บทที่195 สั่งสอนเด็ก

กู้หรันกำลังฟังยื่นตะเกียบไปคีบทันที แต่ก็ได้ยินคนตะโกนออกมาก่อน

“ไม่ได้！”

สูชิงโหรวยืนขึ้นทันที หลังจากนั้นก็ตะคอกใส่คนใช้ว่า “พวกเธอเป็นบ้าอะไรกัน? ใครให้พวกเธอเอาของสิ่งนี้ออกมา? ไม่รู้หรือไงคุณชายน้อยแพ้? ถ้าเกิดอะไรขึ้นใครจะรับผิดชอบ？”

สาวรับใช้ตกใจเป็นอย่างมาก แล้วพูดว่า “ขอโทษค่ะคุณหญิง พวกเราผิดไปแล้ว”

สูชิงโหรวไม่ยอมให้อภัย

“ใครเป็นคนรับผิดชอบโต๊ะอาหารวันนี้? เรียกเธอออกมาเดี๋ยวนี้！”

แล้วก็มีผู้หญิงอายุ 70 ถึง 80 ปีถูกเรียกออกมา พร้อมกับยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น

“ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้หญิง ฉันเพิ่งมาใหม่ วันนี้เป็นวันแรกที่มาทำงาน ก็เลยไม่รู้ว่าคุณชายน้อยแพ้เค้กทุเรียน……”

“แค่เธอพูดว่าขอโทษก็จบแล้วเหรอ? ถ้าเกิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานของฉัน ต่อให้เอาเธอสิบคนมาทดแทนก็ทดแทนไม่ได้หรอกนะ”

“พอได้แล้วครับแม่”

สีโม่เฉิงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป ก็เลยขมวดคิ้วแล้วก็พูดออกมา

สีเทียนสิงส่งสัญญาณให้สาวรับใช้คนนั้นลงไปข้างล่าง แล้วก็รีบปลอบใจภรรยาของตัวเอง

“ชิงโหรว คุณเป็นอะไรไป? แม่บ้านทำผิดก็แค่ปล่อยให้เธอเก็บของกลับไปก็พอแล้ว คนจะโมโหทำไม? ระวังเด็กน้อยจะตกใจเขานะ”

สูชิงโหรวก็เลยนึกขึ้นได้ว่า เป่าเปาก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน

เธอรีบมองไปที่เป่าเปา แล้วก็เห็นว่าเขาทำปากมุ่ย ใบหน้าดูไม่มีความสุข นั่งทำงานหน้าเง้างอนอยู่แบบนั้น

กู้หรันก็คอยปลอบเขาอยู่ข้างๆ

“เป่าเปาเป็นเด็กดีนะ ในเมื่อหนูแพ้ทุเรียน พวกเราก็ไม่ต้องกินแล้วโอเคไหม？”

“หนูดูบนโต๊ะนี้สิ มีทั้งปลา ทั้งกุ้ง ทั้งไก่ เดี๋ยวหม่ามี๊จะคีบไก่ให้หนูโอเคไหม? เมื่อกี้หม่ามี๊ลองชิมไปชิ้นนึง อร่อยมากเลย เป่าเปาของพวกเราต้องชอบกินแน่นอน”

แต่ว่าเจ้าซาลาเปาน้อยกลับทำสีหน้าเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม เขาไม่ตอบอะไร แล้วก็ไม่อ้าปากด้วย

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง สีโม่เฉิงก็รู้สึกทนดูไม่ได้อีกต่อไป

“หรันหรัน คุณไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก！เขาจะกินหรือไม่กินก็แล้วแต่เขา ถ้าไม่กินก็ออกไปซะ”

คำพูดนี้มันรุนแรงมาก

พอเป่าเปาได้ยินเขาพูดแบบนี้ ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วก็ถลึงตาใส่เขา

หลังจากนั้นก็กระโดดลงจากโต๊ะกินข้าวและเดินกลับห้องของตัวเองไป