บทที่197 เจอผู้หญิงกลวงๆ

กู้หรันมองเขาอย่างระมัดระวังทันที

“คุณจะทำอะไร? ฉันเตือนก่อนเลยนะ อย่าทำอะไรมั่วซั่ว！เรื่องของเป่าเปาฉันยังไม่ได้ให้อภัยคุณจริงๆ เลยนะ วันนี้คุณต้องเล่าที่มาที่ไปให้ฉันฟังอย่างละเอียด ฉันไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่นอน”

สีโม่เฉิงเห็นท่าทางที่จริงจังของเธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“ก็ก่อนหน้านี้คุณไม่อยากฟังเองไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้อยากฟังแล้วหรือไง?”

กู้หรัน “……”

ตอนนั้น เพราะว่าเธอเพิ่งจะรู้ข่าว ก็เลยไม่รู้ว่าจะรับมันยังไงดี

แต่ว่าตอนนี้พอได้พูดคุยกับเป่าเปาแล้ว เธอก็รู้สึกว่าชอบเด็กคนนี้เล็กน้อย

มันเป็นความรู้สึกที่พูดยากมาก

เพราะถึงยังไงเธอก็ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้กับเด็กคนอื่นมาก่อน มันเหมือนกับว่าเธอรู้จักเด็กคนนี้มานานมากแล้ว มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมอย่างอธิบายไม่ถูก

ก็เห็นว่าเธอเงียบ สีโม่เฉิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ขอโทษนะ หรันหรัน”

กู้หรันมองเขาอย่างจริงจัง

แล้วก็ได้ยินเขาพูดต่อว่า “ก่อนที่จะได้รู้จักคุณ ผมเคยมีความรักอยู่ช่วงหนึ่ง”

ถึงแม้จะพอคาดเดาไว้แปลว่ามันจะเป็นผลลัพธ์แบบนี้ แต่พอได้ยินเขาพูดออกมาจากปากตัวเอง กู้หรันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจเล็กน้อย

ความรู้สึกเจ็บปวดมันดันขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เธอรู้ว่าตัวเองกำลังหึงอยู่ ก็เลยทำได้แค่พยายามกดความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ แล้วก็ถามเหมือนไม่ใส่ใจเท่าไหร่ “อ้อ แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

สีโม่เฉิงพูดต่อว่า “เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ คนนึงเลยแหละ พวกเรารู้จักกันตอนอยู่เมืองนอก ตอนนั้นเธอกำลังเรียนมหาลัยอยู่ เพราะว่าผลคะแนนดีเยี่ยมก็เลยได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ”

“แล้วก็พอดีกับที่ผมได้ไปบรรยายวิชาเศรษฐศาสตร์ที่มหาลัยของเธอพอดี พวกเราก็เลยได้รู้จักกัน”

กู้หรันนึกภาพตามในหัว

ชายหนุ่มและหญิงสาว ต่างก็เป็นรักแรกของกันและกัน มันช่างโรแมนติก และน่าใฝ่ฝันจริงๆ

ตอนนี้เธอรู้สึกเศร้ามากกว่าเดิม

“อ้อ แล้วหลังจากนั้นอีกละ？”

“แล้วเราก็ออกเดตกันช่วงสั้นๆ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมก็เลยต้องกลับจีนก่อน ผมคิดว่าเธอจะรอผม แต่ไม่คิดเลยว่าตอนที่ผมกลับไปหาเธออีกครั้งนั้นก็หาเธอไม่เจอแล้ว เหลือไว้แต่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น”

กู้หรันถลึงตาด้วยความตกใจ

“ทำไมกัน? พวกคุณเป็นคนรักกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงไม่คอยติดต่อกันไว้? แล้วอยู่ๆ เธอจะให้ไปแบบไร้เหตุผลได้ยังไงกัน?”