ตอนที่ 7 หึงหวง

ธมกานต์มองภาพหญิงสาวชายหนุ่มด้วยแววตาแข็งกระด้าง ชายหนุ่มกัดกรามแน่นก่อนเรียกพนักงาน ให้เก็บเงิน

“ กานต์จะรีบไปไหนคะ จี้ยังไม่อิ่มเลย”

“ เชิญตามสบายผมมีธุระไปล่ะ” ธมกานต์จ่ายเงินเสร็จก็รีบร้อนเดินออกไป ทำให้ จามิกาต้องอิ่มกลางคันพร้อมกับวิ่งตามชายหนุ่ม

“ กานต์คะคุณเป็นอะไรของคุณเนี่ยจี้เหนื่อยแล้วนะ” จามิกาโอดครวญ

ธมกานต์ตามมาจนถึงชั้นโรงภาพยนตร์

“ เรามาทำอะไรกันที่นี่คะ กานต์”

“ ก็อยากดูหนังไม่ใช่เหรอ” ธมกานต์ถามเสียงห้วน

“ ก็ไหนกานต์ว่าเบื่อคนเยอะไงคะ”

“ แล้วจะดูไหม” ธมกานต์ถามเสียงเข้ม

“ ดู ค่ะดู..” จามิกาละล่ำละลักตอบ

ธมกานต์เลือกที่นั่งข้างบนของตรีรินทร์และชายหนุ่มที่มาด้วยกันจามิกามองท่าทาง ชายหนุ่มข้างตัวอย่างสงสัยแต่ก็ไม่กล้าจะถาม

ธมกานต์มองภาพหญิงสาวและชายหนุ่มที่ศีรษะแทบจะชนกันด้วยแววตาแข็งกระด้าง ธมกานต์ต้องระงับความโกรธด้วยการกำมือแน่น

“รินทร์ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะพี่โต เดี๋ยวรินทร์มา”

“ให้พี่ไปส่งไหม?”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวหาที่นั่งไม่เจอรินทร์ไปแป๊ปเดียว”

ตรีรินทร์ลุกจากที่นั่ง เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ ธมกานต์มองหญิงสาวที่เดินออกไปข้างนอกก็ลุกขึ้นจะตามออกไป

“ไปไหนคะกานต์ หนังกำลังจะเริ่มแล้วนะคะ” จีจี้ ฉุดมือชายหนุ่มไว้

“ ผมไปห้องน้ำ เดี๋ยวมา”

จามิกาปลดมือออกก่อนจะหันไปสนใจกับโฆษณาข้างหน้า

ธมกานต์ยืนรอตรีรินทร์อยู่ข้างเสาในจุดที่หญิงสาวมองไม่เห็น

ตรีรินทร์เดินออกจากห้องน้ำมา ก่อนจะตกใจเมื่อมีมือใหญ่มากระชากแขนอย่างแรง

“ว้าย!! อะไรเนี่ย” ตรีรินทร์กรีดร้องก่อนจะเบิกโพลงตาด้วยความตกใจเมื่อมองเห็นบุรุษตรงหน้า

“คุณธมกานต์” ตรีรินทร์เอ่ยเสียงเบา

“หึ จำผมได้อยู่หรือไง คุณแน่มากนะ ผิดนัดผมมาเที่ยวกับแฟนงั้นเหรอ เนี่ยนะธุระสำคัญของคุณ มานี่” ธมกานต์ตวาดเสียงดัง

“ฉันมีเหตุผลของฉันแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันก็จะไปทำชดใช้ให้แล้วไง ขอลาแค่วันเดียวแล้วมันจะอะไรนักหนาเนี่ย” ตรีรินทร์หงุดหงิดที่โดนชายหนุ่มตวาดแถมยังฉุดลากไปยังมุมตึก

“ถ้าคุณมีธุระเรื่องงานอื่นผมจะไม่ว่าสักคำแต่นี่หนีมาเที่ยวกับแฟนหน้าระรื่นผมไม่ชอบ” ธมกานต์ตวาดเสียงดัง

“คุณมันไม่มีเหตุผล ฉันเบื่อจะคุยด้วยแล้วฉันขอตัวก่อน จะไปดูหนังต่อ” ตรีรินทร์พยายามดึงข้อมือให้ออกจากอุ้งมือชายหนุ่ม

“ ฝันไปเถอะว่าจะได้ไปมีความสุขต่อ มานี่” ธมกานต์กระชากมือหญิงสาวให้เดินตามไปทางบันไดหนีไฟเพื่อจะไปลานจอดรถ

“ คุณธมกานต์ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคนบ้าจะพาฉันไปไหน พี่โตเค้ารอฉันอยู่นะคนผีทะเลเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มพร้อมกับพยายามดึงข้อมือออกแต่เมื่อพยายามดึงก็ดูเหมือนเค้าจะจับและบีบแน่นจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจี๊ด

“ อยู่เฉยๆเดินไปกับผมดีๆไม่งั้นผมจะจูบคุณต่อหน้าคนเยอะแยะนี่”

“ คุณไม่กล้าหรอกไม่ต้องมาขู่ฉัน”

“ ผมไม่ได้ขู่ ผมทำจริง” ธมกานต์หันมาจ้องตาอย่างอาฆาต

ธมกานต์กระชากหญิงสาวมาที่รถก่อนจะผลักหญิงสาวลงไปนั่งพร้อมกับกดล็อครถไม่ให้หญิงสาวหนีออกไปอีกด้านหนึ่งของรถ

“นี่ คุณธมกานต์คะ คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย ฉันต้องกลับไปที่โรงหนังนะคะ มีเหตุผลหน่อยสิคุณจะคุยอะไรคุยกันตรงนี้ก็ได้” ตรีรินทร์หันข้างมามองหน้าชายหนุ่มที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถด้วยความเร็ว กรามกัดแน่นสามารถมองเห็นทางด้านข้าง

เงียบ ไม่มีเสียงตอบ มีแต่การแสดงออกโดยการขับรถให้เร็วขึ้น

“หูหนวกหรือไง ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”

“หุบปาก ผมต้องการสมาธิในการขับรถ” เสียงตวาดของธมกานต์ทำให้ตรีรินทร์ชะงัก

“ผู้ชายอะไรไม่รู้ทั้งหยาบคาย เอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล ใครเป็นแฟนคุณถือว่าโชคร้ายที่สุด” ตรีรินทร์บ่นด้วยความขัดใจ

‘ เตรียมตัวเป็นผู้โชคร้ายคนนั้นได้เลยคนสวย ’ ธมกานต์คิดในใจ