บทที่ 99 ความไม่ไว้วางใจระหว่างสามีภรรยา

มู่เวยเวยกัดปากแน่น เธอรู้สึกว่าแขนจะถูกเขาฉีกออก มองดวงตาโกรธเกรี้ยวบ้าคลั่งของเขา หัวใจมู่เวยเวยก็เหมือนขี้เถ้าที่ตายแล้ว

เธอนึกประโยคหนึ่งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้: อยากจะลงโทษหรือเล่นงานใคร ย่อมมีเหตุผลหรือข้ออ้างเสมอ?

ในเมื่อตอนนี้เขาแสดงออกมาแล้วว่าเขาไม่เชื่อใจเธอและซักถามเธอ แล้วคำตอบเธอยังมีความหมายอยู่ไหม?

ในเมื่อตอนนี้ในใจตัดสินเธอไปแล้ว เธอจำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก?

อย่างไรแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในใจเขาก็มีการเถียงข้างๆ คู่ๆ ไม่ใช่เหรอ!

น่าขำจริงๆ !

“พูดมา! หรือที่นักข่าวกลุ่มนั้นพูดมันเป็นความจริงทั้งหมด? ! เธอมันเป็นนังชั้นต่ำที่เหงาจนทนไม่ไหวจริงๆ สินะ!”

คำพูดเลวร้ายกว่านี้เขาก็พูดมาแล้ว คำว่านังชั้นต่ำมันจะไปสำคัญอะไร?

“ในเมื่อนายถามฉันแบบนี้ ชัดเจนแล้วว่าในใจไม่เชื่อฉัน ฉันจะอธิบายหรือไม่อธิบาย มันจะไปต่างอะไร? !” มู่เวยเวยมีสีหน้าเย็นชาสุดขีด

“ฉันจะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็อีกเรื่อง เธออยากอธิบายหรือไม่มันก็อีกเรื่อง! มู่เวยเวย เธอมันนังชั้นต่ำบัดซบ ก่อนที่ความอดทนฉันจะหมดลงจริงๆ ทางที่ดีเธออธิบายอย่างมีเหตุผลให้ฉันฟังดีกว่านะ!”

มู่เวยเวยทำหน้าสงบนิ่ง มองสีหน้าบึ้งตึงบนหน้าเขา ในใจไม่มีความสั่นไหวเลยสักนิด

เรื่องน่าเศร้าที่สุดไม่มีสิ่งใดเกินจิตใจตาย มันคือภาพอารมณ์ของเธอในตอนนี้

“ฉันกับหนานกงไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ คำอธิบายนี้มันได้ไหม? ” มุมปากมู่เวยเวยยกขึ้น ถามขึ้นเบาๆ

“นักข่าวพวกนั้นมันถ่ายพวกเธอได้ยังไง? ! แล้วตอนนั้นพวกเธอกำลังทำอะไรอยู่? !” สีหน้าเย่ฉ่าวเฉินทนไม่ได้สุดๆ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งผสมความเย็นยะเยือก ซักถามด้วยความโกรธ

มู่เวยเวยรู้สึกน่าขำสุดๆ ในขณะที่เขาซักถามตน เคยนึกถึงเกี่ยวกับเขาและเฉียวซินโยวไหม ถึงเธอกับหนานกงเคยทำอะไรมาก่อน แล้วเขามีสิทธิอะไรมาถาม?

“ฉันอธิบายทุกอย่างที่ควรอธิบายแล้ว ถ้านายไม่เชื่อจริงๆ ฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ” มุมปากมู่เวยเวยยกยิ้มไร้ความหมาย

“นี่คือคำตอบของเธอเหรอ? !” เย่ฉ่าวเฉินหรี่ตา น้ำเสียงจมลงนิดหน่อย

“ไม่งั้นล่ะ? ”

เย่ฉ่าวเฉินโกรธมาก มุมปากยกยิ้มดุดัน พูดขึ้นอย่างเย็นชา “มู่เวยเวย ฉันรู้สึกว่าเธอกล้าขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ดูเหมือนยิ่งไม่จริงจังกับฉันขึ้นเรื่อยๆ !”

นายมีค่าอะไร? นายทารุณกรรมฉันทุกวัน ในทางกลับกันฉันต้องปฏิบัติกับนายเป็นคุณชายใหญ่ นายอย่าเอาจริงเอาจังกับตัวเองมากเกินไป!

มู่เวยเวยกลอกตาอย่างหมดหนทาง หันตัวมองไปที่นอกหน้าต่าง เงียบและไม่พูดอะไร

……

หลังจากงานเลี้ยงเสร็จสิ้น หนานกงเฮ่าเดินไปส่งแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานแล้ว เพิ่งหันตัวกลับมาก็เห็นหญิงวัยกลางคนที่สง่างามและมีฐานะ เพราะการบำรุงรักษาที่เหมาะสม ทั้งร่างจะแสดงถึงความชนชั้นสูงและความสง่างามในแบบผู้ใหญ่

หนานกงเฮ่ามุมปากยิ้มอ่อนโยน เอ่ยเรียกอย่างเจียมตัว “แม่”

ตรงหน้าท่านนี้คือแม่ของหนานกงเฮ่า เฉินซูฮว่า

เฉินซูฮว่ามุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเย็นชาที่เคยมีต่ออีกฝ่ายถูกปิดทับด้วยเสน่ห์อีกแบบ น้ำเสียงสง่างามและมีน้ำใจ “เฮ่า เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับนักข่าวพวกนั้น? ”

หนานกงเฮ่าอึ้งไปนิดหน่อย จากนั้นก็ยิ้มสบายๆ พูดขึ้นอย่างสงบ “แม่ เรื่องนักข่าวผมให้ตู้เหิงไปสืบแล้ว เดี๋ยวได้ผลลัพธ์ออกมาจะรายงานผลให้แม่ทราบทันทีครับ”

เมื่อเฉินซูฮว่าได้ยิน สีหน้าก็ไม่ได้ผ่อนคลายแต่อย่างใด กลับยิ่งเข้มงวดขึ้น “เฮ่า ตระกูลหนานกงไม่เคยประมาทในระบบรักษาความปลอดภัยมาก่อน เว้นแต่เป็นสิ่งที่คนทำ”

เผชิญกับประเด็นของแม่ รอยยิ้มบนหน้าหนานกงเฮ่าก็กลายเป็นจางลงมาก ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง พูดขึ้น “ปิดบังอะไรแม่ไม่ได้จริงๆ สินะ ถูกต้องแล้ว นักข่าวพวกนั้นผมเป็นคนเตรียมมาเอง”

“ทำเรื่องแบบนี้ในงานวันเกิดตัวเอง ลูกคิดอะไรอยู่? ” สีหน้าเฉินซูฮว่ามีสีหน้าดุร้าย ต่างกับความใจดีเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง จงใจกดเสียงทุ้ม แล้วพูดขึ้น “ลูกอยากทำให้พ่อของลูกโกรธจนตายเหรอ? ”

หนานกงเฮ่าเดินไปข้างหน้าควงแขนคุณแม่ พูดขึ้นอย่างกระเง้ากระงอด “ผมเชื่อว่าแม่ตำหนิลูกชายแม่ไม่ลงหรอก แม่ เรื่องนี้แม่ไม่ต้องสนใจนะ”

เฉินซูฮว่าทำเสียงฮึดฮัด แต่สีหน้าสงบลงเล็กน้อย ถามขึ้น “เพื่อผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อว่ามู่เวยเวยเหรอ? ลูกยิ่งเลอะเทอะใหญ่แล้วนะ ตอนนี้เธอเป็นเมียของเย่ฉ่าวเฉิน!”

เมื่อหนานกงเฮ่าได้ยินคำพูดของเธอ ก็ไม่ตกใจเลยสักนิด ด้วยความที่แม่ใส่ใจตัวเอง เกรงว่าแม่จะไม่ได้รู้เพียงแค่นี้

หนานกงเฮ่ามีสีหน้าเจ็บปวด น้ำเสียงดูเหมือนหมดแรงนิดหน่อย “แม่ ผมรู้แล้ว”

“รู้แล้วลูกยังทำอีก? ”

“เพราะผมรักเธอ”

เฉินซูฮว่าทำหน้าตกใจ ใบหน้าเผยความไม่พอใจออกมา แล้วพูดขึ้น “ผู้หญิงดีๆ ก็มี ลูกดันไปรักเธอทำไม? !”

“แม่เคยถามผมว่าไม่กี่ปีก่อนผู้หญิงที่เคยช่วยชีวิตผมไว้คือใคร? ตอนนั้นผมไม่ได้ตอบ ตอนนี้ผมจะบอกแม่ว่า คนนั้นก็คือเธอ”

สีหน้าเฉินซูฮว่าตกตะลึง แล้วถามขึ้นตามสถานการณ์ “ทำไมตอนนั้นไม่พูด? ”

“ผมกลัวแม่จะทำอะไรเธอ แม่ชอบมีแผนการกับผู้หญิงอยู่เสมอ”

เฉินซูฮว่าฟังจบก็เงียบไปสักพัก ในใจก็ทำการตัดสินใจทันที

……

มู่เวยเวยถูกเย่ฉ่าวเฉินพาไปที่บริษัท เพราะเขาต้องจัดประชุมสำคัญงานหนึ่ง ไม่มีเขาเดินรอบๆ มู่เวยเวยจึงโล่งใจชั่วคราว

นึกถึงตอนอยู่ในรถเมื่อครู่นี้ บทลงโทษที่เขาพูดถึง มู่เวยเวยก็ทำหน้าสงบนิ่ง ในใจมีความกังวลนิดหน่อย เมื่อนึกถึงการถูกทรมานของการเปลี่ยนร่างของเขา หัวใจมู่เวยเวยก็ตื่นเต้นขึ้นมา

ทัศนคติที่ปฏิบัติต่อเธอ เขามันวิปริตอย่างแน่นอน!

มู่เวยเวยเปิดคอมพิวเตอร์ ได้ยินผู้จัดการเหอพูดขึ้น เสื้อผ้าสำเร็จรูปที่เธอออกแบบได้วางจำหน่ายแล้ว ภาพผลงานถูกโพสต์ในคอมพิวเตอร์ของเธอ หมายความว่าเธอสามารถแนะนำอย่างเหมาะสมได้

มองไปที่งานออกแบบดั้งเดิมแต่ละแผ่น กลายเป็นผลงานจัดแสดงจริง ในใจมู่เวยเวยก็รู้สึกตื้นตันใจ นี่แสดงให้เห็นว่าความพยายามของเธอได้รับการตอบแทนแล้ว และในการเป็นนักออกแบบแฟชั่นมืออาชีพ นี่เป็นการก้าวหน้าที่สำคัญ

หลังจากยืนยันแล้ว มู่เวยเวยก็ส่งข้อความกลับไปหาผู้จัดการเหอ ไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับ: OK

มู่เวยเวยหยิบต้นฉบับออกมาอีกครั้ง ในหัวเธอมีแรงบันดาลใจเกิดขึ้นอีก ฉวยโอกาสตอนที่แรงบันดาลใจยังอยู่ เธอรีบเริ่มออกแบบผลงาน

ในตอนนี้ ข้างกายก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น มู่เวยเวยเหลือบมอง ก็เห็นเฉียวซินโยวนั่งอยู่ที่ตำแหน่งของตน

ละสายตากลับมา มู่เวยเวยใจจดใจจ่อกับการวาด เห็นได้ชัดว่าเฉียวซินโยวไม่อยากให้เธอได้ดั่งใจ ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้าเธอ แต่ก็มีคำถากถางอย่างรุนแรงเหมือนเงา

“มู่เวยเวย เมื่อกี้ที่งานเลี้ยงวันเกิดหนานกงเฮ่า เธอมีซีนใหญ่เลยล่ะ! รู้ไหมว่าคนข้างนอกพูดอะไรเกี่ยวกับเธอตอนนี้?” เฉียวซินโยวเหลือบมองเธออย่างยินดีปรีดาในความโชคร้ายของคนอื่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการดูถูก

มู่เวยเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย หูกรองคำพูดเธอโดยอัตโนมัติ ยังคงจดจ่ออยู่กับการวาดภาพ

เฉียวซินโยวหงุดหงิดกับท่าทีของเธอมาก จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วพูดต่อ “พวกเขาพูดว่าเธอเป็นอีตัว! ทั้งๆ ที่แต่งงานกับฉ่าวเฉินแล้ว แต่ยังไปยั่วหนานกงเฮ่า!”

มู่เวยเวยสีหน้าแต่งแต้มด้วยความเยือกเย็น เพราะ ‘การรบกวน’ ของเฉียวซินโยว แรงบันดาลใจเธอถึงได้ค่อยๆ หายไป สุดท้ายปลายปากกาก็หยุดบนกระดาษ ไม่มีทางเริ่มลงมือได้

ค่อยๆ วางปากกาลง ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เฉียวซินโยว เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองน่าเบื่อมากเหรอ? ได้รับความรู้สึกของการมีอยู่ด้วยการดูถูกคนอื่น ฉันบอกได้แค่ว่าเธอมันเลวทรามจริงๆ !”