บทที่ 189 เธอไม่คู่ควร

เธอประหลาดใจมาก

“สีโม่เฉิง คุณถูกอะไรกระตุ้นเหรอคะ”

ชายหนุ่มใส่ชิ้นมะเขือเทศลงไปในหม้อ แล้วหันมามองเธอแวบหนึ่ง

“ถูกกระตุ้นอะไร”

“ไม่ใช่ คุณไม่ได้ถูกกระตุ้นทำไมถึงลงครัวได้ล่ะ นี่ไม่เหมือนบุคลิกของคุณนะ”

สีโม่เฉิงยิ้ม

เขาก้าวเข้ามาหาเธอ เชยคางของกู้หรัน แล้วจูบลงที่ริมฝีปากของเธอ

จากนั้นกล่าวเบาๆ “วันนี้ลุงโอลา คนรับใช้ในบ้านก็ถูกผมปล่อยให้ออกไปเที่ยวกันแล้ว คืนนี้ในบ้านมีแค่เพียงเราสองคน ผมไม่ทำกับข้าวแล้วใครจะทำ”

กู้หรันชะงัก กล่าวถาม “คุณปล่อยพวกเขาออกไปทำไม”

ดวงตาชายหนุ่มลึกล้ำขึ้นมา ประกายด้วยแสงเข้มอันตราย

“คุณคิดว่าไงล่ะ”

ระหว่างที่พูด มือได้ไปแตะเข้าที่เอวของเธอแล้วบีบเบาๆ

กู้หรันจักจี้ขึ้นมาทันใด

เธอก็เข้าใจความหมายของชายหนุ่มทันที สีหน้าจึงแดงเล็กน้อย แต่กลับไม่พูดอะไร

แค่ “อืม” เบาๆ แล้วกล่าว “งั้นคุณทำเถอะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนเสร็จจะลงมาทาน”

“ครับ”

อาหารมื้อนี้ ทานได้อย่างตื่นเต้นและโรแมนติก

สุดท้าย กู้หรันยังจำไม่ได้ว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นบนตึกได้อย่างไร จำได้แต่เพียงว่าชายหนุ่มเข้ามากระซิบถามที่ใบหูว่า “กินอิ่มหรือยัง”

เธอส่ายหน้าบอกว่ายังทานไม่อิ่ม จากนั้นก็ไม่สามารถลงรายละเอียดได้แล้ว...

วันรุ่งขึ้น

วันเกิดของท่านสีใกล้จะเข้ามาแล้ว กู้หรันรับปากสีโม่เฉิง ว่าจะกลับเมืองหลวงไปอวยพรวันเกิดท่านสีพร้อมกับเขา

นอกจากนี้ก่อนหน้านี้เธอเคยเจอกับท่านสี มีความประทับใจที่ดีต่อเขา

ถึงแม้จะดื้อไปหน่อย แต่ลึกๆ แล้วเป็นมิตรและเข้ากับคนง่าย