ตอนที่ 5 สะดุดรัก

“พึ่งมาถึงผมเห็นคุณนอนเหมือนสบายเลยไม่อยากกวน”เสียงอบอุ่นของชายหนุ่มทำเอาตรีรินทร์เงยหน้ามองก่อนจะรีบปัดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกออกไป

“ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง” ตรีรินทร์พนมมือ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน

“นี่คุณจะไม่เลี้ยงน้ำผมสักแก้วหรืออย่างไรน้ำ หรือ กาแฟ ก็ได้”

“ไม่ได้หรอกไปหากินแถวเซเว่นแล้วกันนะคุณ บ้านนี้มีแต่ผู้หญิงแล้วนี่ก็ดึกแล้วฉันไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน ไปนะคะ” แล้วตรีรินทร์ก็รีบเดินผลุบเข้าบ้านไป ปล่อยให้ ธมกานต์ยืนยิ้มกับคำปฏิเสธของหญิงสาว

ตรีรินทร์รีบเดินเข้าบ้านพร้อมกับปิดประตูก่อนที่จะแอบมองชายหนุ่ม ที่ยืนอยู่สักครู่ก่อนที่จะเดินขึ้นรถแล้วขับออกจากบริเวณบ้านไป หญิงสาวลอบถอนใจด้วยความโล่งอกนึกว่าชายหนุ่มจะดื้อดึงเข้ามาในบ้าน

กริ๊ง ๆ เสียงโทรศัพท์ ดังในห้องทำงานที่บริษัท P.D Builders

“ฮัลโหล ต้องการพูดกับใครครับ? “ พี่อ๊อด รุ่นพี่สถาปนิกฝีมือระดับต้นๆ ของบริษัทรับโทรศัพท์เพราะอยู่ใกล้มากที่สุด

“ดิฉันต้องการพูดกับคุณตรีรินทร์ค่ะ”

“ สักครู่นะครับ รินทร์สายสอง”

ตรีรินทร์ เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์

“รินทร์พูดค่ะ”

“ดิฉันรสสุคนธ์เป็นเลขาของคุณธมกานต์ ท่านให้ดิฉันเรียนให้คุณทราบว่าพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าท่านต้องการให้คุณเอางานมาอัพเดทที่บริษัทค่ะ แล้วให้โทรรายงานความคืบหน้าทุกวันค่ะ”

“คุณว่าอะไรนะคะ” ตรีรินทร์พูดเสียงดังเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

“บอสให้คุณเอางานมาให้ท่านดูค่ะ พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ”

“บ้าแล้ว ดิฉันจะทำทันได้ยังไงค่ะพึ่งรับงานมาได้สองสามวัน บอสของคุณอยู่ไหนดิฉันขอคุยกับเค้าหน่อย” น้ำเสียงตรีรินทร์หงุดหงิด

“บอสติดประชุม ไม่ทราบจะเลิกกี่โมง แล้วดิฉันจะจดโน๊ตไว้ให้ท่านโทรกลับนะคะ คุณตรีรินทร์”

สองชั่วโมงผ่านไป ธมกานต์เดินออกมาจากห้องประชุม

รสสุคนธ์เอาน้ำไปเสิร์ฟ ให้บนโต๊ะพร้อมกับกล่าวว่า

“ดิฉันโทรไปบอกคุณตรีรินทร์แล้วค่ะ เธอว่าอยากคุยกับบอสเป็นการส่วนตัวค่ะ”

ธมกานต์ยิ้มเป็นไปอย่างที่ตนเองคิดไว้ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันที่จะทำตามอย่างโดยง่าย

“คุณต่อโทรศัพท์หาเค้าให้ผมที แล้วเคลียร์งานตลอดเช้าพรุ่งนี้ ผมไม่รับแขกนอก มีเอกสารอะไรให้เซ็นต์ เอาเข้ามาให้เซ็นต์เย็นนี้เลย ผมอาจเสียเวลากับเธอตลอดเช้าถึงบ่าย”

“ค่ะ” รสสุคนธ์รับคำพร้อมกับเดินออกไปต่อสายให้เจ้านายทันที

“ฮัลโหล ธมกานต์พูด “ เสียงพูดทางโทรศัพท์เสียงดัง ห้วน ทำเอาตรีรินทร์สะดุ้งก่อนจะสูดลมหายใจก่อนพูด

“นี่คุณ คุณให้เลขาโทรมาบอกอะไรฉันเนี่ย จะดูงานพรุ่งนี้ใครจะไปทำทันคุณ ฉันเพิ่งไปดูบ้านเมื่อวานมีเวลาแค่วันนี้ พรุ่งนี้คุณจะดูงาน อย่างน้อยคุณควรให้เวลาฉันสักสองสามอาทิตย์นะคะ ตกลงคุณอยากได้งานชุ่ยใช่ไหมเนี่ย” ตรีรินทร์ร่ายยาวเป็นชุด

“ตามที่ผมบอกทุกอาทิตย์คุณต้องมาอัพเดทงานคุณให้ผมฟังแล้วโทรรายงานความคืบหน้าของงานทุกวันหรือสองวัน อย่างน้อยวันละครั้ง งานแรกไม่ใช่เหรอคุณ คุณคงไม่คิดหรอกนะว่างานของคุณจะเพอร์เฟ็คขนาดที่เอามาให้ผมดูแล้วผมจะตกลงใจทันที คนที่เค้าทำงานมานานกว่าคุณเป็นสิบปียังต้องโดนแก้งานไม่รู้จะกี่ครั้ง ผมบอกก่อนว่าผมต้องการงานที่เร็วและต้องดี ถ้าคิดว่าจะยอมแพ้ตั้งแต่ยกแรกก็หลบไปให้คนที่เค้าตั้งใจทำงาน มากกว่านี้มาทำ ผมไม่ชอบทำงานกับเด็กขี้งอแง นั่นก็ทำไม่ได้ นี่ก็ทำไม่ได้ ผมแค่ต้องการดูความคืบหน้าของงาน ไม่ได้บังคับนี่ว่างานต้องเสร็จถึงจุดไหน ตกลงคุณฟังภาษาไทยเข้าใจไหม” ธมกานต์กระแทกเสียงพูดยาวทำเอาตรีรินทร์กัดริมฝีปากที่โดนทั้งจิก ทั้งกัด ทั้งดูถูก

“ค่ะตกลง คุณเป็นลูกค้านี่คะยังไงฉันก็ต้องทำตาม แค่นี้นะคะ”

“พรุ่งนี้เก้าโมงตรง ถ้าคุณให้ผมรออย่างคราวก่อนอีก รับรองว่าผมเอาคืนคุณสิบเท่า คุณคงต้องมาทำงานที่โรงแรมผมแทนที่จะนั่งที่บริษัทคุณ” ธมกานต์ พูดอย่างรู้เท่าทันหญิงสาว

“ค่ะ เจ้านาย” น้ำเสียงล้อเลียนทำเอาธมกานต์อมยิ้มก่อนจะวางสาย

ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมต้องพยายามหาวิธีที่จะได้ใกล้ชิดหญิงสาวคนนี้

ทั้งที่ก่อนหน้าที่แม่พูดถึงผู้หญิงคนนี้ตนรู้สึกไม่ชอบ รังเกียจ ที่แม่เหมือนจะคลุมถุงชนแต่พอได้สัมผัสตัวจริงแม้เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็รู้ทันทีว่าลักษณะผู้หญิงแบบนี้ กิริยาท่าทางแบบนี้คงไม่ยอมให้ใครบังคับง่ายๆ ดูทั้งดื้อ ทั้งรั้น แล้วไหนจะกิริยาที่เหมือนจะไม่อยากเข้าใกล้ตนเอง ยิ่งทำให้ธมกานต์อยากเอาชนะหญิงสาวพร้อมกับรู้สึกเสียเชิงอย่างบอกไม่ถูก

ตรีรินทร์เสียหัวอย่างบอกไม่ถูก อีตาบ้านี่จะดูงานพรุ่งนี้ เธอเพิ่งเขียนแบบได้ยังไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์

“คืนนี้ไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดี”

“บ่นอะไร น้องรินทร์”

“ลูกค้าน่ะสิคะ นัดดูงานพรุ่งนี้ วันเดียว หนูยังเขียนแบบไม่ได้ถึงไหน เฮ้อ”

“ปั่นเข้าน้อง งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข” สงสัยเค้าจะใจร้อน อยากให้งานเสร็จเร็วๆ มั้ง

ตรีรินทร์ปัดความคิดอื่นออกไป ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด

บ้าน มนัสสุกานต์

คุณกรองแก้วนั่งมองลูกสาวที่หอบงานมานั่งทำอยู่ร่วมสองชั่วโมงอย่างสงสัย

“งานเร่งเหรอจ๊ะลูก ทำงานง่วนเชียว”

“ค่ะแม่ แม่ทานข้าวไปก่อนนะคะ น้องรินทร์ต้องรีบเขียนแบบค่ะ ลูกค้าจะขอดูงานพรุ่งนี้เช้าค่ะ”