บทที่ 148 เธอตกหน้าผา ฉันช่วยเธอไม่ได้

สีหน้าของหนานกงเฮ่าเริ่มเปลี่ยนสีทีละนิด มองเย่ฉ่าวเฉินอย่างไม่ละสายตา "ฉ่าวเฉิว พวกเราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี ฉันไม่เคยของร้องอะไรนายเลย วันนี้ถือว่าฉันขอ ปล่อยฉันกับเวยเวยไปได้ไหม?"

เย่ฉ่าวเฉินกัดฟันดังกรอด ทุบกำปั้นหนักๆลงที่หน้ารถ

เวยเวย เวยเวย เขาเรียกเธออย่างสนิทสนมรักใคร่ ทั้งยังเรียกต่อหน้าเขา

? เหอะๆ ในสายตาของคนอื่นเขาเย่ฉ่าวเฉินเปลี่ยนเป็นคนใจกว้างหรือว่าพูดจาดีตั้งแต่เมื่อไหร่?

"หนานกงเฮ่า นายคิดว่าฉันใจกว้างถึงขนาดให้ผู้ชายคนอื่นเอาหมวกสีเขียวมาใส่ให้เหรอ?นายไม่จำเป็นต้องคิดว่าฉันดีขนาดนั้น"

หนานกงเฮ่าสีหน้าเย็นชา "ฉ่าวเฉิน ในเมื่อนายไม่ได้ชอบเธอ ทำไมถึงไม่สนับสนุนพวกเรา?"

"ทำไม?"

เย่ฉ่าวเฉินมองเขานิ่ง "เพราะว่า เธอเป็นเหยื่อตกปลาของฉัน ถ้าฉันไม่มีเธอจะตกปลาอย่างมู่เทียนเย่ได้อย่างไร?"

หนานกงเฮ่าคาดไม่ถึง พูดออกไปว่า"มู่เทียนเย่ถูกนายฆ่าตายที่ชานเมืองหนานซานแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"นายรู้ได้อย่างไรว่ามู่เทียนเย่ตายแล้ว?" เย่ฉ่าวเฉินรีบซักถาม นึกถึงช่วงเหตุการณ์ที่ผ่านมา หรือว่าจะเป็นเขากับเฉียวซินโยววางหมาก?

หนานกงเฮ่าไม่ได้พูดอะไร

"หนานกงเฮ่า ครั้งก่อนเกิดเรื่องที่ชานเมืองหนานซาน นายทำใช่ไหม? อย่างนั้นตัวปลอมก็คือนายจัดการหามา?" เย่ฉ่าวเฉินถามเสียงดัง เขาไม่อยากจะเชื่อ หนานกงเฮ่าเป็นเพื่อนของเขามาหลายปี ไม่นึกเลยว่าจะอำมหิตลงมือทำเรื่องนี้?

เรื่องมาถึงวันนี้แล้ว หนานกงเฮ่าก็ไม่อยากปิดปัง พูดกับเขาว่า "ใช่ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นฉันทำ"

"นาย......." เย่ฉ่าวเฉินโมโหใช้เท้าเตะที่ก้อนหิน "มึงสารเลว! ฉันเป็นพี่น้องกันกับนายมากี่ปี เพื่อผู้หญิงคนเดียว นายถึงขั้นว่าคิดจะฆ่าฉัน?"

หนานกงเฮ่ามีสีหน้ารู้สึกผิด พูดออกมาเสียงเบาหวิว "ฉ่าวเฉิน ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ว่าฉันไม่มีเวยเวยไม่ได้"

"นายไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะทำเหมือนไม่รู้จักเพื่อนอย่างนาย ส่งตัวมู่เวยเวยมาให้ฉัน ฉันจะปล่อยนายไป" เย่ฉ่าวเฉินไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวของมู่เวยเวย เขากลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

"ไม่มีทาง ฉันพูดแล้วว่าไม่มีทางคืนเธอให้กับนาย" หนานกงเฮ่าพูดด้วยความเดือดดาล

เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกว่าหนานกงเฮ่าจะทำให้เขาบ้าแล้ว และอีกอย่างเขาไม่อยากอดทนรออยู่อย่างนี้แล้ว พูดช้าๆแล้วเดินไปทางเขา "สิ่งที่นายขอมา ฉันไม่ตกลง สิ่งที่ฉันพูดไม่เพียงแค่ไม่ตอบตกลง พวกเราทำอย่างนี้ถึงพรุ่งนี้ก็ไม่มีผลอะไร เอาอย่างนี้สิ ฉันถอยหนึ่งก้าว นายปล่อยมู่เวยเวยออกมา ให้เธอเป็นคนเลือกเอง แบบนี้ตกลงไหม?"

มู่เวยเวยกำลังปีนถึงยอดเขาได้ยินเย่ฉ่าวเฉินพูดคำนั้น รู้สึกประหลาดใจ

ไม่ได้ เธอไม่สามารถทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก เธอวางแผนมานานมาก เธอรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ถ้าว่าเลือกเย่ฉ่าวเฉินตั้งแต่แรก ก็ไม่ใช่ว่าเหมือนใช้ไม้ไผ่ตักน้ำ ทุกอย่างที่วางแผนสูญเปล่า?

หนานกงเฮ่าพาเธอหนีไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นดีที่สุดเธอก็ไปเอง

มองเห็นคนสองคนกำลังตอบโต้กัน เฉียวซินโยวแอบหมอบอยู่ภายในรถใกล้บริเวณนั้น

"ได้สิ นายรอสักครู่ ดูว่าเธออยากจะเจอนายไหม" หนานกงเฮ่าแกล้งก้มศีรษะเดินไปที่รถเพื่อจะถามมู่เวยเวย ไม่ช้าไม่นาน เย่ฉ่าวเฉินฉวยโอกาสที่เขาไม่ทันระวังตัว ใช้ขาหนึ่งข้างถีบออกไปทำให้หนานกงเฮ่าไปกองอยู่ที่พื้น

"นายมันสารเลว" เย่ฉ่าวเฉินต่อยหนานกงเฮ่าที่นอนอยู่บนพื้น

หนานกงเฮ่าไม่ใช่คนยอมคน พลิกตัวกลับมาต่อยเย่ฉ่าวเฉินกลับ บนยอดเขาที่ไม่ราบเรียบก็เกิดการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้น

เฉียวซินโยวเหลือบมองทันเวลา รีบเปิดประตูลงทางฝั่งข้างคนขับ มองเห็นมู่เวยเวยหมดสติ รู้สึกสะใจ เอาเธอลงมาจากรถ ห่างจากหน้าผาจุดอันตรายสองเมตร

"พวกคุณหยุดเดี๋ยวนี้!" เฉียวซินโยวตะคอกใส่เย่ฉ่าวเฉินกับหนานกงเฮ่า

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ เย่ฉ่าวเฉินให้ความสนใจหนึ่งวินาที เพียงแค่หนึ่งวินาที หนานกงเฮ่าต่อยเข้าที่หน้าอกเขา เย่ฉ่าวเฉินทรงตัวไม่อยู่อีกนิดหนึ่งก็จะล้มลง

ทั้งสองคนมองไปที่เฉียวซินโยว มือข้างหนึ่งของเธอกำลังประคองที่เอวของมู่เวยเวยที่เซไปเซมาอยู่ข้างเธอ แค่เพียงก้าวถอยหลังก้าวเดียวก็เป็นหน้าผา

"เฉียวซินโยว คุณอย่าตื่นตระหนก"

"เฉียวซินโยว ปล่อยตัวมู่เวยเวย!"

เย่ฉ่าวเฉินกับหนานกงเฮ่าพูดขึ้นด้วยความตกใจในเวลาเดียวกัน เย่ฉ่าวเหยียนวิ่งมา เมื่อกี้เขาเพียงแค่แอบมองดู ลืมเรื่องที่จะช่วยมู่เวยเวยไปสนิทเลย

"พวกคุณต่อยสิ ทำไมไม่ต่อยกันแล้ว?" เฉียวซินโยวยิ้มอย่างบ้าคลั่ง ลมที่อยู่บนยอดภูเขาทำให้เสื้อปลิวไหวขึ้น

ยังไม่ทันได้ตอบกลับเฉียวซินโยว เย่ฉ่าวเฉินดึงปกเสื้อของหนานกงเฮ่าขึ้น ถามด้วยความโกรธเดือดดาล "นายทำอะไรเธอ รอยแผลที่ต้นคอของเธอมาได้อย่างไร?"

หนานกงเฮ่ายิ้มร้าย"เธออยู่กับฉันมาตั้งนาน นายคิดว่าฉันทำอะไรกับเธอ?"

"นายนี่มัน........"

"หุบปาก! พวกคุณหุบปากให้หมด ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะโยนเธอลงไปทำให้พวกคุณไม่ได้เห็นคนทรยศคนนี้อีก"พาร่างกายของมู่เวยเวยเอียงไปทางหน้าผาสูงชัน

"อย่า ——เฉียวซินโยว เธอใจเย็นก่อน" เย่ฉ่าวเฉินปล่อยมือจากปกเสื้อหนานกงเฮ่า ใจเต้นแรงเหมือนคนคลุ้มคลั่ง "เฉียวซินโยว คุณอยากได้อะไรผมให้คุณหมดทุกอย่าง ปล่อยมู่เวยเวยนะ"

เฉียวซินโยวหัวเราะออกมา ทำหน้าตาบิดเบี้ยวและน่าเกลียด "ฉันต้องการอะไรก็ได้หมดทุกอย่างจริงๆ?"

"แน่นอน เพียงแค่คุณปล่อยตัวมู่เวยเวย ผมสัญญาว่าทุกอย่าง " เย่ฉ่าวเฉินก้าวเบาๆเพื่อเข้าประชิดเธอ อยากจะใช้เวลาที่เธอไม่ได้ระวังตัวช่วยมู่เวยเวย เพียงแค่ก้าวสองก้าวเฉียวซินโยวก็รู้ตัว

พูดเสียงดังขึ้น "หยุดอยู่ตรงนั้น เย่ฉ่าวเฉินถ้าคุณก้าวอีกก้าวหนึ่ง อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"

พูดจบเฉียวซินโยวพามู่เวยเวยขยับเข้าไปใกล้หน้าผาอีก

หนานกงเฮ่ารีบร้อน "เฉียวซินโยว เธอมันผู้หญิงบ้า ถ้าหากมู่เวยเวยเป็นอะไรไป ฉันจะเป็นคนฝังศพเธอ"

เฉียวซินโยวยิ้มอย่างเหน็บแนมถากถาง สติสัมปัชญญะหายไปไหนหมดแล้ว "หนานกงเฮ่า คุณมันคนไร้ประโยชน์ คุณสัญญากับฉันว่าจะพาเธอหนีไป ตอนนี้ล่ะ?"

เย่ฉ่าวเฉินฟังถึงตรงนี้ในที่สุดก็เชื่อแล้วว่า เมื่อวานตอนเช้าที่เย่ฉ่าวเหยียนถามเธอที่

ห้องรับแขกที่แท้คือเรื่องจริง เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นหนานกงเฮ่ากับเฉียวซินโยวเป็นคน

วางแผน

สุดท้ายแล้วยังมีเรื่องอะไรที่เป็นจริงอีก?

"เฉียวซินโยว คุณพูดเถอะ คุณต้องการอะไร?" เย่ฉ่าวเฉินพูด ภายในใจรู้สึกแหลก

สลาย

"ง่ายมาก เพียงแค่คุณหย่ากับมู่เวยเวย แล้วคุณสัญญาว่าจะแต่งงานกับฉัน ถ้าไม่อย่าง

นั้นฉันจะโยนเธอลงไป"เฉียวซินโยวตาขวาง "ฉ่าวเฉิน ฉันเหมาะสมที่จะเป็นผู้หญิง

ของคุณมากกว่าผู้หญิงทรยศคนนี้"

เย่ฉ่าวเฉินก่อนจะถามเธอออกมา เขาคิดไว้แล้วว่าผลจะออกมาอย่างนี้ เธอทำเรื่องมา

มากมาย ไม่ใช่ว่าเธออยากเป็นคุณนายของตระกูลเย่หรอกเหรอ?

แต่ว่า เขาไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเธอ ถึงแม้ว่าต่อให้โกรธเกลียดมู่เวยเวยสักเท่าไหร่

เขาก็ไม่เคยคิดที่จะหย่ากับเธอ

"เย่ฉ่าวเฉิน นายกังวลใจลังเลอะไร? รีบสัญญากับเธอสิ" หนานกงเฮ่าพูดอย่างร้อนใจข้างเขา เขาเข้าใจกลอุบายของเฉียวซินโยว ที่เธอทำเรื่องน่ากลัวพวกนั้น

"ไม่สัญญา? " เฉียวซินโยวจ้องเขม็งใส่เขา กดดันเขา "ถ้าอย่างนั้นอย่ากล่าวโทษว่าฉัน

โหดร้าย......"

"ตกลง ! " เย่ฉ่าวเฉินรีบพูดตัดบทเธอ "เฉียวซินโยวผมสัญญาว่าจะรีบหย่ากับมู่เวยเวย

แต่งงานกับคุณ โอเคไหม?"

เฉียวซินโยวรอฟังคำนี้มานาน รู้สึกประหลาดใจ สติกลับมาปกติ "จริงเหรอ? คุณจะหย่า

จากเธอได้จริงๆ?"

"ใช่ ผมจะหย่ากับเธอ ตอนนี้คุณปล่อยเธอลงก่อน " หลังจากเย่ฉ่าวเฉินพูดคำนั้น เขา

รู้สึกเจ็บที่หัวใจ เสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือ

เฉียวซินโยวปล่อยมู่เวยเวย ทันใดนั้นมองเห็นเย่ฉ่าวเฉินกำมือแน่น กระตุ้นทำให้เธอโกรธสักพักตะคอกออกมา "คุณโกหกฉัน คุณไม่มีทางหย่ากับเธอ"

"ผมไม่ได้โกหก คำพูดผมไม่น่าเชื่อถือตั้งแต่เมื่อไหร่?" เย่ฉ่าวเฉินไม่รู้ว่าเขาทำอะไรให้

เธอจับสังเกตได้ ทั้งที่จริงแล้วเขาโกหกเฉียวซินโยวเพื่อให้ปล่อยมู่เวยเวยก่อน หย่า

อะไร ไม่มีทางหรอก

เฉียวซินโยวใกล้จะเสียสติแล้ว ยืนส่ายไปมาในสายลมเหมือนกำลังจะตก มองดูเย่ฉ่าวเ

ฉินตื่นตกใจสั่นเทา

"ฉันดูออก คุณทำไมถึงกดดันกับผู้หญิงทรยศคนนี้ คุณไม่เคยอยากหย่ากับเธอ " เฉียวซิ

นโยวก้มศีรษะมองมู่เวยเวย ในสมองเกิดความคลุ้งคลั่งนึกขึ้นได้

ใช่สิ ทำไมเธอต้องมาเจรจากับเย่ฉ่าวเฉิน เพียงแค่มู่เวยเวยตาย เธอก็มีโอกาสที่จะ

ครอบครองหัวใจของเย่ฉ่าวเฉินแล้ว

"เฉียวซินโยว ผมจะทำตามที่คุณขอทุกอย่าง ทำไมคุณถึงยังไม่เชื่ออีก?"

เฉียวซินโยวมองผู้ชายทั้งสามคนที่อยู่ในสถานที่นี้ด้วยสายตาดูกถูกเหยียดหยาม พูด

อย่างเย็นชา "พวกคุณเป็นผู้ชายสามารถที่จะพูดกลับคำได้ง่าย ฉันไม่เชื่อพวกคุณสัก

คน ตอนนี้ฉันเชื่อแค่ตัวเอง เพียงแค่มู่เวยเวยตายแล้ว เย่ฉ่าวเฉินถึงจะตัดใจได้ ถึงจะ

ตัดขาดจากเธอได้"

"เฉียวซินโยว คุณเสียสติไปแล้ว?" เย่ฉ่าวเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไป "ทำไมคุณไม่

ลองคิดดู ถ้าคุณผลักเธอตกหน้าผา คุณก็คือฆาตกร? คุณคิดว่าผมยังจะแต่งงานกับ

คุณ?"

"ฉันไม่ได้คิดอะไรมากถึงขนาดนั้น ใครทำให้คุณหลอกลวงความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้คุณ?"

เฉียวซินโยวร้องแหกปากเสียงดัง

ในเวลาเดียวกันมู่เวยเวยที่เฉียวซินโยวประคองอยู่เริ่มรู้สึกตัว เธอค่อยๆลืมตาขึ้นสิ่งที่มองเห็นอันดับแรกคือหน้าผาสูงชัน หลังจากนั้นก็ตื่นตาโตทันทีแต่เธอก็ไม่ได้ทำเสียงกรีดร้อง และยังไม่มีเสียงเปล่งออกมาแค่มองทิวทัศน์รอบบริเวณนั้น

อีกแค่สองก้าวก็ตกลงจากหน้าผาแล้ว เฉียวซินโยวกอดเธอแน่นพร้อมกับพูดกับเย่ฉ่าว

เฉิน เอียงสายตามองไป เย่ฉ่าวเหยียนยืนอยู่ในสภาวะเคร่งเครียดห่างจากจุดนั้นไม่ไกล

เย่ฉ่าวเหยียนสบตาเธออย่างว่องไว ตกใจอยู่สักครู่ พร้อมกับพยักหน้าเบาๆเพื่อบอกให้เธออย่าเคลื่อนไหว

มู่เวยเวยจ้องตาเขม็งใส่เขาเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอเข้าใจแล้ว

แต่ว่าเฉียวซินโยวโอบเอวเธอแน่นจนจะทนไม่ไหว ถ้าหากว่าเฉียวซินโยวตื่นตระหนกพาเธอตกลงไปพร้อมกันล่ะ?

ไม่ได้ ไม่ได้ เธอยังหาพี่ชายไม่พบเลย ตายแบบนี้มันไม่สมศักดิ์ศรีเลยทำอย่างไรถึงจะหลุดออกไปได้?

เย่ฉ่าวเฉินทุ่มเทความสนใจไปที่เฉียวซินโยว คิดว่าทำอย่างไรจะให้เธอสงบสติอารมณ์

ลงได้ "ซินโยว ผมเคยโกหกคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมไม่ดีกับคุณ? คุณทำเรื่องผิด

มากมาย ผมเคยลงโทษคุณจริงจังสักครั้งไหม? ไม่ใช่ว่ายังให้คุณอยู่ในคฤหาสน์ตระกูล

เย่เหรอ อยู่ข้างๆผม"

เฉียวซินโยวรู้สึกเศร้าเมื่อได้ยินเขาพูด ดวงตาเริ่มแสบร้อน "ในเมื่อคุณชอบฉัน ทำไมถึง

ไม่แต่งงานกับฉัน? คุณรู้ไหม? ทุกครั้งที่คุณอยู่กับมู่เวยเวย ฉันเจ็บปวดใจแค่ไหน?"

เย่ฉ่าวเฉินเห็นเธอใจอ่อนลง รีบพูดเกลี้ยกล่อมเธอ "ผมรู้ ผมรู้ทุกอย่าง ทำให้คุณเสียใจ

ผมเคยพูดว่าที่แต่งงานกับมู่เวยเวยเพราะจะทำให้มู่เทียนเย่แสดงตัวออกมา ผมไม่ได้

รู้สึกอะไรกับเธอสักนิด เพียงแค่ผมหาตัวมู่เทียนเย่พบ ผมจะรีบไล่เธอไปทันที"

มู่เวยเวยพลิกตาขาวขึ้นมองด้านบน ภายในใจสงบนิ่ง ดีที่สุดก็ต้องเป็นอย่างนี้

เฉียวซินโยวเริ่มรู้สึกดี "ฉันเชื่อใจคุณได้? ฉ่าวเฉินคุณอย่าโกหกฉันนะ"

"ซินโยว ผมไม่มีทางโกหกคุณ เชื่อใจผม "สีหน้าของเย่ฉ่าวเฉินมุ่งมั่นมาก

มู่เวยเวยรู้สึกว่าเอวของเธอค่อยคลายออกทีละเล็กทีละน้อย เฉียวซินโยวปล่อยมือออกจากเอวของเธอ.....

ทันใดนั้น มู่เวยเวยเหลือบมองคิดจะออกจากการคุมขังของเธอ แต่เพราะว่าเลือดไม่ได้หมุนเวียนนาน เพียงแค่ขยับขาช้าๆ เฉียวซินโยวก็มีปฏิกิริยาตอบกลับมาโดยการจับเอวเธอไว้แน่น

"ปล่อยฉันนะ!" มู่เวยเวยสะบัดมือออกจากเธอ แต่ด้วยแรงของเฉียวซินโยวที่มีมากกว่าผลักเธอ ขาครึ่งหนึ่งของเธออยู่ที่หน้าผาชันนั้นแล้ว

"ระวัง——" ทั้งสามเสียงประสานกันมาจากคนละทิศทาง

ร่างกายของมู่เวยเวยเซไปมา เฉียวซินโยวบ้าไปแล้ว ผลักเธอจากทางด้านหลังหนึ่งทีหน้าของมู่เวยเวยล้มคะมำลงไป

"เวยเวย——"

"มู่เวยเวย——"

เสียงลอยในอากาศ

ลมพัดผ่านหูล่องลอยไป ร่างของมู่เวยเวยตกลงไปอย่างรวดเร็ว

เธอ เธอต้องตายอย่างนี้จริงเหรอ?

ไม่ได้เจอพี่ชายแล้ว?

ทันใดนั้น เอวถูกสองมือโอบรอบไว้ ร่างกายของเธอไม่ได้ตกลงไปแล้ว

จับแน่นๆ ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏต่อหน้าเธอ เรือนร่างที่กำยำแข็งแรง ดวงตาคู่สีม่วง

"เสี่ยวจื่อ——" มู่เวยเวยแปลกใจอยู่นาน กอดเอวเขาแน่น "คุณ........คุณกลับมาแล้ว?"

เสี่ยวจื่อยิ้มออกมา ทั้งสองลอยอยู่ในอากาศ "ใช่แล้ว ผมกลับมาช่วยคุณ"

"คุณ........" มู่เวยเวยตื่นเต้นดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไร ก้มศีรษะมองเสื้อผ้าของเขา ใส่ชุดเหมือนกันกับเย่ฉ่าวเฉินที่

อยู่ด้านบน

เกิดความรู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ มองแววตาคู่สีม่วงของเขา ถามเสียงเข้ม "สรุปคุณเป็นใคร? คุณมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอะไรกับเย่ฉ่าวเฉิน?"

เสี่ยวจื่อมองจ้องลงไปที่แววตาคู่นั้นของเธอ ถอนหายใจอย่างไม่ทันสังเกต "พวกเราขึ้นไปด้านบนก่อน เรื่องนี้หลังจากนี้ค่อยคุย? ถ้ายังอยู่ที่นี่ ผมกลัวว่าพลังของผมจะใช้หมดก่อน"

มู่เวยเวยเห็นด้วย กลางอากาศไม่ใช่สถานที่ที่จะมาคุยธุระ พยักศีรษะ "ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปก่อน"

"หลับตาลง"

.........

หน้าผาสูงมีชายสามคนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่

ครึ่งนาทีก่อนหน้า มู่เวยเวยตกลงไปจากตรงนี้ ยังมีคนที่ยังไม่ได้สติกลับมา ทันใดนั้นเย่ฉ่าวเฉินหายไปต่อหน้าทุกคนโดยไม่ได้บอกกล่าว

ยืนอยู่ที่เดิมชะงักงันไปสิบวินาทีกว่าๆ เย่ฉ่าวเหยียนวิ่งไปในจุดที่เย่ฉ่าวเฉินเคยยืน ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น