ตอนที่ 8 แผนผูกมัด ข่าวร้าย

“ทำไมฉันต้องทำกับข้าวให้คุณกินด้วย ไม่ใช่ธุระ ถ้าคุณไม่ไปส่ง ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วขอมือถือฉันคืนด้วย” ตรีรินทร์แบมือออก

“คุณจะไม่ไถ่โทษคุณหน่อยรึไงที่เลื่อนนัดผม ผมหิวข้าวทำอะไรให้กินหน่อยอะไรก็ได้ ที่คุณทำได้”

ตรีรินทร์ถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเปิดตู้เย็น แทบจะไม่เชื่อสายตาของสดเต็มตู้ เครื่องดื่มแบบอัดแน่น

“ปกติคุณมาอยู่ที่นี่ประจำเหรอคะ ของเต็มตู้เลย”

“ผมใช้เวลามีงานในเมืองขี้เกียจกลับบ้าน แล้วเบื่อที่จะนอนที่โรงแรม”

“แล้วคุณจะทานอะไร”

“อะไรก็ได้ที่คุณถนัด”

ตรีรินทร์เลือก ทำพาสต้าซอสมะเขือเทศเพราะเห็นมะเขือเทศสดในตู้เย็น

ธมกานต์มองหญิงสาวทำอาหารอย่างสนใจ แล้วแอบชื่นชมในใจที่เห็นหญิงสาวทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว

“เสร็จแล้วคะ ฉันกลับได้หรือยัง”

“ขอเวลาแป๊ปหนึ่ง เดี๋ยวอีกชั่วโมงหนึ่งผมจะไปส่ง”

ตรีรินทร์ถอนหายใจแต่ไม่อยากทะเลาะกับชายหนุ่มเพราะเหนื่อยจะไปต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มเพราะรู้ดีว่ายังต้องทำงานกับชายหนุ่มอีกสักพัก คราวนี้คงต้องยอมไปก่อนงานเสร็จเมื่อไหร่เมินเสียเถอะที่เธอจะยอม

ตรีรินทร์เดินออกไปยืนที่ระเบียงมองเหม่อไปกับบรรยากาศสวยงามยามค่ำคืน ที่อีกฟากเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่มองเห็นวัดโพธิ์อยู่ลิบๆ

‘ สวยจัง ’ ตรีรินทร์คิดในใจ

“รู้จัก กันนานแล้วเหรอ” ธมกานต์เอ่ยขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้วเดินตามหญิงสาวมา

“รู้จักกับใครคะ”

“กับแฟนคุณไง” น้ำเสียงเริ่มพาล

“อ๋อ หลายปีแล้วค่ะ”

ธมกานต์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมรู้สึกเจ็บแปลบ เมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาว

“แล้วจะแต่งงานกันเมื่อไหร่”

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณพาฉันกลับบ้านได้หรือยัง แม่ฉันคงห่วงแย่แล้ว”ตรีรินทร์ก้าวเดินตรงไปที่ประตู

“ใครบอกว่าผมจะไปส่งคุณตอนนี้” ธมกานต์นั่งโซฟาพร้อมกดรีโมตนั่งดูทีวีหน้าตาเฉย กิริยาของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวโกรธและหงุดหงิดอย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

“นี่คุณธมกานต์ ฉันชักจะทนคุณไม่ไหวแล้วนะ ตกลงจะเอายังไงกับฉัน หิวฉันก็ทำให้ทานแล้วไง ขอโทษก็ขอโทษแล้วจะเอาไงอีก”น้ำเสียงหงุดหงิดของหญิงสาวทำให้ธมกานต์นั่งยิ้ม

“ขอเวลาย่อยอาหารสักแป๊บ แล้วผมจะไปส่งจริงๆ ผมสัญญา”

“งั้นขอยืมโทรศัพท์คุณโทรไปที่บ้านหน่อยสิคะ สงสารแม่ป่านนี้คงนั่งคอยแล้ว”

ธมกานต์ยื่นโทรศัพท์มือถือส่วนตัวให้หญิงสาว