บทที่194 ใจอ่อน

กู้หรันนึกไม่ถึงเลยว่าเด็กคนนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้

เขาเหมือนกับลูกวัวตัวเล็กๆ ตอนที่พุ่งเข้ามาก็เกือบจะกระแทกเธอจนล้มเข้าให้แล้ว

โชคดีที่สีโม่เฉิงมือไวตาไว ก็เลยประคองเธอไว้ได้ทัน

กู้หรันคลี่ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “น้าไม่ใช่หม่ามี๊ของหนูจริงๆ นะ หนูอย่า……”

“ไม่! หม่ามี๊เป็นจริงๆ !”

เป่าเปาเอามือคล้องคอของเธอไว้ พยายามต่อล้อต่อเถียงกันจนดวงตาของเขากลายเป็นสีแดง

กู้หรันชะงักไป แล้วก็รู้สึกใจอ่อนลงทันที

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม จู่ๆ เธอก็มีความรู้สึกแปลกๆ

ตอนที่เด็กคนนี้ไม่สนใจอะไรเลย ได้แต่เอามือคล้องคอเธอไว้แน่น ความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่อยากแยกจาก มันทำให้เธออยากจะกอดเด็กคนนี้ไว้ในอ้อมแขน

เธอคิดแบบนั้น แล้วก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน

สุดท้ายกู้หรันก็อดทำร้ายความรู้สึกของเด็กคนนี้ไม่ได้ เธอพูดปลอบด้วยเสียงที่อ่อนโยนว่า “โอเคๆ หม่ามี๊ก็คือหม่ามี๊ หนูชื่อเป่าเปาใช่ไหม?”

เป่าเปาพยักหน้า

“ในเมื่อหนูเรียกฉันว่าหม่ามี๊ ต่อไปก็ต้องเชื่อฟังที่หม่ามี๊พูดนะ ตอนนี้หนูปล่อยหม่ามี๊ออกก่อน หม่ามี๊ถูกหนูกอดจนแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”

เป่าเปาถึงตระหนักได้ว่าตัวเองตื่นเต้นเกินไป ก็เลยปล่อยกู้หรันออก ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเต็มไปด้วยสีหน้าของความรู้สึกผิด

กู้หรันเห็นท่าทางเขินอายของเขา แล้วก็รู้สึกอยู่ในใจว่าเด็กคนนี้น่ารักมากเลยจริงๆ

เด็กขนาดนี้ยังรู้จักอายเป็น ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าโตขึ้นมาแล้ว เธอเป็นคนเพอร์เฟคที่ไม่สามารถมีใครเทียบได้แบบไหนกัน

กู้หรันมองเขาพร้อมกับยิ้มและพูดว่า “เป่าเปาตื่นแล้วก็ดี ตอนนี้เป็นเวลากินข้าวพอดีเลย พวกเราลงไปกินข้าวกันดีไหม？”

เป่าเปาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ท่าทางของเขานั้น มันยากที่คนอื่นจะเชื่อว่าปกติเขาเป็นปีศาจตัวน้อยในบ้าน

และแล้วกู้หรันก็จูงมือเป่าเปาลงไปข้างล่าง

สีโม่เฉิงคอยมองอยู่ด้านหลัง ในดวงตาของเขาก็มืดลง

แม่ลูกก็คือแม่ลูกกันจริงๆ

ปกติแล้วเป่าเปาเกลียดการที่โดนคนแปลกหน้าแตะต้องตัวมากที่สุด แต่ว่าเมื่อกี้เขาเพิ่งจะได้เจอกู้หรัน ใกล้ชิดกับเธอขนาดนั้นแล้ว

ดูท่าทาง เขาต้องเริ่มคิดอย่างจริงจังแล้วว่าจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้นให้กู้หรันฟังยังไงดี

หลังจากที่กู้หรันจูงเป่าเปาลงไปข้างล่างแล้ว ก็เห็นว่าคนอื่นๆ ของตระกูลสีได้รออยู่ที่ห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว

สูชิงโหรวอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ว่ากลับดีกับเป่าเปาเป็นอย่างมาก

พอเห็นเขา เธอก็รีบวิ่งเข้าไปทันที

“เป่าเปา มาให้ย่ากอดหน่อยสิ เดี๋ยววันนี้ย่าจะป้อนข้าวหนูเอง”