ตอนที่ 6 เริ่มงานรัก

ไปทานข้าวกันก่อนดีกว่าไหมตรีรินทร์ ผมหิวแล้ว” ธมกานต์ลุกขึ้น พร้อมกับเดินมาที่ หญิงสาวนั่งทำงาน

ตรีรินทร์ก้มมองนาฬิกาเกือบเที่ยงวันแล้ว ไม่น่าท้องเริ่มปั่นป่วนเนื่องจากเมื่อคืนนอนดึกเธอตื่นสาย เลยไม่ได้ทานอาหารเช้าตอนนี้ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน

“เชิญ คุณธมกานต์ตามสบายดีกว่าค่ะ ดิฉันขออนุญาตออกไปทานที่ห้องพักพนักงานสักสิบห้านาทีก็พอค่ะ พอดีดิฉันเตรียมของว่างง่ายๆ มาทาน” ว่าแล้วตรีรินทร์ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกจากนอกห้อง

“ว่าไงนะ คุณเตรียมของว่างมาทาน ไหน ของว่างอะไร” ธมกานต์ถามอย่างงุนงง

“นี่ค่ะ” ตรีรินทร์เปิดกระเป๋าหยิบกล่องแซนวิชที่แม่แก้วทำให้แทบทุกวัน แซนวิชพร้อมกับกล่องผลไม้และกล่องของหวานเล็กๆ ทำเอาธมกานต์เลิกคิ้วด้วยความทึ่งจัด

“นั่งทานที่นี่แหละ เดี๋ยวผมนั่งทานด้วยผมจะสั่งขึ้นมาทานที่นี่” ธมกานต์โทรไปสั่ง ที่ห้องอาหารก่อนจะนั่งตรงข้ามหญิงสาว

“เชิญคุณทานก่อนตามสบาย อีกสักครู่แม่บ้านคงเอาอาหารมาส่งให้ผม ไหน คุณเขียนไปถึงไหนแล้ว”

ธมกานต์ยอมรับว่าหญิงสาวทำงานค่อนข้างเร็ว นี่ขนาดแกล้งให้แก้งานยังทำได้เร็วอย่างนี้ ธมกานต์รู้สึกใจหายเมื่อนึกถึงว่าถ้างานเสร็จคงจะเจอหญิงสาวคนนี้ยากขึ้น ยังนึกขำตนเองตอนแรกที่ผู้เป็นแม่พยายามคะยั้นคะยอให้รู้จักเขากลับวิ่งหนี ตอนนี้ได้รู้จักแล้วก็ชักอยากวิ่งเข้าใส่ แต่ดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้ากลับทำในสิ่งตรงข้ามคือวิ่งหนี ขนาดชวนไปทานข้าวยังปฏิเสธ ถ้าเป็นสาวๆ คนอื่นคงดีใจจนเนื้อเต้น

ก๊อก ๆ ๆ

แม่บ้าน นำอาหารขึ้นมาเสริฟ พร้อมกับยืนรอเหมือนรอรับคำสั่ง

“คุณจะดื่มอะไรไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันมีน้ำในกระเป๋า”

“นี่คุณตรีรินทร์ ผมน่ะไม่คิดเงินหรอกนะ ดื่มอะไรสักหน่อยเถอะ มิฉะนั้นผมคงรู้สึกแปลกๆ ไงชอบกล”

“งั้น หนูขอชาร้อนสักแก้วนะคะป้า”

ตรีรินทร์หันมาค้อนชายหนุ่มพร้อมกับขมุบขมิบปากว่า

“พอใจหรือยัง”

ธมกานต์ยิ้มอย่างนึกขัน “ ทานข้าวเถอะคุณ ผมหิวแล้ว”

ตรีรินทร์หยิบแซนวิชทูน่าขึ้นมาทานก่อนที่จะก้มดูรายละเอียดไปโดยแทบไม่สนใจมองชายหนุ่มตรงหน้าแม้แต่นิดเดียวผิดกับชายหนุ่มที่มองหญิงสาวกัดแซนวิชอย่างน่าเอร็ดอร่อยอย่างตะลึง ผู้หญิงคนนี้ขนาดกินข้าวแล้วยังดูดีน่ารัก ธมกานต์มองหญิงสาวกัดแซนวิชพร้อมกับใช้ลิ้นเลียซอสขาวข้างริมฝีปากด้วยความเผลอตัวอย่างตะลึง แต่เมื่อหญิงสาวหันมามองเพราะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องดู ชายหนุ่มก็เฉไปมองเพดาน

ตรีรินทร์ดื่มน้ำก่อนเช็ดริมฝีปากด้วยทิชชูสีขาวที่ชายหนุ่มส่งให้

“ขอบคุณค่ะ”

“ขอตัวเข้าไปล้างมือสักครู่ แล้วเดี๋ยวเรามาดูงานกันเลยนะคะจะได้กลับไปทำงานต่อที่บริษัท ”

“เชิญตามสบาย”

ตรีรินทร์เดินเข้าไปในห้องน้ำ ธมกานต์รวบช้อนก่อนจะดื่มน้ำตาม

เสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวดังขึ้น ธมกานต์หันไปมองก่อนเอื้อมไปหยิบขึ้นมาเห็นเหมือนซองจดหมาย ก็เอื้อมไปกดด้วยความอยากรู้

“คิดถึงรินทร์ใจจะขาด คืนนี้ พี่ออกเวรตอนสามทุ่มจะโทรไปคุยด้วยนะจ๊ะ ลงชื่อ โตมร”

ธมกานต์วางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่างเพื่อระงับอารมณ์

“เริ่มงานกันเลยดีกว่า” ธมกานต์สั่งเสียงห้วน ตรีรินทร์งงเป็นไก่ตาแตกกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

“ได้ค่ะ”

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง กว่าจะพูดตกลงกันสำเร็จทำเอาตรีรินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“วันมะรืนเจอกัน เวลา สถานที่จะโทรไปแจ้งให้ทราบ”

“จริง ๆ ฉันว่าคุณไม่น่าจะจ้างฉันให้เปลืองเงินเปลืองทอง”

“หมายความว่าไง” น้ำเสียงชายหนุ่มเหมือนพร้อมจะเอาเรื่องถ้าตอบไม่ถูกใจ

“ก็แบบที่ฉันเขียนมาใช้เวลาตั้งนาน คุณก็มาปรับแก้ เกือบจะแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เก่งอย่างนี้ไม่น่าจะจ้างมัณฑนากรให้เปลืองเงินเปลืองทอง”น้ำเสียงแดกดันของหญิงสาวทำเอาธมกานต์นึกขำในใจ

‘ ร้ายไม่ใช่เล่น คนโปรดของคุณแม่ ’ ธมกานต์คิดในใจ

“ผมมีเงินจ้างคุณก็แล้วกันอีกอย่างแม่ผมเค้าชอบคุณมาก เค้าอยากให้คุณทำ ผมไม่อยากขัดใจแม่ เอาล่ะ ผมเสียเวลามามากแล้ว คุณกลับไปได้ผมจะได้ทำงานต่อ”

ตรีรินทร์ฉุนกึก ‘ อีตาบ้า ใครเค้าอยากอยู่ยะ ไม่ต้องมาไล่ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานนักหรอก ’

“จริงๆ คุณไม่ต้องให้ฉันมาหาเป็นการส่วนตัวก็ได้นะคะ ให้ฉันส่งงานให้คุณทางอีเมล์ก็ได้นะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำงานของคุณ” ตรีรินทร์แอบกัดชายหนุ่มเบาๆ

“แล้วคุณจะรู้ได้ยังไง ผมจะชอบไม่ชอบตรงไหน ผมสั่งยังไงต้องเป็นยังงั้น วันมะรืนเจอกันอย่าโยกโย้”

ตรีรินทร์เม้มปากด้วยความขัดใจก่อนจะพนมมือไหว้ลาชายหนุ่มด้วยใบหน้างอง้ำ

ตรีรินทร์เดินออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็ว..

‘ อีตาบ้า ฉันเกลียดคุณบ้าอำนาจเอาแต่ใจตนเองทำไมฉันต้องโชคร้ายมาทำงานกับคุณด้วยนะ ’ ตรีรินทร์บ่นกับตนเอง