บทที่ 100 หมางเมิน แต่ดันรักเธอ

มู่เวยเวยพยักหน้า ตามเธอขึ้นไปชั้นสอง จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูห้อง VIP ห้องหนึ่งก็หยุด

พนักงานสาวต้อนรับเคาะประตู หลังจากได้ยินเสียงตอบรับ ก็เปิดประตูห้อง แล้วหันมาพูดกับมู่เวยเวย “คุณเข้าไปได้เลยค่ะ คุณผู้หญิงหนานกงกำลังรอคุณอยู่”

มู่เวยเวยพยักหน้า จู่ๆ ก็ถามขึ้น “คุณรู้จักชื่อฉันได้ไงคะ? ”

“ช่วงนี้ฉันเห็นคุณในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ และรู้ว่าคุณคือคุณผู้หญิงเย่ค่ะ”

เห็นสีหน้าครุ่นคิดของพนักงานต้อนรับสาว มู่เวยเวยก็แค่หัวเราะเบาๆ

มู่เวยเวยผลักประตู ก็สังเกตเห็นหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ที่นั่ง ผู้หญิงแต่งกายสง่างาม ทั้งร่างมีเสน่ห์ความเป็นผู้ใหญ่ที่สง่างามและมีสติปัญญา

เห็นมู่เวยเวยแล้ว เฉินซูฮว่าก็มองสำรวจอย่างรวดเร็ว มุมปากยกยิ้มสุภาพ พูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “คุณมู่เวยเวย ฉันคือแม่ของหนานกงเฮ่า เจอกันครั้งแรกอาจจะมีล่วงเกินอะไรบาง หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะคะ”

มู่เวยเวยพยักหน้าอย่างมีมารยาท พูดขึ้นอย่างสุภาพ “คุณน้า ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ”

เฉินซูฮว่าพยักหน้า ชี้ไปที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอแล้วพูดขึ้น “นั่งสิ”

มู่เวยเวยก็ไม่ได้ปฏิเสธ นั่งฝั่งตรงข้ามเธอทันที มองอาหารรสเลิศบนโต๊ะ ในใจก็ครุ่นคิด

เธอไม่รู้เหตุผลละเอียดที่เธอตามหาตน แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจก็คือต้องเกี่ยวกับหนานกงเฮ่าแน่ๆ

เห็นมู่เวยเวยไม่ขยับตะเกียบเลย เฉินซูฮว่าก็สีหน้าขยับเล็กน้อย ถามขึ้นเบาๆ “หรืออาหารไม่ถูกปากคุณมู่เหรอ? ”

มู่เวยเวยรีบส่ายหน้า มุมปากยกยิ้มสดใส พูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “เปล่าค่ะ ฉันเพิ่งกินข้าวมา ตอนนี้กินไม่ไหวแล้วค่ะ”

เฉินซูฮว่าก็ไม่ได้สนใจ เธอจิบไวน์แดงเบาๆ แล้วพูดขึ้น “คุณมู่ ได้ยินว่าคุณเรียนเอกการออกแบบแฟชั่นเหรอ? ”

“ใช่ค่ะ”

“ฉันชื่นชมเด็กที่มีความสามารถเสมอ” เฉินซูฮว่าพูด

มู่เวยเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าที่วันนี้เธอตามหาตน เพื่อแค่ยกย่องเธอหรอกนะ? คุณผู้หญิงหนานกงคงไม่ว่างขนาดนี้

“คุณผู้หญิงหนานกง คุณเรียกฉันมามีเรื่องอะไรเหรอคะ? ” มู่เวยเวยถามอย่างตรงไปตรงมา

เฉินซูฮว่ามุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มชัดเจนและห่างเหิน พูดขึ้นช้าๆ “คุณมู่ ขออนุญาตขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะคะ ฉันขอโทษอย่างสุดซึ้งที่เขาสร้างปัญหาให้คุณ”

มู่เวยเวยได้ยินเธอพูด ก็เข้าใจจุดประสงค์ของเธอในตอนนี้ทันที ทันใดนั้นก็พูดขึ้น “คุณผู้หญิงหนานกงเกรงใจไปแล้ว หนานกงไม่ได้สร้างปัญหาให้ฉันเลย คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ”

เมื่อเฉินซูฮว่าได้ยิน ก็พูดขึ้นช้าๆ “คุณมู่เป็นคนฉลาด ฉันรู้ว่าคุณแต่งงานกับฉ่าวเฉินแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันหวังว่าคุณจะมีโอกาสมาเจอลูกชายฉันน้อยลงได้นะคะ”

สีหน้ามู่เวยเวยสงบนิ่ง ในใจเกิดความขมขื่น ดูเหมือนเพื่อนคนเดียวที่มีอยู่ เธอก็ต้องเสียไปซะแล้ว……

“คุณผู้หญิงคะ เพราะเรื่องนักข่าวใช่ไหม? ”

เฉินซูฮว่าส่ายหน้า พูดขึ้น “ฉันรู้จักลูกชายตัวเองดี เขาบอกฉันว่าเขาชอบคุณมากจริงๆ ”

มู่เวยเวยทำหน้าตกตะลึง ที่แท้จริงๆ หนานกงก็……

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันก็ไม่เข้าไปยุ่งมากหรอก แต่ตอนนี้คุณแต่งงานแล้ว ฉันจะให้เขาเลอะเทอะต่อไปไม่ได้ เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ทำลายตัวเขา แต่ยังทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลหนานกงของเราด้วย”

มู่เวยเวยพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ

เฉินซูฮว่าหยิบกระเป๋าขึ้นมา ควักการ์ดดำทองใบหนึ่งออกมาจากด้านใน แล้วยื่นไปหน้าโต๊ะมู่เวยเวยช้าๆ เอ่ยปากพูดขึ้น “นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ ของฉัน ได้โปรดรับไว้ จำนวนเงินในนี้ไม่น้อย เด็กผู้หญิงน่ะต้องมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้มากขึ้น”

มองการ์ดดำเปล่งแสงใบนั้น ในใจมู่เวยเวยก็เย็นชา เธอจะใช้เงินเพื่อขับไล่เธอเหรอ?

เธอเคยเห็นคุณนายร่ำรวยพวกนั้นมาตั้งนานแล้ว เป็นวิธีขับไล่เด็กผู้หญิงที่ไม่พึงพอใจ โดยปกติจะเอาสิ่งต่อรองมหาศาลมาแลกเปลี่ยนเงื่อนไข ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะมาถึงตัวเองจริงๆ !

“คุณผู้หญิงหนานกง ในเมื่อคุณบอกเองว่าฉันคือคุณนายของเย่ฉ่าวเฉิน ก็ไม่ต้องทำแบบนี้หรอกค่ะ ยังไงสามีฉันก็ต้องมีเกียรติเหมือนกัน พฤติกรรมของคุณยืนยันแล้วว่า ความคิดของนักข่าวพวกนั้นต้องการให้ฉันอธิบายกับสามียังไง!”

ตอนมู่เวยเวยพูดประโยคนี้ สีหน้าย้อมไปด้วยความเคร่งขรึม ถึงเธอจะเป็นแม่ของหนานกงเฮ่า แต่หลังจากทำเรื่องแบบนี้กับตัวเอง เธอก็ไม่สามารถเคารพเธอได้อีกต่อไป

สีหน้าเฉินซูฮว่าลึกซึ้งมาก มองสีหน้าดื้อดึงของมู่เวยเวย สุดท้ายก็เอาการ์ดดำกลับมา

น้ำเสียงมีความรู้สึกห่างเหินนิดหน่อย “เรื่องนี้ฉันคิดไม่รอบคอบเอง คุณมู่ ไม่สิ ควรเรียกคุณว่าคุณนายเย่ คุณคิดแบบนี้ก็ได้ นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย”

มู่เวยเวยพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลงมา แล้วพูดขึ้น “ในเมื่อเรื่องนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”

เฉินซูฮว่ามองแผ่นหลังเธอ ขณะที่เธอกำลังแตะลูกบิดประตู ทันใดนั้นก็พูดขึ้น “คุณมู่ ลูกชายฉันก็น่ากังวลเหมือนกัน โปรดให้เวลาเขาได้ทำความเข้าใจด้วย ฉันคิดว่าเขาน่าจะฟังคุณ”

มู่เวยเวยแผ่นหลังชะงัก พูดขึ้นโดยไม่หันหน้ากลับ “ไม่มีปัญหาค่ะ”

สิ่งที่เธอพูดมันผิวเผินเกินไป แทนที่จะให้เธอไปบอกเหตุผลกับหนานกงเฮ่า ทำไมเธอไม่ยอมพูดเรื่องนี้เองเสียล่ะ?

แต่เธอก็เข้าใจเช่นกัน ถ้าเธอเป็นเฉินซูฮว่า เธอก็ต้องทำแบบนี้ อย่างไรแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว

ออกมาจากร้านจินโตวโต้วเลาแล้ว มู่เวยเวยก็ก้มหน้าดูนาฬิกาสักหน่อย ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ บ่ายสามโมงกว่าแล้ว ตอนนี้กลับบริษัทคงไม่เหมาะสม จึงนั่งรถแท็กซี่กลับไปที่ตระกูลเย่

มาถึงตระกูลเย่แล้ว เธอกลับไปที่ห้องนอนตัวเองทันที นอนอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ในช่วงที่ผ่านมานี้ เธอรู้สึกเหนื่อยใจ เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันทำให้เธอรู้สึกล้นหลามจริงๆ

ตอนแรกก็การทรยศจากเฉียวซินโยว ตอนนี้แม้กระทั่งหนานกงเฮ่าที่เป็นเพื่อนกัน การปฏิบัติที่อ่อนโยนนี้ตัวเองก็ไม่สามารถมีมันได้

ควักโทรศัพท์ออกมา โทรหาหนานกงเฮ่าทันที ให้เธอพูดเรื่องนี้ต่อหน้า ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ทำมันไม่ได้หรอก ทำได้แค่บอกเขาผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น

“เวยเวย เธอเหรอ? ”

ในโทรศัพท์นั้นมีเสียงอ่อนโยนของหนานกงเฮ่าดังขึ้น มันทำให้หัวใจมู่เวยเวยเจ็บปวด แอบคิดอย่างเงียบๆ : หนานกงเฮ่า อย่าทำดีกับฉันแบบนี้เลย ฉันไม่สมควรได้รับมันจริงๆ !

คิดถึงตรงนี้ เธอก็บังคับตัวเองให้ใจแข็ง เอ่ยปากพูดขึ้น “หนานกงเฮ่า ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

“เรื่องอะไร เธอว่ามาสิ”

มู่เวยเวยขมวดคิ้ว เตรียมใจสักพักหนึ่ง แล้วเอ่ยปากพูดขึ้น “ต่อไปเราเจอกันน้อยลงหน่อยดีกว่านะ ถึงจะแค่เจอกันก็เถอะ นายก็เป็นเพื่อนของเย่ฉ่าวเฉิน”

ราวกับไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ สีหน้าหนานกงเฮ่ามีความมืดมน น้ำเสียงสั่นเครือนิดหน่อย “เวยเวย เธอล้อเล่นใช่ไหม? ”

“ฉันเปล่า”

คำตอบเด็ดขาดของเธอกลับทำให้หัวใจเขาพังทลาย!

เขาพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดีที่สุด พยายามคิดถึงสาเหตุที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปกะทันหัน จู่ๆ เขาก็นึกออก

สีหน้าหนานกงเฮ่าเย็นชานิดหน่อย น้ำเสียงเจือไปด้วยความพินิจพิเคราะห์ “เวยเวย แม่ฉันไปหาเธอมาใช่ไหม? เธอพูดอะไรกับเธอบ้าง? ”

ว่ากันว่าไม่มีใครรู้จักลูกชายได้ดีกว่าแม่ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ไม่มีใครรู้จักแม่ได้ดีกว่าลูกชายจริงๆ