บทที่ 188 ไม่มีวันเป็นไปได้

กู้หรันขมวดคิ้วอย่างเหลืออด กล่าวเคร่งขรึม “มีอะไรเหรอคะ คุณชายเฟิง”

คุณชายเฟิงประโยคเดียวดึงระยะห่างระหว่างทั้งคู่ออกไปอย่างสมบูรณ์

เฉิงเฟิงมองเธอ เห็นเพียงใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไม่หลงเหลือมิตรภาพและความอ่อนโยนเหมือนในอดีต

เขาจึงตระหนักได้ว่า พวกเขานั้นแยกจากกันแล้วจริงๆ

เธอแยกจากเขาไปแล้วจริงๆ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ

เฉิงเฟิงค่อยๆ คลายเธอออก แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง

“หรันหรัน ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม แต่ตอนนั้นผมถูกกู้อันหนิงครอบงำ ความจริงแล้วตั้งแต่ต้นจนจบผมไม่ได้อยากจะจากคุณไป คุณเชื่อผมไหม วันเวลาหลังที่จากคุณไป ผมยังคงคิดถึงคุณบ่อยๆ”

“ผมคิดถึงช่วงเวลาที่เรารู้จักกัน ความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนั้น ความใส่ใจของคุณ ความอ่อนโยนของคุณ เป็นคนที่มีเหตุผลที่สุดที่ผมเคยเจอในชีวิตนี้ของผม”

“แต่ว่าสุดท้ายก็ไม่รู้เพราะอะไร ระหว่างพวกเรายิ่งอยู่ยิ่งห่างเหิน ผมมักจะไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณคิด และคุณก็มักจะโต้แย้งคำพูดและวิธีการของผม”

“หรันหรัน ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ผมไม่เคยคิดว่าพวกเราจะกลายเป็นอย่างทุกวันนี้ได้”

กู้หรันมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับมองตัวตลกอย่างนั้น

ชายหนุ่มที่เธอเคยรักมาก คนที่เธอเคยคิดที่จะแต่งงานด้วย

เผชิญหน้ากับเธอแล้วเอ่ยพูดคำรักใคร่เช่นนี้ หัวใจของเธอกลับไม่หวั่นไหว

รอจนเฉิงเฟิงกล่าวจบ เธอจึงกล่าวเย็นชาขึ้น “เพราะฉะนั้น คุณอยากจะสื่ออะไร”

เฉิงเฟิงชะงัก

แล้วก็ได้ยินกู้หรันกล่าว “อยากจะขอโทษฉัน ที่ตอนนั้นคุณมีตาหามีแววงั้นเหรอ หรือว่าอยากจะมาซ้ำเติม อาศัยช่วงที่ตระกูลกู้ล้ม แบล็กเมล์กู้อันหนิง”

เฉิงเฟิงชะงักลนลาน

“หรันหรัน ผมไม่ได้จะแบล็กเมล์เธอ ผม ผมพูดเรื่องจริงทั้งนั้น”

“หากไม่ใช่เป็นเพราะเธอคอยเป่าหูผมตลอดเวลาว่าคุณไม่ดี บอกว่าคุณรังแกเธอ ยังบอกอีกว่าคุณมักจะไปมีอะไรกับผู้ชายอื่นบ่อยๆ ผมก็คงจะไม่คิดแบบนั้น”

“หรันหรัน คุณยังจำได้ไหม ในตอนที่อันหนิงยังไม่มาเมือง J นั้น ความรู้สึกของพวกเรานั้นดีขนาดไหน”

“ก็เพราะการแทรกเข้ามาของเธอ ระหว่างพวกเราถึงได้เกิดการบาดหมาง จึงห่างเหินกันมากขึ้น ดังนั้นทั้งหมดนี้จะโทษผมคนเดียวไม่ถูกไม่ใช่เหรอ”

กู้หรันมองเขา ทันใดนั้นรู้สึกน่าขำมาก

ที่แท้ ผู้ชายที่เธอรักมาหลายปีขนาดนั้น เป็นคนอ่อนแอ ไม่มีความรับผิดชอบขนาดนี้

เธอหัวเราะออกมาจริงๆ