บทที่196 ข้อตกลงร่วมกัน

แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน

กู้หรันไม่มีทางเลือก ก็เลยผลักประตูเข้าไปเอง

พอเข้าไปแล้วก็เห็นว่าเป่าเปานั่งอยู่ที่พื้น กำลังเล่นของเล่นอยู่ ไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอพูดอะไรไม่ออกเล็กน้อย

“เป่าเปา เมื่อกี้ฉันเรียกหนูอยู่ข้างนอก ทำไมหนูถึงไม่ตอบฉันล่ะ？”

เจ้าซาลาเปาน้อยหันมามองเธอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

แล้วก็เล่นของเล่นต่อไป

กู้หรันเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามเขา

“บอกหม่ามี๊มาซิ หนูยังโกรธอยู่เหรอ？”

เธอรู้ว่าเขาไม่ตอบอย่างแน่นอน กู้หรันก็เลยพูดเองเออเอง

“หม่ามี๊รู้ ว่าเป่าเปาของพวกเราชอบกินเค้กทุเรียน แต่ว่าถ้าเกิดว่าหนูกินเข้าไปหนูก็จะแพ้นะ เหมือนกัน หม่ามี๊ก็ชอบกินเหมือนกัน แต่ว่าทุกครั้งหม่ามี๊ก็ต้องอดทนไว้ที่จะไม่กิน ความจริงแล้วหม่ามี๊เข้าใจความขมขื่นของหนูดีมากเลยนะ แต่ว่าหนูดูสิ หม่ามี๊เชื่อฟังขนาดนี้เลย หนูก็ต้องเชื่อฟังเหมือนกันเข้าใจไหม？”

ครั้งนี้ ในที่สุดเป่าเปาก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

เขาถามว่า “หม่ามี๊ก็แพ้เหมือนกันเหรอครับ？”

กู้หรันเห็นว่าในที่สุดเขาก็สนใจเธอแล้ว ก็เลยรีบพยักหน้าทันที

“แน่นอนสิ ใครๆ ก็แพ้ง่ายกันทั้งนั้นแหละ หม่ามี๊จะบอกอะไรให้นะ ทุกครั้งที่อาการแพ้ของหม่ามี๊กำเริบขึ้นมามันทรมานมากเลยนะ ผื่นขึ้นทั้งตัว แล้วบางครั้งก็หายใจลำบากด้วย”

“แล้วในเวลานั้นหม่ามี๊ก็จะคิดว่า ถ้าเกิดว่าไม่กินมันเข้าไปตั้งแต่แรกก็คงจะดี แบบนั้นหม่ามี๊ก็จะได้ไม่ต้องฉีดยาแล้วก็กินยาด้วย แล้วก็ไม่ต้องทรมานขนาดนั้นอีกต่างหาก”

เป่าเปาฟังเธออธิบาย แล้วใบหน้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เก็บรอยยิ้มไป แล้วก็เพิ่งเข้าไปกอดเธอพร้อมกับตบหลังเธอเบาๆ

กู้หรันอึ้งไป

แล้วก็ได้ยินซาลาเปาน้อยพูดข้างหูเธอว่า “หม่ามี๊ไม่ทรมานแล้วนะ ต่อไปจะมีเป่าเปาคอยดูแล หม่ามี๊ก็จะไม่กินอาหารผิดอีกแล้ว”

หัวใจของกู้หรันก็อ่อนยวบลงทันที

เธอยิ้มพร้อมกับพูดว่า “โอเค ถ้าอย่างนั้นต่อไปเป่าเปากับหม่ามี๊จะคอยกำกับดูแลซึ่งกันและกัน และก็จะไม่มีใครกินอาหารที่ตัวเองแพ้อีกต่อไป ทุกคนก็จะไม่เกิดอาการแพ้อีกดีไหม？”

เป่าเปาพยักหน้าอย่างแรง

“ครับ！”

แล้วสองแม่ลูกก็ตกลงกันได้อย่างง่ายดาย

พอพูดจบ ก็มีเสียงดังครืดๆ ขึ้นมา

ทั้งสองคนอึ้งไป หลังจากนั้นซาลาเปาน้อยคนนี้ก็แก้มแดง

กู้หรันหลุดหัวเราะออกมาดัง “คิกๆ”

“หิวแล้วเหรอ？”

เป่าเปาหันหน้าไปทางอื่นนิดหน่อย หลังจากนั้นก็พยักหน้า

“อืม”

“ถ้าหิวแล้วพวกเราก็ลงไปกินข้าวกันเถอะ แต่ว่าเป่าเปาต้องรับปากกับหม่ามี๊ก่อนนะว่า ต่อไปถ้าเกิดว่ารู้สึกโกรธ ก็ห้ามอดข้าวเข้าใจไหม？”

เป่าเปาเม้มปาก แต่สุดท้ายก็ตกลง

“ลูกผู้ชายอกสามศอก พูดแล้วต้องทำให้ได้ด้วยนะ”