บทที่198 เรื่องเก่า

สีโม่เฉิงมองเธออย่างลึกซึ้ง

ความจริงเขาอยากจะพูดมากว่า พวกเขายังไม่จบกัน

เขายังคอยตามหาเธออย่างยากลำบากมาโดยตลอด แต่สุดท้ายแล้วสวรรค์ก็เห็นใจ ให้เขาตามหาเธอจนเจอ

แต่ว่าเขาไม่สามารถพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

สีโม่เฉิงได้แต่ยิ้ม

“อืม จบแบบนี้แหละ”

เขายุติความสัมพันธ์กับเธอในตัวตนอื่น

เพราะว่าความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขามันกำลังพึ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ใบหน้าเล็กๆ ของกู้หรันมืดมนลงทันที

มองออกว่าเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ตอนแรกคิดว่ามันจะเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและแปลก แต่ว่าตอนนี้พอมาดูแล้ว มันเป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามาก

แต่ว่าเขาผู้ชายคนนี้อธิบายออกมาแบบนี้ เธอก็มีเค้าโครงของเหตุการณ์อยู่ภายในใจ

กู้หรันรู้สึกว่า ตอนนั้นพวกเขาทั้งสองคนอายุยังน้อย ยังไม่โตพอ ก็เลยทำอะไรอย่างหุนหันพลันแล่นและทำให้ต้องเดินมาอยู่จุดนี้ในวันนี้

สรุปก็คือ เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคนในอดีต เธอก็เลยจะไม่ไปถือสาอะไรมากมาย

เพราะถึงยังไงขนาดตัวเธอเองยังมีอดีตเลย แล้วมีสิทธิ์อะไรจะไปเรียกร้องให้สีโม่เฉิงซื่อสัตย์กับเธอยันตายกันล่ะ?

กู้หรันถอนหายใจออกมา

“เอาเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว”

สีโม่เฉิงเลิกคิ้วมองเธอ

“ไม่โกรธเหรอ？”

กู้หรันส่ายหน้า

“ไม่โกรธนะ”

แน่นอนว่าเธอต้องมีความรู้สึกหึงและความไม่สบายใจอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธหรอก

พอสีโม่เฉิงเห็นดังนั้น ก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือว่าเสียใจดี

สิ่งที่น่าดีใจก็คือ ภรรยาตัวน้อยของเขาไว้ใจเขามากกว่าที่เขาคิด

สิ่งที่น่าเศร้าก็คือ เพราะว่าความไว้ใจที่เธอมอบให้ มันทำให้เขานึกภาพออกเลยว่าถ้าเกิดว่าเธอรู้ความจริงในอนาคต เธอจะตอบสนองยังไง

เพราะว่าทั้งสองคนกลับมาในฐานะสามีภรรยากัน ดังนั้น คนของตระกูลสีก็เลยเตรียมห้องไว้แค่ห้องเดียว

กู้หรันมองดูเตียงขนาดใหญ่ในห้อง แล้วก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าเธอกับสีโม่เฉิงจะเคยทำเรื่องอย่างว่ากันไปแล้ว แต่ว่าตอนที่อยู่ที่บ้าน ทั้งสองคนแยกห้องกันนอน

มีแค่คืนนั้นเท่านั้นที่นอนด้วยกัน

ตอนนี้เมื่อต้องมาคบกับผู้ชายคนนี้อย่างเปิดเผยและไม่มีความเป็นส่วนตัว มันทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่

โชคดีที่สีโม่เฉิงรอคอยวันนี้มานานมากแล้ว

ทั้งสองคนนอนลงบนเตียง และเขาก็กอดกู้หรันเอาไว้ แต่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย

ได้แต่ดึงเธอมากอดไว้ในอ้อมแขนเบาๆ พร้อมกับพูดว่า “ที่รัก ผมรักคุณนะ”