บทที่ 158 มู่เทียนเย่,น้องเล็กพี่กลับมาแล้ว

“ทำไมคุณถึงตกลงไปในหลุม?” เย่ฉ่าวเฉินถาม

มู่เวยเวยสำรวจเสื้อผ้าของเธอและพูดว่า "ฉันเหยียบลงพื้นแล้วมันก็ตกลงไป"

เธอไม่มีทางบอกเขาว่าเป็นเพราะไปห้องน้ำเด็ดขาด มันฟังดูน่าอับอายเกินไป

"เท้ากับแขนของคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

มู่เวยเวยตอบแบบเรียบง่ายว่า "ไม่หัก"

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอและอยากให้บทเรียนกับเธอโดยการสร้างปุ่มย้อนกลับไว้ข้างปากจากนั้นให้เธอกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป "กลับก่อนเถอะ ทุกคนเป็นห่วงคุณ คาดว่าพวกเขายังรอคุณอยู่"

มู่เวยเวยพยักหน้า

"กอดผมไว้ ผมจะพาคุณกลับคุณเดินช้าเกินไป"

มู่เวยเวยกอดเขาอย่างไม่เต็มใจและหลับตาลง

ลมพัดผ่านหูของเธอและได้ยินเขาพูดว่า "ถึงแล้ว" มู่เวยเวยลืมตาขึ้น สถานที่ที่เธออาศัยอยู่นั้นอยู่ห่างออกไปร้อยเมตรและไฟที่สว่างจ้า

"ไปกันเถอะ" เย่ฉ่าวเฉินอดไม่ได้ที่จะจับมือเธอ แต่กลับถูกมู่เวยเวยหลบอย่างชาญฉลาด

“ ฉันไปเอง”

ดวงตาสีม่วงของเย่ฉ่าวเฉินเปลี่ยนเป็นสีฟ้าและความรู้สึกอุดอู้ในใจก็กลับมาอีกครั้ง

ในขณะที่พวกเขาค่อยๆเดินเข้าใกล้ที่พักทีละก้าว ก็มีคนเห็นพวกเขาก่อนและตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "ประธานเย่กับเวยเวยกลับมาแล้ว" ในขณะนั้นสายตาของความกังวลและเป็นห่วงก็ถูกมองไปที่มู่เวยเวย ฝ่ายออกแบบหลายคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นสภาพของเธอก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดอุบติเหตุขึ้น

"เวยเวย คุณทำพวกเราหัวใจแทบวาย คุณไปไหนมา?"

มู่เวยเวยยิ้มอย่างอ่อนแรง“ ไม่เป็นไร ฉันแค่ตกลงไปในหลุม”

“ เสียงแหบแบบนี้ยังบอกไม่เป็นไร?มาดื่มน้ำก่อน” เหอเหม่ยหลิงเปิดขวดน้ำให้เธอ

มู่เวยเวยถือมันไว้ในมือไม่ได้ดื่ม ดื่มน้ำภายใต้การจ้องมองของผู้คนจำนวนมากในใจรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

ในตอนนี้เย่ฉ่าวเฉินเดินเข้ามาแล้วโอบเอวเธอไว้พร้อมกับพูดว่า "ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง เวยเวยเหนื่อยมากแล้ว ผมขอพาเธอไปพักผ่อนก่อน ทุกคนตามสบายเลย"

"โอเค โอเค..."

มู่เวยเวยอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานเลยทำอะไรไม่ได้จึงปล่อยให้เขาโอมเธอขึ้นไปชั้นบนและเมื่อคลาดสายตาจากทุกคนแล้ว มู่เวยเวยก็สะบัดมือเขาออกไป

"เวยเวย คุณยอมรับความดีบนตัวผมที่มีต่อคุณสักหน่อยไม่ได้เลยเหรอ?แม้แต่นิดเดียว?" เย่ฉ่าวเฉินทั้งเหนื่อยใจทั้งอึดอัด

มู่เวยเวยเปิดประตูห้องแล้วถอดรองเท้าทิ้งไว้และเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยเท้าเปล่า“ ไม่ใช่ไม่ได้ เพียงแค่ไม่จำเป็น ประธานเย่คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ฉันอยากอาบน้ำดีๆอย่ามารบกวนฉัน "หลังจากพูดจบเธอก็ปิดประตูห้องน้ำดัง" ปัง "

เมื่อยืนอยู่ภายใต้น้ำที่ไหลลงบนศีรษะที่รู้สึกอุ่น น้ำตาของมู่เวยเวยก็ไหลออกมาทันที ความแข็งแกร่งที่มีต่อหน้าเย่ฉ่าวเฉินและเพื่อนร่วมงานของเธอมาถึงจุดที่เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ในที่สุดตอนนี้เธอก็สามารถปลดปล่อยความรู้สึกแย่ทั้งหมดได้อย่างสบายใจ

ในขณะที่รอการช่วยเหลืออยู่ในหลุมนั้นเธอกลัวว่าตัวเองจะต้องตาย ไม่ว่าจะการร้องเพลงหรือนับดาวล้วนเป็นการให้กำลังใจตัวเอง โชคดีที่เย่ฉ่าวเฉินมาทันเวลา เธอจึงไม่ต้องค้างคืนในหลุมพรางนั้น

เย่ฉ่าวเฉินกำลังสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงอย่างหดหู่ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรทำยังไง เข้าใกล้เกินไปก็กลัวจะถูกมู่เวยเวยรังเกียจ พออยู่ไกลเกินไปเขาก็เอาแต่คิดกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้และกำลังคิดว่าช่วงนี้เธอกำลังทำอะไร ดูเหมือนต้องให้เธออยู่ในสายตาเขาถึงจะสบายใจ

คืนนั้นมู่เวยเวยออกมาจากห้องน้ำก็นอนลงบนเตียงและหลับไป เธอไม่ได้กินข้าวเพียงแค่ดื่มน้ำไปแก้วเดียว

ในความฝัน มีงูขาวตัวเล็กๆวนอยู่รอบๆเท้าของเธอ จากนั้นก็ไต่ขึ้นมาบนน่องเธอ มู่เวยเวยกลัวมากจนสะบัดแล้วโยนมันทิ้งไป แต่งูขาวตัวเล็กๆนั้นก็กลับมาหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำไมเขย่าเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเขย่ามันทิ้งได้

ฝันร้ายทั้งคืน

เมื่อมู่เวยเวยตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอรู้สึกมึนและปวดศีรษะ จมูกของเธอก็หายใจลำบากและเสียงของเธอก็หายไป

เอ่อ ... น่าจะเป็นหวัด

เย่ฉ่าวเฉินไม่ได้อยู่ในห้อง มู่เวยเวยเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง มีคนจำนวนมากกำลังพายเรือในทะเลสาบ บางคนก็ตะโกนเชียร์อยู่ข้างริมทะเลสาบ

ในตอนบ่ายทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะเดิมและทุกคนเล่นกันอย่างบ้าคลั่งในช่วงเวลาสุดท้าย

"เวยเวย มานี่" เสี่ยวหลี่เห็นเธอจึงกวักมือเรียกอย่างตื่นเต้น เมื่อเธอเดินไปถึงเสี่ยวหลี่ก็จับแขนของเธอแล้วพูดว่า "เธอดูสิ แผนกออกแบบของเรากำลังจะชนะแล้ว"

มู่เวยเวยมองตามนิ้วของเธอและเรือลำเล็กก็กำลังแล่นไปข้างหน้า

"นี่มัน ... " มู่เวยเวยพูดออกมาอย่างยากลำบาก พึ่งพูดออกมาได้สองคำเธอก็เงียบทันที เสียงของเธอแหบเกินไปและรู้สึกเจ็บคอด้วย

"คอของเธอเป็นอะไร?" เสี่ยวหลี่ถามด้วยความเป็นห่วง

มู่เวยเวยทำอะไรไม่ถูกเลยสายมือไปมา หวังว่าเธอจะเข้าใจ

"เจ็บคอหรอ อ้อ ฉันเข้าใจ คงเป็นเพราะขอความช่วยเหลือเมื่อวาน" เสี่ยวหลี่ฉลาดขึ้นมา

มู่เวยเวยพยักหน้าด้วยความโล่งใจ

"ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องพูดอะไรแล้วแหละ ดื่มน้ำให้มาก ๆ กรี๊ด ชนะแล้วๆ แผนกของเราชนะแล้ว" เสี่ยวหลี่กระโดดและตะโกนอย่างตื่นเต้น

แผนกต่างๆของบริษัทกำลังแข่งพายเรือกันนิเอง

เรือทั้งห้าลำค่อยๆเข้ามาจอดทีละลำ และมู่เวยเวยถูกเสี่ยวหลี่ลากแล้ววิ่งไป เพื่อนร่วมงานในแผนกออกแบบเดินออกจากเรือและคนสุดท้ายคือเย่ฉ่าวเฉิน

เมื่อเขาเห็นมู่เวยเวยก็ยิ้มเบาๆแล้วกระโดดลงจากเรือและเข้ามาถาม "ตื่นแล้วหรอ?กินข้าวหรือยัง?"

มู่เวยเวยพยักหน้า แต่จริงๆแล้วเธอยังไม่ได้กิน ถ้าบอกความจริงตามนิสัยของเขา เขาต้องพาเธอไปกินข้าวแน่ๆและเธอไม่เต็มใจที่จะไปกับเขา

"ขอบคุณประธานเย่สำหรับความช่วยเหลือ เราได้รับโบนัสเมื่อไหร่แผนกเราต้องเชิญคุณไปทานอาหารด้วยแน่นอน" เหอเหม่ยหลิงเดินมา ดูไม่เคร่งขรึมเท่าตอนอยู่บริษัท ดูเป็นผู้หญิงที่มีชีวิตชีวาและมีเสน่ห์มากขึ้น

"มันควรจะเป็นแบบนั้น" เย่ฉ่าวเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

ทีมข้างๆที่แพ้ไม่พอใจ "ประธานเย่ ทั้งๆที่คุณพูดชัดเจนแล้วว่าผู้บริหารระดับสูงไม่สามารถมีส่วนร่วมในเกมได้ แล้วทำไมคุณยังลงสนามด้วยตัวเอง"

เย่ฉ่าวเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "ผู้บริหารระดับสูงไม่อนุญาตให้เข้าร่วม แต่ในฐานะที่ผมเป็นสมาชิกในครอบครัวของพนักงาน แบบนี้น่าจะได้นะ"

ลีน่าเห็นด้วย "ใช่ๆ มู่เวยเวยอยู่ในแผนกเรา เธอเข้าร่วมไม่ได้ดังนั้นประธานเย่ควรลงแข่งแทนเธอ"

แผนกอื่นพูดไม่ออก

มู่เวยเวยยังคงนิ่งเฉยกับพฤติกรรมของเขาที่แสดงความรักในที่สาธารณะ แม้ในใจเธอจะรู้สึกไม่ชอบก็ตาม

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน เย่ฉ่าวเฉินก็ซื้อยาแก้หวัดและยาอมพั้งต้าไหมาจากที่ไหนไม่รู้ มู่เวยเวยรู้ตัวเลยกินมันลงไป เธอไม่อยากแข่งกับร่างกายตัวเอง

ช่วงบ่ายทุกคนเริ่มเดินทางกลับอย่างไม่เต็มใจ

ชีวิตกลับมาสงบอีกครั้ง พ่อบ้านหวังสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายและคุณหนูดีขึ้นมาก เพราะเย่ฉ่าวเฉินโกรธน้อยลงและมักจะเป็นฝ่ายถามมู่เวยเวยว่าเธอต้องการอะไร แม้ว่าส่วนใหญ่มู่เวยเวยจะปฏิเสธอย่างเย็นชา แต่ดูเหมือนจะไม่ส่งผลต่ออารมณ์ของเย่ฉ่าวเฉิน บรรยากาศในบ้านกลมเกลียวกันแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

ขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ดี มู่เวยเวยก็ได้รับข่าวดีมากๆ และเพราะข่าวนี้ที่เข้ามาทำลายชีวิตที่ดูเหมือนจะสงบสุขของทั้งสอง

เพราะคนที่เธอรอคอยมานานก็ปรากฏตัวขึ้น

เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นช่วงอาหารเช้า เย่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวยกินอาหารและเตรียมตัวไปบริษัทอย่างเคย จางเห่อก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกับกล่องของขวัญในมือ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงมาสภาพนี้" เย่ฉ่าวเฉินถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

จางเห่ออ้าปากพร้อมกับดวงตาของเขาที่มองไปบนร่างของมู่เวยเวย ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่

เย่ฉ่าวเฉินเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ก็คิดว่าช่วงนี้ไม่มีเรื่องอะไรต้องปิดบังเขาจึงพูดว่า "อย่าอ้ำอึ้งมีอะไรก็พูดมา "

จางเห่อเดินไปแล้วยื่นกล่องของขวัญให้เขาและพูดด้วยความยากลำบากว่า "นี่ ... มีคนวางไว้ที่ป้อมยาม คุณดูเองเถอะ"

เย่ฉ่าวเฉินวางช้อนลง ในมือแกะกล่องของขวัญสีดำออกและด้านในมี

ปืน มีร่องรอยการสึกที่ด้ามจับ

เมื่อเย่ฉ่าวเฉินเห็นปืนนี้ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เย็นชาอย่างมาก

มู่เวยเวยเหลือบมองอย่างสงสัย มันก็แค่ปืนไม่ใช่เหรอ? ทำไมแปลกใจขนาดนี้? หรือเป็นศัตรูที่ส่งมา?

เขากลับมา คราวนี้เป็นเขาจริงๆ

มีเพียงเขาเท่านั้นที่กล้าหาญและหยิ่งผยองแบบนี้ ส่งข่าวถึงมือเย่ฉ่าวเฉินเองกับมือโดยไม่กลัวจะถูกตัดแขนทิ้งแม้แต่น้อย

ปืนกระบอกนี้เป็นปืนโปรดของเขามาก่อนและเขามอบให้เย่ฉ่าวเหยียน ในระหว่างการชุมนุมครั้งนั้นกระสุนของมู่เทียนเย่ยิงผ่านมือขวาของเย่ฉ่าวเหยียนจากนั้นฉ่าวเหยียนก็ตกลงจากหน้าผาและหายไปพร้อมกับปืนกระบอกนี้

แท้จริงแล้วเป็นเขานี้เองที่เอามันไป ...

มู่เทียนเย่ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่มู่เวยเวยด้วยสีหน้าสับสน ไม่แน่ใจว่าจะบอกข่าวนี้กับเธอดีไหม เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจุดประสงค์คืออะไร แต่รู้ว่าหนึ่งในเหตุผลที่มู่เทียนเย่กลับมาในครั้งนี้คือพามู่เวยเวยไป

มู่เวยเวยรู้สึกว่าเขากำลังจ้องเธอ เลยเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย“ มองฉันทำไม?”

เย่ฉ่าวเฉินปิดฝากล่องของขวัญแล้วหายใจเข้าลึกๆและพูดว่า "ไม่มีอะไร"

เขาไม่สามารถปล่อยให้มู่เทียนเย่พามู่เวยเวยไปได้

ไม่ได้อย่างแน่นอน

คิดๆดูแล้วก็คงเป็นเพราะพระเจ้ากำหนดชะตาเอาไว้แล้ว ในตอนแรกเขากระตือรือร้นที่จะหาเบาะแสของมู่เทียนเย่จากมู่เวยเวยเพราะกลัวว่าเธอจะปิดบังเรื่องเกี่ยวกับมู่เทียนเย่แล้วไม่บอกเขา แต่นี่เป็นเวลาไม่ถึงหนึ่งปีบทบาทของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไป

มือของเย่ฉ่าวเหยียนหายแล้ว ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อมู่เทียนเย่ก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้นแล้วเช่นกัน

อย่างไรก็ตามสิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปตามความคิดของเขา ทันทีที่เย่ฉ่าวเฉินใส่กระดาษโน้ตลงในกระเป๋าของเขา โทรศัพท์มือถือของมู่เวยเวยก็ดังขึ้น

เป็นหมายเลขแปลก

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นใครคะ?" มู่เหว่ยเวยเอื้อมมือไปหยิบขนมปังและมีน้ำเสียงโทนต่ำที่น่าฟังของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น "น้องเล็ก"

"ปึก" ขนมปังหล่นลงมาจากมือของเขาและหล่นลงบนโต๊ะ

เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งและดวงตาของมู่เวยเวยก็ปกคลุมไปด้วยน้ำตาทันที เสียงนี้ดังขึ้นเป็นพันๆครั้งในความฝันของเธอและในที่สุดหูของเธอก็ได้ยินเสียงนี้อย่างชัดเจน แต่เธอไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

"น้องเล็ก นี่พี่ชายเอง" เสียงของมู่เทียนเย่กระทบกับแก้วหูแล้วตรงเข้าสู่หัวใจของเธอ

น้ำตาของมู่เวยเวยไหลพราก ลำคอของเธอสั่นสะท้านและพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “พี่”

พี่ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว รู้ไหมว่าฉันรอพี่ยากลำบากแค่ไหน?

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ถูกแย่งไป จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงอันเยือกเย็นของเย่ฉ่าวเฉิน

“มู่เทียนเย่ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

"เย่ฉ่าวเฉิน ของขวัญที่ฉันให้นายชอบไหม?" เสียงที่ฟังดูขี้เกียจของมู่เทียนเย่ลอยมา

"ดูเหมาะกับฉันมาก" มืออีกข้างของเย่ฉ่าวเฉินเหยียดบนโต๊ะ "มู่เทียนเย่ เต่าหัวหดในที่สุดก็ปรากฏตัวสักที ฉันคิดว่านายตายที่มุมกำแพงนั้นซะแล้ว"

"เหอะๆ เย่ฉ่าวเฉินนายยังไม่ตายแล้วฉันจะกล้าตายได้ยังไง?"

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างเย็นชา“ มู่เทียนเย่ บัญชีเก่าระหว่างเราควรชำระสักหน่อยแล้วใช่ไหม?”

“ ได้เสมอ แต่ก่อนจะชำระฉันจะเป็นคนพาน้องสาวฉันจากไป”

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่มู่เวยเวยที่ร้องไห้อยู่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ ขึ้นอยู่กับว่านายจะมีปัญญาไหม”

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเราก็มาดูกัน แต่ฉันเตือนนายไว้ ถ้านายยังกล้าทำร้ายน้องสาวฉันแม้แต่ปลายเส้นผม ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะส่งระเบิดไปยังเย่ฮวางอินเตอร์เนชั่นแนลกรุ๊ปของนาย คนอย่างฉันพูดได้ทำได้"

"ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก" ตอนนี้ฉันจะทำร้ายเธอลงคอได้อย่างไร?

"โอเค ครั้งนี้ฉันจะเชื่อนาย" หลังจากพูดเสร็จมู่เทียนเย่ก็วางสายไป

เย่ฉ่าวเฉินโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ มู่เวยเวยรีบหยิบมันขึ้นมาแต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายวางสายไปแล้ว เธอโทรออกอีกครั้งพบว่าเขาปิดเครื่องไปแล้ว

“ พี่ชายฉันพูดอะไร?” มู่เวยเวยถามอย่างกังวล

"ไม่มีอะไร" เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่เธออย่างนิ่งเงียบ

มู่เวยเวยเชื่อก็บ้าแล้ว อารมณ์เธอกระวนกระวายอย่างมาก“ พวกคุณคุยกันนานขนาดนี้ จะไม่มีอะไรได้ไง?”

เย่ฉ่าวเฉินจับไหล่ของเธอทั้งสองข้าง พยายามทำให้เธอใจเย็นลง "เวยเวย แม้ว่าเราจะคุยอะไรกัน คุณคิดว่าผมจะบอกคุณหรอ?"

มู่เวยเวยแข็งทื่อ เหตุผลต่างๆก็ค่อยๆปรากฏขึ้นในใจ เธอโง่หรือไง? เย่ฉ่าวเฉินจะบอกเธอได้อย่างไรว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่ตามคำพูดของเขาเพียงฝ่ายเดียว พี่ชายฉันน่าจะตกลงอะไรบางอย่างกับเขา

พี่ชายจะพาเธอไปใช่ไหม?

ความหวังที่ฝังลึกในใจ "บูม" ถูกจุดขึ้น

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ พี่ชายรักเธอมากขนาดนี้ หลังจากจัดการกับสถานการณ์ต่างๆของเขาแล้ว เขาจะต้องพาเธอไปอย่างแน่นอน

เย่ฉ่าวเฉินเฝ้าดูการแสดงออกของเธอที่เปลี่ยนไป หัวใจของเขาก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงและไม่สบายใจ

เพื่อป้องกันไม่ให้มู่เทียนเย่ปรากฏตัวกะทันหัน เขาต้องอยู่กับมู่เวยเวยตลอดเวลา

"ไปทำงานกัน" เย่ฉ่าวเฉินพูดอย่างเย็นชา

ในตอนนี้มู่เวยเวยใจเย็นลงแล้วพยักหน้าหยิบกระเป๋าและเดินไปยังประตูบ้าน

ระหว่างทางทั้งคู่ต่างคิดเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครพูดและบรรยากาศก็เริ่มดูไม่มีชีวิตชีวา

เมื่อเข้าไปในลิฟต์ เย่ฉ่าวเฉินกดไปยังชั้นทำงานของตัวเองและมู่เวยเวยเอือมมือกำลังจะกดไปที่ชั้นแปดซึ่งเป็นที่ตั้งของแผนกออกแบบ แต่เขากลับจับข้อมือของเธอไว้

“ วันนี้คุณไม่ต้องไปที่แผนกออกแบบแล้ว” เขาพูดอย่างเคร่งขรึม

“ แล้วฉันจะไปทำงานที่ไหน?” มู่เวยเวยแปลกใจ

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่ตัวเลขชั้นที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น "ตั้งแต่วันนี้ คุณไปทำงานในห้องทำงานผม"

"ฉันไม่ไป!" มู่เวยเวยปฏิเสธโดยสิ้นเชิง

เย่ฉ่าวเฉินก้มมองลงไปที่ดวงตาที่กำลังโกรธของเธอและพูดทีละประโยคว่า "การคัดค้านถือเป็นโมฆะ เว้นแต่ คุณต้องการให้ผมกักขังคุณอีกครั้ง"

มู่เวยเวยนึกถึงชีวิตที่มืดมนที่เคยผ่านมาของเธอ น้ำเสียงของเธออ่อนลง“ แบบร่างการออกแบบต่างๆของฉันยังอยู่ในแผนกออกแบบ ... ”

“ ผมจะให้คนย้ายขึ้นมา”

มู่เวยเวยทำได้เพียงยอมทำตาม แต่ในใจยิ่งรู้สึกมั่นใจมากขึ้น เขาตัดสินใจทำแบบนี้ไม่มีอะไรเป็นไปได้นอกจากเหตุผลของพี่ชายแน่นอน

เพียงแค่เพื่อออกจากผู้ชายเลวๆอย่างเย่ฉ่าวเฉินได้อย่างราบรื่น ตอนนี้ประนีประนอมสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?

เมื่อถึงห้องทำงาน เย่ฉ่าวเฉินสั่งให้เลขาหลิวย้ายโต๊ะและเก้าอี้ไปวางไว้ข้างหน้าต่างที่ที่มีแสงสว่างเพียงพอ

"ประธานเย่ นี้เป็นของทั้งหมดในแผนกออกแบบของมู่เวยเวย" เลขาหลิวถือแบบร่างการออกแบบกองใหญ่ไว้ในมือโดยมีกระถางต้นกระบองเพชรอยู่ด้านบนสุด

มู่เวยเวยรีบไปหยิบต้นกระบองเพชรอย่างรวดเร็ว เธอกลัวว่าจะไปโดนใบหน้าขาวๆของเลขาหลิว