บทที่ 98 ภาพเหตุการณ์ที่ได้ยินมา

และในตอนนี้ ประตูทางเข้าจู่ๆ ก็เกิดเสียงวุ่นวาย จากนั้นก็เห็นประตูถูกผลักออกทันที กลุ่มคนที่มีกล้องในมือหลั่งไหลเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ทันใดนั้นสถานการณ์ก็ควบคุมไม่ได้นิดหน่อย

เผชิญกับผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามากะทันหัน แขกผู้มีเกียรติในสถานที่ก็ต่างขมวดคิ้ว ระบบรักษาความปลอดภัยก่อนหน้านี้เข้มงวดขนาดนั้น ผู้สื่อข่าวพวกนี้เข้ามาได้อย่างไรกัน?

ไม่รอให้พวกเขาคิดได้นาน ผู้สื่อข่าวกลุ่มนั้นก็เหมือนหาทิศทางได้ ไม่วิ่งไปรอบๆ อีกต่อไป มุ่งความสนใจไปทางห้องเต้นรำในห้องโถงใหญ่ หยิบกล้องในมือแล้วต่างวิ่งเข้ามา

มู่เวยเวยตกใจ มองกลุ่มคนที่เข้าใกล้เรื่อยๆ ถอยหลังสองก้าวอย่างอดไม่ได้ ไม่คิดว่าจะไปชนกับอกอุ่นๆ เธอหันมากำลังจะขอโทษ ก็พบว่าคนที่ยืนด้านหลังเธอคือหนานกงเฮ่า

หนานกงเฮ่ามีสีหน้าเคร่งขรึม เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว ซ่อนเธอไว้ด้านหลังตัวเอง เหมือนกังวลว่าเธอจะบาดเจ็บ

และเฉียวซินโยวที่อยู่ข้างกาย ก็เกาะแขนเย่ฉ่าวเฉินไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

กลุ่มผู้สื่อข่าวล้อมรอบสี่คนทันที ถือกล้องขึ้นมาถ่าย ‘แชะๆๆ ——’ อย่างมั่วซั่ว ไม่สนใจสีหน้าที่ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นของบุคคลที่อยู่ในงานเลย

เย่ฉ่าวเฉินตระหนักดีว่า คนกลุ่มนี้มีการเตรียมการมา ไม่งั้นพวกเขาไม่สามารถทำลายระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลหนานกงง่ายๆ ได้ ยิ่งไม่มีโอกาสเข้ามาในห้องโถงใหญ่!

เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจให้พวกเขาเข้ามา……

สีหน้าหนานกงเฮ่าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ท่าทียังสงบนิ่ง เอ่ยปากถามขึ้น “พี่นักข่าว วันนี้เป็นวันเกิดฉัน ถ้าพวกคุณมาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดฉัน ทุกคนที่มาก็เป็นแขกหมด หนานกงเฮ่าอย่างฉันก็ขอแสดงความซาบซึ้ง จะพยายามต้อนรับอย่างเต็มที่ แต่ได้โปรดทุกคนวางกล้องในมือก่อน”

หนานกงเฮ่าพูดจบ นักข่าวเหล่านั้นก็ไม่ขยับเลยสักนิด แค่เห็นชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้นพูดขึ้น “คุณชายหนานกง เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา แต่อยากถามคุณกับประธานเย่ไม่กี่คำถาม”

มีคนเอ่ยปาก นักข่าวคนอื่นๆ ก็ต่างเห็นด้วย

หนานกงเฮ่าขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นชาขึ้นมา “ถ้าทุกคนไม่ยอมทำตาม งั้นฉันก็ต้องเรียกผู้รักษาความปลอดภัยมาเชิญทุกท่านออกไป”

มู่เวยเวยดึงปลายเสื้อผ้าเขา แล้วพูดขึ้นเบาๆ “หนานกง ให้พวกเขาถามดีกว่า วันนี้เป็นวันเกิดนาย ถ้ามีเรื่องทะเลาะเกิดขึ้นมันไม่ดีนะ”

“จริงด้วย แค่ไม่กี่คำถามเอง? ฉันรู้จักนักข่าวพวกนี้ ถ้านายทำให้พวกเขาไม่พอใจ พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ๆ ที่นี่ยังมีแขกผู้มีเกียรติมากมาย ถ้ามีคนได้รับบาดเจ็บ จะโชคร้ายมากนะ!”

เฉียวซินโยวมองเย่ฉ่าวเฉินที่ดูลำบากใจมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

หนานกงเฮ่าคิดสักพัก แล้วถอนหายใจทันที พูดขึ้นอย่างหมดหนทาง “ให้เวลาพวกคุณสิบนาที”

เมื่อเห็นว่ามีความหวัง พวกเขาก็ต่างตื่นเต้นกันทันที ราวกับต้องขุดบางอย่างที่เด็ดๆ ออกมา

ครั้งนี้คนแรกที่ถามคือ นักข่าวหญิงที่สวมแว่นตาดำตัวไม่สูงคนหนึ่ง เห็นเธอนำไมโครโฟนชี้ไปที่คนที่อยู่ในงานสองสามคน ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา “ฉันขอถามหน่อยนะคะ คุณหนานกงกับคุณมู่เวยเวยเป็นอะไรกัน? คุณมู่เวยเวยเพิ่งแต่งงานกับประธานเย่ไม่นาน ตอนนี้กลับมากุ๊กกิ๊กกับคุณชายหนานกง อยากถามว่าความจริงคืออะไรคะ? ”

ได้ยินคำพูดของนักข่าว ใบหน้าเล็กของมู่เวยเวยก็ซีด สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ พวกเขาพูดเรื่องไร้สาระได้อย่างไร?

ไม่รอให้คู่กรณีพูด นักข่าวที่เหลือก็ทยอยเอ่ยปาก

“ขอโทษนะคะคุณมู่เวยเวย ความสัมพันธ์ที่แท้จริงของคุณกับประธานเย่เป็นยังไง? ใช่อย่างที่ข่าวลือบอกไหมคะว่าคุณใช้วิธีอื่นในการขึ้นมาตำแหน่งนี้ บังคับให้ประธานเย่แต่งงานกับคุณ? ”

“ขอโทษนะคะประธานเย่ สำหรับข่าวลือของคุณมู่เวยเวยกับคุณหนานกง คุณมีความคิดเห็นอย่างไรคะ? ”

“ขอโทษนะครับคุณเฉียว เราได้ข่าวมาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ตระกูลเย่อย่างเป็นทางการ อยากถามว่าระหว่างคุณกับคุณเย่อยู่กันยังไงในวันปกติ? ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณมู่เวยเวยจะได้รับผลกระทบหรือไม่? ”

……

เผชิญกับคำถามบ้าๆ มู่เวยเวยก็รู้สึกปวดหัวมาก เธออยากพูดอธิบาย แต่คนเหล่านี้ไม่มีใครเปิดโอกาสให้เธอพูดเลย

เย่ฉ่าวเฉินสีหน้าเหมือนถูกย้อมไปด้วยน้ำแข็งหนึ่งชั้น ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งถูกย้อมไปด้วยความเย็นชา สองมือกำเข้าหากันแน่น

“ปังๆ ——!”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง ขัดจังหวะการพูดของนักข่าวเหล่านั้นได้สำเร็จ ทุกคนต่างหันตัวไป เห็นแค่กระจกหลากสีของหน้าต่างใหญ่ทางทิศตะวันออก ไม่รู้ว่าโดนโจมตีได้อย่างไร มันพังอย่างน่าประหลาดใจ!

ลมอ่อนๆ พัดเข้ามาในห้องโถงใหญ่ผ่านช่องว่างที่แตกละเอียด ขยับม่านบางๆ ให้แกว่งซ้ายขวา……

มู่เวยเวยทำหน้าย่น เธอรู้สึกว่ามันแปลกมากที่กระจกแตก การตรวจตราสถานที่เข้มงวดขนาดนั้น แม้แต่แมลงวันก็บินเข้ามาไม่ได้ ทุกคนที่เข้ามาในห้องโถง ล้วนผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยทั้งหมด

นอกจากนักข่าวเหล่านี้ที่เข้ามาอย่างกะทันหัน แต่ตำแหน่งหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานของห้องเต้นรำนี้ อย่างน้อยก็มีระยะห่างยี่สิบเมตร อีกอย่างก็ไม่เห็นมีใครในพวกเขาขว้างของอย่างพวกก้อนหินเลย……

นั่นมันไม่สมเหตุสมผลเลย หินก้อนใหญ่มากถูกโยนขึ้นไปด้านบน มันเป็นรูใหญ่ขนาดสูงหนึ่งคนกว้างเท่ากับสามคนเลยทีเดียว……

เห็นได้ชัดว่านักข่าวเหล่านั้นก็ต่างตกใจ ทั้งหมดให้ความสนใจไปที่กระจกหน้าต่างที่แตกละเอียด ในใจเกิดการพาดหัวข่าวใหม่อย่างรวดเร็ว: งานเลี้ยงวันเกิดคุณชายหนานกงสุดระทึกมีการโจมตีด้วยวัตถุไม่ปรากฏชื่อบางอย่าง……

หนานกงเฮ่าโบกมือ ตู้เหิงที่อยู่ไม่ไกลก็รีบมาอย่างรวดเร็ว ได้ยินคำสั่งอันศักดิ์สิทธิ์ของเขา “ตู้เหิง ไปสืบมาว่าใครเป็นคนโจมตีหน้าต่าง? ”

ตู้เหิงพยักหน้าอย่างเคารพ จากนั้นก็หันตัวรีบเดินออกไป

หนานกงเฮ่ามองไปข้างๆ มู่เวยเวยที่เหมือนกำลังตกใจ ถามขึ้นด้วยความประหม่า “เวยเวย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ”

มู่เวยเวยได้สติกลับมา เธอส่ายหน้าอย่างใจเย็น

เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ในหัวเธอก็นึกถึงอะไรบางอย่างทันที เธอเหมือนจะจำฉากในวันนี้เหมือนครั้งหนึ่งเคยรู้จัก แต่ทำไมคิดไม่ออก……

“ฉันไม่เป็นไร แค่ตกใจ” มู่เวยเวยพูดขึ้นอย่างปิดบัง

หนานกงเฮ่าโล่งอก มองเย่ฉ่าวเฉินที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ฉ่าวเฉิน เมื่อกี้นายเห็นชัดไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? ”

เย่ฉ่าวเฉินมองมู่เวยเวยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มุมปากเหมือนจะยกยิ้ม พูดขึ้นอย่างเย็นชา “วันนี้ลมอาจจะแรงไปมั้ง”

หมายความว่าเขาเองก็ไม่รู้

เฉียวซินโยวสีหน้าหนักอึ้ง ในใจรู้สึกว้าวุ่นเล็กน้อย นี่มันแผนการร้ายของใครกัน มาไม่ช้าไม่เร็ว ดันปรากฏมาตอนนี้!

สีหน้าหนานกงเฮ่ากลายเป็นสงบเหมือนเดิม พูดอย่างสุภาพว่า “เมื่อกี้เป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น ทุกคนไม่ต้องตกใจ ตอนนี้พวกคุณได้ข้อมูลที่ตัวเองต้องการแล้ว งั้นก็รีบออกไปจากที่นี่เถอะ”

นักข่าวกลุ่มหนึ่งกำลังยุ่งกับการถ่ายภาพกระจกเมื่อครู่นี้ เมื่อได้ยินคำสั่งจากหนานกงเฮ่า ในใจหงุดหงิดเกือบลืมความเป็นทางการ

หันตัวกลับมาอีกครั้ง เล็งกล้องไปที่สี่คนนี้ แล้วพูดขึ้น “คำถามของทุกคนเมื่อกี้นี้ คุณชายหนานกงได้โปรดช่วยพูดสักสองสามประโยค เรากลับไปจะได้รายงานผลดีๆ !”