ตอนที่ 3 คู่ปรับ ปะทะ คนโปรดของแม่

“ผู้หญิงคนนี้สวย” ธมกานต์คิดในใจ ผมยาวสลวยดำสนิทตามธรรมชาติ ใบหน้ารูปไข่ขนตายาว จมูกโด่งเรียวได้รูปริมฝีปากสีชมพูทาลิปสติก สีอ่อนเข้ากับริมฝีปาก ฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ รูปร่างสมส่วนทำเอาธมกานต์มองเหมือนตกอยู่ในภวังค์

“อยากได้ฉันแต่งบ้านสไตล์ไหนคะ” ตรีรินทร์ถามเสียงใส อย่างตั้งใจทำงานทำให้ธมกานต์ที่ตกอยู่ในภวังค์รู้สึกตัว ก่อนจะพูดเสียงมีอำนาจว่า

“ผมอยากได้เฟอร์นิเจอร์ดำ ขาว ผมไม่อยากได้อะไรที่เยอะเกินไปผมอยากได้เฟอร์นิเจอร์ฝีมือคนไทย ผมไม่นิยมของนอก อยากได้ต้นไม้แถวเทอร์เรส เยอะๆหน่อย ส่วนห้องนอนผมไม่อยากได้อะไรมาก เพราะส่วนใหญ่ผมจะนอนกับแม่ที่ตึกใหญ่ บ้านนี้ผมมีไว้รับรองเพื่อนและแขกที่มาพัก คุณช่วยดูให้หน่อยแล้วกัน ผมไม่มีหัวทางนี้ เอาแบบเรียบง่ายแต่ดูมีสไตล์” ธมกานต์พูดจบหมุนเก้าอี้ก่อนจะก้าวเดินไปยืนที่ข้างหน้าต่าง

“มีอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามขณะที่กำลังก้มลงจดรายละเอียดโดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มลอบมองตนเอง อย่างมีความหมาย

“เอาไว้คิดอะไรออกผมจะบอก” ธมกานต์พยายามปรับเสียงให้เรียบเฉย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวกลับก่อน”

“เอามือถือมาหรือเปล่า”

“เอามาสิคะ มีอะไรเหรอ”

ธมกานต์เหลือบเห็นตรีรินทร์วางมือถือไว้บนโต๊ะข้างสมุดโน๊ต ก็เลยหยิบมือถือของหญิงสาวพร้อมกับกดเบอร์ส่วนตัวของตัวเอง

“นี่เบอร์ส่วนตัวผม” ธมกานต์ยื่นมือถือคืนให้หญิงสาว

“เสียมารยาท” ตรีรินทร์ต่อว่าพร้อมจะลบเบอร์ออก

“ห้ามลบเบอร์ผมออกเด็ดขาด คุณคิดว่าอะไร ผมไม่ได้พิศวาสจนต้องโทรไปคุยกับคุณมากมายอะไรหรอก ผมจะคุยกับคุณเรื่องงานเรื่องบ้านของผม คุณคงไม่หลงตัวเองว่าผมจะพิศวาสคุณหรอกนะ” น้ำเสียงธมกานต์ดังเข้ม

‘อีตาบ้า’ ตรีรินทร์ด่าชายหนุ่มในใจ

“ก็โทรเข้าบริษัทสิคุณ คุณรู้จักคุณพงษ์นี่คะ ไม่เห็นจำเป็นต้องมีเบอร์ส่วนตัวฉันเลย”

“ผมต้องโทรหาคุณได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ได้ไหมตกลงคุณต้องการเวลาเท่าไหร่ สำหรับแบบตกแต่งในบ้านผม”

“อย่างน้อยก็สิบวัน”

“ผมให้เวลาคุณแค่ห้าวัน”

“บ้า ใครจะไปเขียนทัน คุณอยากได้งานดี หรืองานที่ทำลวกๆล่ะ”

“ผมต้องการที่เร็วและดี ผมให้เวลาแค่นั้น ทำไม่ได้ผมจะไปให้บริษัทอื่นทำ”

‘ อีตาบ้า ทำเป็นวางอำนาจ ทุเรศ ’ ตรีรินทร์ด่าชายหนุ่มในใจพร้อมกับสูดลมหายใจอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

“คุณกลับไปได้แล้ว ผมจะโทรไปขออัพเดทงาน บางทีผมจะขอนัดดูแบบภายในต้นอาทิตย์หน้า ทำได้ไหมหรือจะให้ผมหาบริษัทอื่นทำ”

“ไม่ต้องมาขู่ คุณเป็นลูกค้านี่คะ ยังไงฉันก็จะทำเต็มความสามารถก็แล้วกัน ไม่รับปากหรอก แต่ฉันอยากไปดูสถานที่จริง ขอที่อยู่ที่บ้านคุณได้ไหมคะ ”

“พรุ่งนี้เย็นผมจะแวะไปรับที่บริษัท แล้วพาไปดูที่บ้านด้วยกัน ”

“โอ๊ย ไม่ต้องรบกวนหรอกค่ะ ฉันไปเองได้ พรุ่งนี้บ่ายๆ ฉันแวะไปคนเดียวดีกว่า ฉันอยากทำงานคนเดียว คงต้องดูสถานที่สักพัก ฉันไม่อยากรบกวนคุณ” ตรีรินทร์กล่าวเร็วเสียงสูง

“ไม่รบกวนหรอก ก็คุณจะมาแต่งบ้านให้ผม ยังไงอย่างน้อยครั้งหนึ่งผมควรพาคุณไปดูสถานที่ จริงไหมคุณตรีรินทร์ เอ คุณนี่แปลกๆ ดูจะกลัวผมชอบกลหรือไงคุณตรีรินทร์”

‘ ฉันไม่ได้กลัวคุณย่ะ ฉันเกลียดคุณต่างหาก ’ ตรีรินทร์ตะโกนดังๆในใจ แต่นิ่งเงียบจนทำให้ธมกานต์ มองด้วยความสงสัย