บทที่ 149 หลังจากเมา ความผิดพลาดในครั้งนั้น

ในห้องหนังสือ

เย่ฉ่าวเฉินหยิบกระดาษลายตารางการออกแบบที่ถูกทับไว้เป็นเวลานานและตรวจดูอย่างระมัดระวังราวกับว่าเฉียวซินโยวอยู่ข้างๆเขา

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

มู่เวยเวยเปิดประตูและเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา

แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

เย่ฉ่าวเฉินไม่สนใจเธอและค่อยๆพับกระดาษออกแบบเบาๆ

มู่เวยเวยเหลือบมองเห็นมุมหนึ่งของกระดาษออกแบบแล้วพูดอย่างเยาะเย้ยว่า "ประธานเย่ยังมีสิ่งของที่หวง?หาดูยากจริงๆ หรือไม่ก็ลองให้ฉันดูว่ามันคือผลงานชิ้นเอกชิ้นไหน? คงไม่ใช่ของที่ระลึกไว้ระหว่างประธานเย่กับผู้หญิงคนอื่นหรอกมั้ง?"

คำพูดของมู่เวยเวยแสบมาก นับตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าเย่ฉ่าวเฉินคือเสี่ยวจื่อ ก็รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจ โดยเปลี่ยนวิธีเพื่อต้องการกระตุ้นเขา

"เกี่ยวอะไรกับคุณ? ยังไงก็ไม่ใช่กับคุณแล้วกัน" เย่ฉ่าวเฉินเปิดลิ้นชักและวางแบบไว้ที่เดิมอย่างระมัดระวัง

มู่เวยเวยยิ้มอย่างดูถูก พลางวางนิ้วเรียวขาวของเธอลงบนพนักแขนของเก้าอี้ "เหอะๆ ขอบคุณอย่างมาก ฉันก็ไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณ"

เมื่อเย่ฉ่าวเฉินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "มู่เวยเวย คำพูดของคุณจำเป็นต้องมีคำถากถางตลอดเลยหรอ?"

"มีหรอ?" มู่เวยเวยแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา เหลือบมองเขาและไม่พูดอะไร

ทำไมยิ่งมองผู้ชายคนนี้ยิ่งรู้สึกไม่ชอบ? โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าของเขา ในหัวก็จะนึกถึงสายตาสีม่วงคู่นั้นโดยอัตโนมัติ

จนถึงตอนนี้เธอยังไม่สามารถยอมรับคนที่โปร่งใสในคนเดียวกันได้ เพราะเห็นได้ชัดว่าบุคลิกแตกต่างกันมาก!

ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ เย่ฉ่าวเหยียนเคาะประตูและเข้ามาแล้วนั่งลง พร้อมกับมองไปที่เย่ฉ่าวเฉินด้วยสายตาที่คาดหวัง

เย่ฉ่าวเฉินไม่ได้รีบร้อน ดูเหมือนเขากำลังคิดว่าจะพูดยังไงให้ดูเหมาะสมถึงจะได้รับการยอมรับจากพวกเขา

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดออกมาช้าๆว่า "บางครั้งผมก็พบว่าผมแตกต่างจากคนอื่น เช่นการดึงสิ่งของจากอากาศ การไปถึงจุดหมายที่ต้องการทันที และปล่อยให้สิ่งของเล็กๆบินได้เช่นแบบนี้ ... "

ขณะที่พูดปากกาข้างเย่ฉ่าวเฉินก็บินขึ้น แล้วเคลื่อนไหวตามนิ้วมือและหมุนอยู่ในอากาศ

มู่เวยเวยเคยเห็นสิ่งเหล่านี้จากเขามาก่อน ดังนั้นเธอจึงไม่คิดว่ามันแปลกมากนัก แต่เย่ฉ่าวเหยียนกลับดูเหมือนเด็ก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเคารพนับถือและความประหลาดใจ

"อย่างไรก็ตามฟังก์ชันเหนือธรรมชาติเหล่านี้ไม่สามารถใช้ได้เป็นเวลานานเพราะต้องใช้พลังงานมาก เช่นเดียวกับหินพลังงาน ถ้าใช้จนหมดก็จะไม่สามารถใช้มันได้อีก นี้คือเหตุผลที่วันนี้ผม ... ไม่สามารถช่วยเฉียวซินโยวได้” ดวงตาสีฟ้าหม่นของเย่ฉ่าวเฉินดูทุกข์และมีความเศร้าปรากฏขึ้นบนคิ้วเล็กน้อย

มู่เวยเวยและเย่ฉ่าวเหยียนมองหน้ากันและไม่ได้พูดอะไร

หลังจากหยุดไปชั่วขณะ เย่ฉ่าวเฉินพูดต่อ "ห้องชั้นล่างที่มีระฆังเล็กๆแขวนอยู่ เหตุผลที่ไม่ให้ใครเข้าไปก็เพราะว่าผมฝึกฝนเวทมนตร์ในนั้นและเมื่อผมใช้ทักษะพิเศษ ดวงตาของผมจะกลายเป็นสีม่วง ... ประมาณ เรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างนั้น”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง มู่เวยเวยก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความโกรธ“ คุณจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงก็สีม่วง ทำไมต้องโกหกฉัน?

"เพราะผมไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ ผมไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกว่าผมเป็น ... ตัวประหลาด" เย่ฉ่าวเฉินพูดสองคำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก

มู่เวยเวยตบโต๊ะพร้อมกับยืนขึ้นและจ้องมองเขา“ได้ ถ้าคุณไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ หลังจากที่ฉันรู้ว่ามันผิดพลาดคุณควรระวังให้มากขึ้นกว่าเดิม ทำไมคุณถึงยังมาหาฉันอีกครั้งแล้วครั้งเล่า? แกล้งทำเป็นผีเข้าแล้วบอกว่าคุณเป็นพระเจ้า? คุณลองคิดดูว่ามันตลกไหม? "

"หึ" เย่ฉ่าวเฉินได้ยินคำว่า "พระเจ้า" ก็หัวเราะออกมาโดยไม่ได้กลั้นมันไว้ หลังจากได้รับสายตาพิฆาตจากมู่เวยเวย เขาก็กัดฟันแล้วหันศีรษะไป

เย่ฉ่าวเฉินทำอะไรไม่ถูก“ แล้วตอนนั้นผมพูดว่ายังไง?คุณเอาแต่บอกว่าผมเป็นผี แล้วผมจะบอกว่าตัวเองเป็นพระเจ้าไม่ได้เหรอ?”

"ฮ่าฮ่าฮ่า -" ครั้งนี้เย่ฉ่าวเหยียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ในวินาทีต่อมาเย่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวยดุใส่เขาพร้อมกัน "ถ้ายังหัวเราะอีกครั้งก็ออกไป"

เห็นอยู่ว่ามันเป็นเรื่องจริงจังมาก พอถูกเขากวน ทำไมถึงรู้สึกบรรยากาศมันแปลกๆ?

เย่ฉ่าวเหยียนประสานมือเข้าหากันแล้วกลั้นหัวเราะไว้และยิ้มพร้อมกับพูดขอโทษ "ผมขอโทษ ผมขอโทษ ... จริงๆมัน.....โอเคโอเค ผมไม่หัวเราะแล้ว พวกพี่พูดต่อ"

มู่เวยเวยย้อนกลับไปที่ต้นเรื่อง "หลังจากนั้นล่ะ?เห็นๆกันอยู่ว่าคุณไปฝึกทักษะของคุณด้วยตัวเองได้ คุณยังจะหาฉันทำไม?ยังแสร้งทำเป็นว่าเป็นเพื่อนฉัน มาเล่นกับความรู้สึกฉัน เย่ฉ่าวเฉิน คุณมีสองบุคลิกในคนๆเดียวแล้วมองฉันทำเรื่องโง่ๆ ในใจคุณรู้สึกสนุกมากเลยเหรอ?”

"ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะโกหกคุณ" เย่ฉ่าวเฉินอธิบายด้วยใบหน้าซีดดูอ่อนแรง เขาอยากทำให้มู่เวยเวยตกใจจริงๆในตอนแรก ใครจะรู้ว่าเธอกล้าหาญและอยากรู้อยากเห็นขนาดนี้ เอาแต่ปรากฏตัวในบ้านหลังนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างช้าๆ เขาคุ้นเคยกับการคุยกับเธอในฐานะเสี่ยวจื่อแล้วทำความเข้าใจกับอีกด้านของเธอ

มู่เวยเวยหายใจเข้าลึกๆสองสามครั้ง ระงับความโกรธในใจของเธอและพูดอย่างไม่แยแสว่า "เย่ฉ่าวเฉิน คุณไม่เข้าใจหรอกว่าเสี่ยวจื่อมีความหมายยังไงสำหรับฉัน ฉันอยากให้เขาหายไปจริงๆหลังจากคืนนั้น และฉันไม่ต้องการให้เขาเป็นคุณ เพราะคุณไม่คู่ควร "

หลังจากพูดประโยคนี้จบ มู่เวยเวยก็กระแทกประตูเดินออกไปด้วยความโกรธ

พี่น้องสองคนในห้องหนังสือมองกันไปมา เย่ฉ่าวเฉินถาม "นายอยากรู้อะไรอีก?"

“ เป็นนานขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่บอกผม?” เย่ฉ่าวเหยียนไม่เข้าใจ ในฐานะน้องชายแท้ๆ เขาเองก็ไม่รู้ถึงแก่นแท้ของเรื่องนี้

เย่ฉ่าวเฉินกดขมับของเขา "ฉ่าวเหยียน ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากบอกใคร"

“นอกจากความสามารถพิเศษที่พูดไปแล้ว ยังมีความสามารถพิเศษอะไรอีก?” วินาทีต่อมาเย่ฉ่าวเหยียนก็กลายเป็นเด็กทารกที่อยากรู้อยากเห็น

"ฉันไม่รู้ ฉันยังสำรวจความสามารถของร่างกายนี้อยู่"

"อ้อ ~" เย่ฉ่าวเหยียนกล่าวอย่างผิดหวัง "ทั้งๆที่เราเป็นพี่น้องกัน ทำไมผมถึงไม่มี?"

เย่ฉ่าวเฉินหัวเราะกับคำพูดของเขา "พอแล้ว พอแล้ว ใครจะไปรู้ว่าอนาคตอาจจะมีผลข้างเคียงหรือเปล่า? เลิกทำท่าทีอิจฉาได้แล้ว อีกอย่างนายก็กลับมาได้สักพัก นายอยากมาทำงานในบริษัท ไหม?"

"ไม่" เย่ฉ่าวเหยียนปฏิเสธ "ผมไม่ชอบงานแบบนั้น บริษัทมีแค่พี่ก็เพียงพอแล้ว อีกอย่าง... " เขาก้มมองไปที่มือขวาของเขาแล้วพูดว่า "ผมอยากไปหาหมอ ผมไม่อยากเสียมือข้างนี้ไป "

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามีความหวังเพียงเล็กน้อย แต่ตราบใดที่ยังพอมีความหวังเขาก็จะไม่ยอมแพ้ ยิ่งไปกว่านั้นยังพอมีโอกาสถึงสามเปอร์เซ็นต์

ความรู้สึกผิดและความเสียใจเล็ดลอดออกมาผ่านดวงตาของเย่ฉ่าวเฉิน ตั้งแต่น้องชายของเขากลับมา เขามักจะพูดว่าจะไปหาหมอ แต่เขามักจะถูกรบกวนจากเรื่องต่างๆ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ดำเนินการใดๆ

"ฉ่าวเหยียน ขอโทษ พี่จะหาหมอที่ดีที่สุดในโลกให้นายทันที มือของนายต้องรักษาหายแน่นอน"

เย่ฉ่าวเหยียนยิ้มเบาๆ "พี่ใหญ่ พยายามให้ดีที่สุดก็พอ ถ้าพระเจ้า ... "

"ไม่หรอกฉ่าวเหยียน นายเชื่อพี่ พี่จะรักษามือของนายให้หายเอง" เย่ฉ่าวเฉินเดินไปรอบๆโต๊ะแล้วเดินไปหยุดอยู่ด้านหน้าของน้องชายและจับไหล่ของเขาไว้ "ไม่ต้องกังวล มันจะต้องดีขึ้น"

"อ้อ โอเค"

นอกหน้าต่างมืดไปหมด

เพื่อเป็นการต้อนรับการกลับมาของมู่เวยเวย ฉินหม่าจัดเตรียมโต๊ะอาหารชุดใหญ่ ซึ่งเป็นอาหารที่เธอชอบกิน

เย่ฉ่าวเฉินนั่งอยู่ที่นั่งประจำ ส่วนที่นั่งด้านซ้ายว่างเปล่าเพราะนี่เป็นที่นั่งสำหรับเฉียวซินโยว

หลังจากทานอาหารไปได้เพียงคำเดียว อารมณ์ของเย่ฉ่าวเฉินก็เริ่มหนักขึ้นมา เขานึกถึงตอนที่ เฉียวซินโยวยังอยู่ เขามักจะนั่งอยู่ข้างๆแล้วคีบอาหารให้เขา แล้วคอยบอกว่าอันนี้อร่อย อันนั้นอร่อย

ในเวลานั้นเขามักจะรู้สึกว่าเธอเสียงดังและบางครั้งก็ดูหมิ่นเธอ ในตอนนี้เย่ฉ่าวเฉินกลับรู้สึกคิดถึงเธอเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะมีบางอย่างผิดปกติ ในเวลานี้สิ่งที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาคือความอ่อนโยนตอนได้เจอกันครั้งแรก

"ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณทานเลย" เย่ฉ่าวเฉินวางตะเกียบลงและลุกขึ้นออกจากบ้านไป

เขากินไม่ลงจริงๆ ในตอนเช้าเธอตกหน้าผาแล้วเสียชีวิต พอตอนเย็นทุกคนคิดว่าคนๆนี้ไม่อยู่แล้วเลยไม่ได้พูดอะไร ควรทำอะไรก็ทำสิ่งนั้น ภายในใจเย่ฉ่าวเฉินนั้นรู้สึกเศร้ามาก

ฉินหม่ายืนอยู่ข้างๆรู้สึกผิดและคิดว่าเป็นเพราะอาหารที่เธอทำออกมาไม่ดีนัก

มู่เวยเวยดูอารมณ์เธอออกและปลอบใจเธอ“ฉินหม่า เย่ฉ่าวเฉินอารมณ์ไม่ดี อย่าคิดมากเลย ฝีมือของคุณพ่อครัวในโรงแรมยังเทียบของฉินหม่าไม่ได้เลย”

ฉินหม่ารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณหนูก็ชอบพูดเล่น ถ้าชอบกินก็กินเยอะๆ ฉันว่าคุณผอมลงแล้ว"

"เหอะๆ ผอมไม่ดีกว่าหรอ จะได้ไม่ต้องลดน้ำหนักไง" มู่เวยเวยปากก็พูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับคิดว่าวันๆเอาแต่สู้กับหนานกงเฮ่าและเย่ฉ่าวเฉินจะไม่ให้ผอมลงได้ไง?

เย่ฉ่าวเหยียนคีบหมูตุ๋นให้เธอและพูดติดตลกว่า "คุณอ้วนตรงไหน ถ้าผอมลงไปอีกก็กลายเป็นแท่งไม้ไผ่แล้ว กินเยอะๆหน่อย "

"ใช่ ใช่ คุณชายเหยียนพูดถูก ผู้หญิงอ้วนหน่อยถึงจะสวย" ฉินหม่าเห็นด้วย

มู่เวยเวยเงยหน้าขึ้นมองที่นั่งว่างนั้น จู่ๆเธอก็รู้สึกเบื่ออาหาร จิ้มอาหารในถ้วยแล้วพูดเบาๆว่า "ฉ่าวเหยียนฉันไม่อยากให้เธอตาย"

เย่ฉ่าวเหยียนถอนหายใจ "บางที ในตอนนั้นผมควรจะผลักเธอออกไป แบบนี้ก็ไม่ต้องมีใครตาย"

"ไม่ ไม่ ความหมายของฉันไม่ได้จะตำหนิคุณฉันแค่รู้สึกว่า ... " ขณะที่มู่เวยเวยพูด น้ำตาก็ร่วงลงไปในถ้วย น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นสะอึกสะอื้น "ฉันรู้จักเธอมาตั้งหลายปี และฉันก็เกลียดในสิ่งที่เธอทำกับฉัน แต่ว่าผลสุดท้ายคือความตาย ... มันช่างน่าเศร้าจริงๆ "

"เธออะ ดีเกินไป เธอลืมไปแล้วหรอ ในตอนนั้นเขาผลักเธอจากหน้าผา ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ ... บนโลกนี้จะยังมีเธออยู่หรอ?" เย่ฉ่าวเหยียนพยายามพูดให้เธอกระจ่าง สำหรับเฉียวซินโยว เย่ฉ่าวเหยียนไม่ใช่ไม่เสียดาย เพียงแค่เธอต้องรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่เธอทำและไม่สามารถโทษคนอื่นได้

มู่เวยเวยเข้าใจคำพูดของเย่ฉ่าวเหยียนดี แต่คนเราก็เป็นแบบนี้ ตอนเธออยู่ก็เกลียดจนอยากให้เธอตาย พอเธอตายไปแล้วจริงๆก็รู้สึกว่าเรื่องก่อนหน้านี้ดูไม่ได้สำคัญอะไร

"เอาล่ะ เลิกคิดได้แล้ว ถ้าคุณไม่กินข้าวอีก ฉินหม่าอาจจะรู้สึกหดหู่เอาได้นะ" เย่ฉ่าวเหยียนคีบผักให้เธออีกรอบ

เฮ้……

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากนี้เธอก็ไปดูพ่อแม่ของเฉียวซินโยว บ่อยๆและดูแลพวกเขาให้มากขึ้น ก็ถือว่าเป็นความเมตตาที่ดีที่สุดสำหรับเพื่อนของเธอคนนี้

แสงจันทร์เป็นสีเงิน

บนเก้าอี้หวายในสวน เย่ฉ่าวเฉินกำลังดื่มไวน์ทีละแก้ว เมื่อมู่เวยเวยเดินผ่านเขาก็เมาแล้ว

"ไฮ มานี่" เย่ฉ่าวเฉินชี้ไปที่เธอและตะโกน

มู่เวยเวยไม่อยากสนใจเขาและเดินตรงไปข้างหน้า ถ้าเป็นไปได้ในชีวิตนี้เธอไม่อยากเจอเขาอีก

"เวยเวย เธอมานี้ มาดื่มไวน์เป็นเพื่อนผม"

เท้าของมู่เวยเวยหยุดลง น้ำเสียงของเขาฟังดูคล้ายเสี่ยวจื่อมาก เพราะเย่ฉ่าวเฉินจะไม่เรียกเธอว่า "เวยเวย" มีเพียงเสี่ยวจื่อเท่านั้นที่จะเรียกแบบนี้

"เวยเวย ทำไมคุณไม่พูด?"เย่ฉ่าวเฉินเปลี่ยนไปทันที คนที่ปรากฏตัวต่อหน้ามู่เว่ยเว่ย ใบหน้าของเขาเข้าใกล้เธอ ริมฝีปากของเขาโค้งงอ รูม่านตาสีม่วงที่น่าหลงใหลคู่หนึ่งที่เปล่งประกายใต้แสงจันทร์

มู่เวยเวยจ้องมองเขาด้วยความโกรธ แต่ไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร

เสี่ยวจื่อ เสี่ยวจื่อ ทำไมคุณถึงเป็นเย่ฉ่าวเฉิน?

"หลีกไป!" มู่เวยเวยผลักเขาออกไป เย่ฉ่าวเฉินถอยย้อนกลับไปสักสองสามก้าวแล้วเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

"เวยเวย ผมคือเสี่ยวจื่อ" เย่ฉ่าวเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

"หึ!" มู่เวยเวยพึมพำอย่างเย็นชาแล้วเดินอ้อมเขาเตรียมจะเดินออกไป แต่เอวของเธอรู้สึกแน่น เท้าของเธอลอยขึ้น เธอถูกเขาอุ้มและลอยไปบนเก้าอี้และนั่งลง

"มา ดื่มไวน์เป็นเพื่อนผม" เย่ฉ่าวเฉินยัดแก้วไวน์ใส่มือของเธอ มู่เวยเวยมองไปที่เท้าของเธอและมีขวดไวน์โยนทิ้งไปแล้วสามสี่ขวด

พระเจ้า มิน่าเขาดื่มไวน์เป็นด้วย ดื่มมากขนาดนี้ไม่เมาก็บ้าละ

เย่ฉ่าวเฉินหยิบขวดไวน์ขึ้นมาแล้วเทให้เธอเต็มแก้ว ในขณะที่เขาถือขวดไวน์แล้วยกดื่มไปอึกหนึ่ง

"เวยเวย ตรงนี้ของผมรู้สึกไม่สบาย" เย่ฉ่าวเฉินทุบหน้าอกของเขา "ตรงนี้แหละ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน"

มู่เวยเวยไม่อยากเห็นท่าทางของเสี่ยวจื่อแบบนี้และพูดอย่างเย็นชาว่า "เย่ฉ่าวเฉินเปลี่ยนสีตาของคุณกลับมา"

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่เธอด้วยความอึ้ง "อ้อ" ดวงตาของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้า

อืม ตอนนี้ดูสบายขึ้นเยอะเลย

"คุณเสียใจเรื่องอะไร?เพราะเฉียวซินโยว?" มู่เวยเวยถือแก้วไว้ไม่ได้ดื่ม

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มและพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า“ ใช่ เฉียวซินโยว เขา ... เธอรู้ไหม?ตอนที่ผมเจอเขาในโรงแรม ผมมีความสุขมากเพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยให้ความรู้สึกแบบนั้นกับผม, เขาเป็นคนแรก ... แต่วันนี้ เขาตายไปแล้วหาไม่เจออีกแล้ว หาไม่เจออีกแล้ว... "

"ไม่เจออะไร?" มู่เวยเวยฟังไม่เข้าใจ

"หาผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงไม่เจออีกแล้ว" เย่ฉ่าวเฉินเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ ใบหน้าของเขาดูโดดเดี่ยว "โลกใบนี้ใหญ่มาก แต่ผมไม่สามารถเจอผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงได้อีก"

มู่เวยเวยหันไปมองเขา ในใจไม่ได้รู้สึกโกรธมีเพียงความไม่แยแส“เย่ฉ่าวเฉินถ้าคุณรักเฉียวซินโยวมาก ทำไมตอนที่เขายังอยู่ ไม่ทำให้สมหวังกับเขาแล้วแต่งงานกับเขา?”

เย่ฉ่าวเฉินส่ายหัว "ไม่ ถ้าผมแต่งงานกับคุณ ผมก็จะแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้อีก อีกอย่าง ... บางครั้งผมก็รู้สึกว่ามันแปลก ทั้งๆที่เขาเป็นผู้หญิงในโรงแรม แต่เมื่อผมเผชิญหน้ากับเขา ... ผมก็รู้สึกว่าไม่ใช่เขา ... กลับกัน ... "เย่ฉ่าวเฉินก้มหัวลงมองเธอแล้วใช้นิ้วถูใบหน้าเธอเบา ๆ " กลับกันรู้สึกผู้หญิงในโรงแรมคล้ายเธอ... "

มู่เวยเวยตบนิ้วของเขา ยิ้มเยาะเย้ยและพูดว่า "เย่ฉ่าวเฉิน ฉันว่าคุณดื่มแอลกอฮอล์มากไปแล้วไม่มีสติ โรงแรมอะไรกัน ก่อนเราแต่งงานไม่เคยเจอกันมาก่อนโอเคไหม? "

เย่ฉ่าวเฉินส่ายหัวและเอนกายลงบนเก้าอี้หวายและปลดกระดุมออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นถึงหน้าอกที่แน่นตึงของเขา