรงๆ เลยก็คือ พวกแกรังเกียจที่เธอเกิดในครอบครัวต้อยต่ำ รวยไม่มากพอสินะ”

สีเทียนสิงรีบกล่าวอธิบาย “พ่อ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น……”

ท่านสียกมือขึ้นขัดจังหวะการพูดของเขา

เขาถอนหายใจ

"เทียนสิง ไม่ใช่ว่าพ่อยืนกรานที่จะให้โม่เฉิงแต่งงานกับเธอหรอกนะ ก่อนอื่น คนคนนี้โม่เฉิงเป็นคนเลือกเอง พวกแกไม่เชื่อมั่นฉัน ก็ควรจะเชื่อมันในสายตาของลูกชายพวกแกสิ"

“สอง ก่อนที่ตระกูลสีจะรุ่งเรือง ฉันก็เคยเป็นชาวนาจนๆ คนหนึ่ง ตอนนั้นเกิดสงครามทุกที่ ฐานะฉันยังไม่สูงส่งเหมือนตระกูลกู้ ตอนนี้ก็แค่อาศัยโอกาสพลิกตัวขึ้นมาได้ สิบปีผ่านไปพวกแกก็จะเชิดทำเป็นไม่รู้จักคนอื่นงั้นเหรอ เป็นคนอย่าได้สรรเสริญคนมีอำนาจ อย่าเหยียบย่ำคนต้อยต่ำสิ”

คำพูดประโยคเดียว ทำให้สีเทียนสิงหน้าแดงหูแดง

แต่มีภรรยาคอยจ้องอยู่ข้างๆ เขาก็ไม่กล้าที่จะถอย

ในที่สุด จึงจำต้องเอ่ยหนึ่งประโยคอย่างเป็นกลางว่า

“งั้นเอาอย่างนี้ ยังไงพวกเราก็ต้องเจอคนก่อน ถึงจะรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน งั้นก็ให้เธอมาก่อน แล้วพวกเราก็ค่อยทำความรู้จักสัมผัสกับเธอสักสองสามวัน หากว่าใช้ได้ ถึงเวลานั้นค่อยแนะนำเธอให้กับทุกคนในงานเลี้ยงของพ่อ พ่อคิดว่าไงครับ”

ความหมายนี้คือ หากว่าใช้ไม่ได้ก็คือไม่เปิดเผยอย่างนั้นเหรอ

ท่านสีจะไม่เข้าใจความผิดของพวกเขาเชียวเหรอ จึงถอนหายใจข้างในอย่างเงียบๆ แต่กลับไม่พูดอะไร ได้แต่หลับตาแล้วปล่อยตามที่พวกเขาต้องการ

ทันใดนั้น ประตูจู่ๆ ถูกเปิด เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมา

สูชิงโหรวดวงตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าหา

“เป่าเปา ตื่นจากนอนกลางวันแล้วเหรอ มาเร็ว ให้ย่าได้อุ้มหน่อย นานมากแล้วที่ไม่ได้อุ้มหนู”

ซาลาเปาเบิกตาโตมองคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า “คุณปู่ คุณย่า”

มือเล็กๆ อ้วนๆ ของเขาจับสูชิงโหรวแล้วถามอย่างสงสัยว่า “เมื่อกี้พวกท่านกำลังพูดถึงหม่ามี้ของหนูเหรอครับ”

สีหน้าของสูชิงโหรวกับสีเทียนสิงชะงัก

ทุกคนใครก็ไม่คิดไม่ถึงว่าคำพูดไม่กี่คำนี้ จะถูกเด็กน้อยได้ยินเข้า

สูชิงโหรวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เปล่าจ๊ะ พวกเรากำลังพูดถึงคนอื่น ไม่ใช่หม่ามี้ของหนู”