บทที่ 159 มู่เทียนเย่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เข้าใกล้เป้าหมาย

กรอบรูปที่ถูกหยิบมาจากบนโต๊ะ เขาใช้ปลายนิ้วมือเช็ดมันอย่างสะอาดหมดจด รอยยิ้มของพ่อกับแม่สมัยยังเป็นหนุ่มสาว จากนั้นก็ตัวเองตอนที่เรียนมัธยมปลายและมู่เวยเวยถักผมเปียที่พึ่งจะเขาเรียนมัธยมต้น

เขายังจำได้อีกว่าตอนนั้นเป็นตอนที่เขาอยู่มัธยมปลายปีที่สอง ในครั้งนั้นเขาสอบได้ที่หนึ่งของชั้นปี พ่อของเขาจึงซื้อกล้องถ่ายรูปตัวนี้ให้เพื่อเป็นรางวัล ลองทำดูอยู่ตั้งนานถึงได้ใช้กล้องจับเวลาถ่ายรูปเป็น เขารู้สึกทั้งดีใจและตื่นเต้นจึงไปลากเอาพ่อ แม่ และน้องเข้ามาถ่ายภาพภาพนี้

ตอนนี้หวนคิดกลับไปถึงครั้งก่อน ราวกับว่าเรื่องนี้พึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน

ยิ่งได้หยิบเอาแฟ้มภาพหนาๆออกมาเปิดดู ความทรงจำของภาพที่อยู่ตรงหน้าก็ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ด้านในทั้งหมดคือรูปภาพตั้งแต่เล็กจนโตของเขากับมู่เวยเวย ทุกครั้งที่ออกไปเที่ยว วันเกิดในทุกๆปี ยังมีวันที่ไปเรียนตามปกติหรือหยอกล้อเล่นสนุกกัน

เด็กผู้หญิงในรูปถ่ายรอยยิ้มของเธอชั่งน่ารักจริงๆ มองดูใบหน้าที่มีรอยยิ้มของเธอ มู่เทียนเย่ก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้

เวยเวย รอพี่นะ พี่จะรีบพาเธอกลับมา

มู่เทียนเย่เดินออกจากประตูห้องเล็กๆและรีบเดินลงไปที่ชั้นล่างพร้อมกับตะโกนเรียก “ลุงกัว คุณขึ้นมานี้หน่อย”

ลุงกัวไม่ชักช้า วิ่งตั้งหน้าขึ้นมาที่ชั้นสามและถามด้วยเคารพว่า“คุณชายมีเรื่องอะไรที่ต้องการจะสั่ง？”

มู่เทียนเย่ชี้นิ้วไปที่ของที่อยู่ด้านในและพูดขึ้นว่า“หากล่องสักสองสามใบ เอาของที่อยู่ด้านในนี้ห่อลงกล่อง อย่าให้เสียงหายแม้แต่ชิ้นเดียว”

“ครับ คุณชาย ผมจะไปจัดการตอนนี้เลย”

……

มู่จางรุ่ยวิ่งด้วยความรีบร้อนเข้ามาในคฤหาสน์ ยังไม่ทันได้จัดเนคไทที่เอียงไปมา เขามองเห็นภรรยาและลูกสาวนั่งขดตัวอยู่ให้โถง รวมทั้งชายที่นั่งทำตัวสบายๆอยู่บนโซฟา เห็นแบบนั้นแล้วก็ทำให้จุดไท่หย่างที่อยู่บริเวณด้านข้างขมับของเขาเต้นตุบๆขึ้นมาทันที

มู่จางรุ่ยทำหน้าประจบสอพอและรีบเดินเข้าไปตรงหน้าของมู่เทียนเย่พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความห่วงเป็นใยว่า“เทียนเย่ กลับมาแล้วหรอ”

มู่เทียนเย่ใช้หางตามองคุณลุงที่อ้วนขึ้นมานิดหน่อยอย่างไม่ลดละพร้อมกับหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย “คุณลุง ไม่ได้เจอกับตั้งปีกว่าๆ คุณดูอ้วนขึ้นหรือเปล่า”

มู่จางรุ่ยเสแสร้งพูดด้วยความทุกข์ใจว่า“อ๋อ เพื่อธุรกิจของบริษัท ต้องไปเข้าร่วมงานสังคมเกือบทุกวัน มันก็เลยเป็นแบบนี้ไง”

“อย่างนั้นผมคงต้องขอบคุณคุณลุงที่คอยดูแลบริษัทมู่ซื่อของกระกูลมู่แทนผมด้วย？”

มู่จางรุ่ยครุ่นคิดอยู่สักพัก“แทนเขา”ดูแลบริษัทมู่ซื่อของตระกูลมู่？ไอ้เด็กคนนี้พึ่งจะกลับมาก็คิดที่จะเอาบริษัทไปแล้ว？อะไรมันจะง่ายปานนั้น？

“เป็นคนครอบครัวเดียวกัน จะพูดขอบคุณอะไรกัน นี่เป็นเรื่องที่ฉันควรทำ”

มู่เทียนเย่เป็นคนฉลาด ความคิดที่อยู่ในสมองของมู่จางรุ่ยนั้นเขาเข้าใจดี หลังจากที่เขาได้หลอกเอาบริษัทมู่ซื่อของตระกูลมู่จากมู่เวยเวยไป ผลประกอบการของบริษัทนับวันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ อันที่จริงแล้วเขาตักตวงผลประโยชน์เข้ากระเป๋าของตัวเองไม่น้อย เพียงแค่บ้านช่องที่อาศัยพื้นที่ก็ไม่ตำกว่าห้าห้อง เงินพวกนี่จะมาจากที่ไหน？ไม่ว่าเขาจะกินมันเข้าไปยังไง ก็ต้องให้เขาคายมันออกมาอย่างนั้น

“คุณลุงก็พูดแล้วว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน งั้นคุณลุงก็เซ็นชื่อในสัญญาฉบับนี้ซะ”ขณะที่พูดก็มีบอดี้การ์ดเดินเข้ามาส่งสัญญาฉบับนี้ให้กับมือของมู่จางรุ่ย

จิ้งจอกเฒ่ามู่จางรุ่ยเปิดอ่านดูเนื้อหาที่อยู่ด้านในเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ก็เกิดความโหโมและโยนสัญญาฉบับนั้นลงบนโต๊ะ ใบหน้าที่แท้จริงถูกเผยออกมา“มู่เทียนเย่ นี่แกหมายความว่ายังไง？”

มู่เทียงเย่ใช้สายตาที่เย็นชามองไปที่เขา “ความหมายก็อย่างที่ในนั้นเขียน ของที่เป็นของคุณผมไม่ต้องการ แต่ที่ไม่ใช่ของของคุณ เงินบาทเดียวคุณก็อย่าคิดแม้แต่ที่จะแตะ”

“มู่เทียนเย่ ไม่ว่าจะยังไงฉันก็เป็นลุงของแกนะ แกทำไมถึงได้พูดกับฉันแบบนี้”มู่จางรุ่ยโกรธมาก สัญญาฉบับนี้คือสัญญาถ่ายโอนทรัพย์สิน รวมถึงสมบัติและหุ้นที่เขาขโมยมาจากตระกูลมู่ ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่อยู่อาศัยหรือรถหรู ถ้าหากว่าทำการเซ็นชื่อแล้ว ก็เท่ากับว่าฐานะของเขาก็จะกลับไม่เป็นเหมือนกับหนึ่งปีที่แล้ว หรืออาจจะไม่เท่าก็ได้ จากคนจนให้ใช้ชีวิตแบบคนรวยมันง่าย แต่จากคนรวยให้ใช้ชีวิตแบบคนจนนี่สิมันยาก เขาคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่หรูหรามาแล้ว จะให้ไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมทั่วไป เขาจะยอมได้ยังไง？

ได้ยินคำว่า“คุณลุง”สองคำ ความโกรธของมู่เทียนเย่ก็ประทุขึ้นมา “คุณลุง？ตอนนี้คุณพึ่งจะนึกขึ้นได้หรอว่าเป็นลุงของผม ？ตอนที่คุณทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองและส่งมู่เวยเวยไปแต่งงานกับเย่ฉ่าวเฉินในคราวนั้น ยังจำได้ไหมว่าตัวเองเป็นลุงของเธอ？”

สีหน้าของมู่จางรุ่ยเริ่มแสดงออกถึงความอึดอัดและพูดด้วยความจ้าเล่ห์ว่า“ตอนนั้นบริษัทกำลังลำบากหาทางออกไม่ได้ ที่มู่เวยเวยแต่งงานกับเย่ฉ่าวเฉินนั้นก็เป็นเพราะว่าเธอเต็มใจ แกทำไมถึงได้มาโทษที่ฉัน？”

“ถ้าไม่ใช่ว่าพวกคุณหลอกเธอบีบบังคับเธอ เธอที่เป็นนักศึกษาเรียนมหาวิทยาลัยมีอนาคตที่ดี ทำไมถึงได้คิดที่จะแต่งงานล่ะ？”

มู่จางรุ่ยรู้ว่าในตอนนี้เด็กผู้ชายคนนี้ไม่สามรถยั่วยุให้เขาโมโหได้และเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่คู่ควรของมู่เทียนเย่ จึงทำได้เพียงถอยหลังหนึ่งก้าว“เทียนเย่ มีเรื่องอะไรพวกเราค่อยๆคุยกันดีไหม แกพึ่งเข้าประตูมาถึงก็จะให้ฉันเซ็นสัญญาอะไรนี่มันดูไม่ค่อยรักษาน้ำใจกันเลย ถ้าพูดกันแล้วบริษัทมู่ซื่อก็มีหุ้นที่เป็นส่วนของพวกฉันอยู่ส่วนหนึ่ง”

“คุณลุง คุณดูให้ดีๆ ที่ผมอยากให้คุณคายออกมานั่นคือในส่วนที่เคยเป็นของผมกับเวยเวยส่วนนั้นต่างหาก ในส่วนที่เป็นของครอบครัวคุณสักสลึงผมก็ไม่แตะ ส่วนทรัพย์สินที่เป็นบ้านพักอาศัยกับรถหรูที่เป็นชื่อของคุณ ของพวกนี้ก็ไม่ใช่ว่ายักยอกเอาเงินบริษัทมาใช้ซื้อหรอกหรอ”

ฟางซินยี่เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ของมู่เทียนเย่ ทันทีที่เธอรู้ว่าสัญญาฉบับที่มู่เทียนเย่ให้สามีเซ็นหมายความว่าอย่างไร เธอลืมแม้กระทั่งความกลัวและรีบพูดกับมู่จางรุ่ยว่า“จางรุ่ย คุณจะเช็นไม่ได้นะ ของพวกนี้มันคือของที่เป็นของของเรา จะให้คนอื่นไปได้ยังไง？”

มู่เทียนเย่เหลือบตาไปมองทางฟางซินยี่ พร้อมกับหัวเราะเลาะขึ้น“ป้าสะใภ้ ผมแนะนำว่าคุณควรจะลองคิดทบทวนฐานะของตัวเองดู หรือว่าคุณไม่รู้？คุณลุงท่านนี้ของผมเลี้ยงเด็กผู้หญิงนอกบ้านไว้จำนวนไม่น้อยเลย และมีเด็กสองที่อายุน้อยกว่าลูกสาวของคุณอีกนะ……”

“แกพูดเหลวไหล！”ฟางซินยี่ตัดบทพูดของเขา เธอมีทีท่าแสดงออกบิดเบือนความจริงเธอรู้ว่าสามีของเธออยู่ข้างนอกมีเจ้าชู้บ้าง แต่เธอก็เชื่อใจเขา สามีของเธอมู่จางรุ่ยคงไม่กล้าที่จะทำเรื่องไม่ดีกับเธอได้

มู่เทียนเย่ฮ่าฮ่าหัวเราะด้วยความสะใจ“ป้าสะใภ้ ผมพูดเหลวไหลหรือเปล่า คุณก็ลองถามสามีของคุณดูก็ได้ แต่ที่ผมรู้คือหนึ่งในนั้นตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุณลุงของผมคิดอยากจะได้ลูกชายสักคนไม่ใช่หรอ？ไม่แน่หรอกว่าในท้องของผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นเด็กผู้ชายก็ได้”

เมื่อมู่เทียนพูดประโยคนี้ มู่จางรุ่ยถึงกลับสีหน้าไม่ดี อีกทั้งฟางซินยี่ก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก ผู้หญิงคนหนึ่งแม้ว่าจะมีความโลภในเรื่องเงินๆทองๆ แต่ก็เทียบไม่ได้กับเรื่องครอบครัวที่เธอต้องเป็นที่หนึ่งและหนึ่งเดียวเท่านั้น

มองเห็นสีหน้าท่าทางเปลี่ยนไปของสามีเช่นนั้นแล้ว ฟางซินยี่รู้สึกเหมือนโดยคนตบไปที่หน้าแรงๆหนึ่งที เธอวิ่งเข้าไปจับที่คอเสื้อของมู่จางรุ่ย และตะโกนถามขึ้นว่า“ที่มู่เทียนเย่พูดเป็นเรื่องจริงไหม？มันเป็นความจริงหรือเปล่า？”

มู่จางรุ่ยกลืนน้ำลายลง

และพูดเอาใจภรรยาว่า“ซินยี่ เรื่องนี้ฉันจะเล่าให้เธอฟังวันหลังได้ไหม？”

มู่เทียนเย่พูดใส่ไฟต่อไปว่า“รอให้เด็กผู้ชายตัวน้อยๆคนนั้นเกิดขึ้นมาก่อนหรอ กลัวว่าสมบัติที่มันควรจะเป็นของคุณมันจะกลายเป็นของเขาไปหมดซะก่อน ป้าสะใภ้ คุณลำบากผ่านเรื่องสุข ทุกข์กับเขามาตั้งหลายปี สุดท้ายแล้วคุณได้อะไร？”

“มู่เทียนเย่ แกหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ！”มู่จากรุ่ยที่กำลังโมโหจัดระเบิดอารมณ์ออกมา และพูดปลอบใจภรรยาต่อว่า“คุณอย่าไปฟังที่เขาพูดเหลวไหลนะ มันก็แค่ต้องการทำให้เราสามีภรรยาแตกคอกัน……”

“ผมแค่พูดเหลวไหลหรือว่าเป็นความจริง ป้าสะใภ้ คุณก็ลองดูเอาเองเถอะ”มู่เทียนเย่เอารูปภาพหลายๆรูปที่ซ้อนกันออกมาให้ฟางซินยี่ดู ฟางซินยี่ปล่อยมือออกจากคอเสื้อของมู่จางรุ่ยชั่วขณะ เธอค่อยๆดูที่รูปภาพใบแล้วใบเล่า ในภาพล้วนแต่เป็นภาพของมู่จางรุ่ยที่โอบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเข้าออกทั้งสถานที่เริงรมย์อันหรูหราและสถานที่เล็กๆทั่วไป ยังมีรูปอีกสองสามใบเป็นรูปที่มู่จางรุ่ยประคองผู้หญิงคนหนึ่งไปที่โรงพยาบาล มองเห็นได้ชัดเจนว่าท้องของผู้หญิงคนนั้นมันโตมากแล้ว เดาได้ว่าคงจะตั้งครรภ์ได้ประมาณห้าถึงหกเดือน

ฟางซินยี่โกรธจนตัวสั่นไปหมด พร้อมกับโยนรูปภาพใส่หน้าของมู่จางรุ่ยดึงที่คอของเขาและตะโกนถามด้วยความโกรธว่า“คุณยังมีอะไรอยากจะแก้ตัว？คุณกำลังรอนางสารเลวคนนั้นคลอดเด็กออกมาและจะเฉดหัวฉันกับเหยาเหยาออกไปจากบ้านอย่างนั้นใช่ไหม？”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง ซินยี่ ฉันรักเธอนะ ฉันจะทำแบบนั้นกับเธอได้ยังไง？”

ฟางซินยี่ที่มีความโกรธเข้าครอบงำ ใครพูดอะไรเธอก็ฟังไม่ได้ยินทั้งนั้น“ฉันรู้ดีว่าหลายปีมานี้ คุณรังเกลียดฉันที่ฉันมีลูกชายให้กับคุณไม่ได้ แต่ไม่คิดเลยว่า สันดานที่จริงของคุณตอนนี้มันจะออกมาแล้ว กระทั่งว่าหักหลังฉันโดยการให้ผู้หญิงคนอื่นมีลูกให้ มู่จางรุ่ย ถ้าไม่มีฟางซินยี่ฉันคนนี้ คุณจะมีวันนี้ไหม？ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ คุณเป็นคนบังคับฉันเอง ฉันจะพูดเรื่องที่สกปรกโสมมที่คุณทำลงไปทั้งหมดออกไป คุณทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ฉันก็จะไม่ให้คุณมีชีวิตต่อไปเช่นกัน”

มู่เทียนเย่ที่นั่งอยู่บนโซฟามองทั้งสองคนพูดแขวะกันไปมาอย่างนิ่งสงบ อย่างไรก็ตามในมือของเขาก็ยังมีไพ่ที่ยังไม่ได้เปิดอีกหลายใบ เขาไม่กลัวหรอกว่ามู่จางรุ่ยจะไม่ยินยอมเซ็น ถ้าหากยังไม่ยอมละก็ในมือของเขาปืนอยู่อีก

“เพี้ย——”มู่จางรุ่ยตบไปที่ข้างหูของฟางซินยี่หนึ่งที“ใจเย็นๆก่อน！”

ฟางซินยี่กุมไปที่ใบหน้าของตัวเอง เธอรู้สึกตกใจพร้อมกับมองไปที่มู่จางรุ่ย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือผู้ชายที่เธอได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาถึงสามสิบปี มู่อี้เหยาเมื่อเห็นแม่ถูกตบก็รีบเขามาโอบที่ไหล่ของแม่พร้อมกับตะโกนต่อว่าพ่อ “พ่อมีสิทธิอะไรมาตบเธอ？พ่ออยู่ข้างนอกเลี้ยงเมียสามเมียสี่และลูกของพวกมัน ตอนนี้มีสิทธิอะไรที่จะมาตบตีแม่ของหนู ？”

“เหยาเหยา เรื่องในบ้านของพวกเรา รอวันหลังค่อยคุยกันดีไหม？”ลูกสาวคนนี้สำหรับมู่จางรุ่ยแล้วเป็นลูกที่เขารักใคร่เอ็นดูมาก ตั้งแต่เล็กจนโตก็เลี้ยงไว้อยู่ในกำมือ อยากได้อะไรก็ได้ ดังนั้นเธอจึงได้หยิ่งยโสแบบนี้

มู่อี้เหยาก็ไม่ใช่คนโง่อะไร จ้องมองพ่อด้วยความเกลียดชั่งพร้อมกับพยุงเอาแม่ที่กำลังเสียใจลุกขึ้นมานั่งที่ด้านข้าง

มู่จางรุ่ยเห็นอย่างนั้นแล้วก็ค่อยๆถอนหายใจออกมา จากนั้นเขาได้หันไปมองมู่เทียนเย่ที่กำลังนั่งดูละครฉากนี้อยู่พร้อมกับพูดขึ้นว่า“ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่เซ็นมัน แกถอดใจไปซะเถอะ”

มู่เทียนเย่ที่มีสีหน้าไม่เปลี่ยน“คุณลุง ผมอยากจะเตือนอะไรคุณหน่อย วันที่สิบเจ็ดเดือนสี่ เพื่อที่ดินในเขตเฉิงซีพื้นนั้นคุณจ่ายเงินให้กับคนที่นั้นไปแล้วสิบห้าล้าน วันที่ยี่สิบห้าเดือนห้าเพื่อทำการปิดปากใครคนหนึ่ง คุณเอาลูกชายของคนที่เขาไม่เห็นด้วยไปไหนแล้วล่ะ ？เรียกค่าไถ่หรือว่าฆ่าตายแล้ว？ยังมีอีก……”

“หุบปาก！แกหุบปากเดี๋ยวนี้！”สีหน้าของมู่จางรุ่ยซีดขาวไปหมด“เรื่องที่แกพูดมาแกมีหลักฐานไหม？”เห็นได้ชัดว่าเรื่องพวกนี้เขาได้การอย่างลับๆ แล้วทำไมมู่เทียนเย่กลับรู้เรื่องพวกนี้ได้ชัดเจนขนาดนี้？

“คุณลุง คนทำเรื่องไม่ดีต่อให้กำจัดหลักฐานไปจนหมดยังไงซะมันก็ต้องมีคนรู้จนได้ คุณคิดว่าผมมู่เทียนเย่คนนี้จะไม่มีพักพวกที่พึ่งพาได้หรือยังไง？”มู่เทียนเย่ล้วงเอาปากกาหนึ่งด้ามออกมาจากกระเป๋าและวางลงตรงหน้าของเขา“ผมแนะนำว่าให้คุณเซ็นสัญญาจะดีกว่า วิธีนี้ แม้ว่าเงินมันจะลดลงแต่ก็ยังใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไปได้ ไม่อย่างนั้นแล้ว เรื่องพวกนั้นที่คุณลุงทำ ไม่ว่าจะเอาเรื่องไหนขึ้นมาพิจารณาก็คงไม่พ้นต้องอยู่ในคุกไปพักหนึ่ง”

มู่จางรุ่ย——

ที่นั่งอยู่บนโซฟานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา สีหน้าดูซึมเศร้าไร้ชีวิตชีวาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณลุง ตอนนี้ผมยังคงเรียกคุณว่าคุณลุง เพราะเห็นว่าคุณเป็นพี่ชายแท้ๆของพ่อผม ดังนั้น คุณอย่าบังคับผมทำอย่างไม่ให้เกียรติคุณเลย”มู่เทียนเย่ขู่เขาต่อ

มู่จางรุ่นคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายเสียงของเขาก็อ่อนลง“เทียนเย่ สัญญาฉบับนี้ฉันเซ็นให้ก็ได้ แต่ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอ นายสามารถให้ฉันดำรงตำแหน่งในบริษัทต่อไปได้ไหม”

“ไม่ได้ ”มู่เทียนเย่ปฏิเสธออกมาทันทีโดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย“ผมจะเชิญผู้ที่มีความชำนาญเข้ามาจัดการดูแลบริษัทเอง ส่วนคุณ ผมจะเหลือหุ้นไว้เล็กๆน้อยๆให้กับคุณ คุณแค่มีเงินปันผลของบริษัทในทุกๆปีก็น่าจะอยู่ได้ ถ้าหากบริษัทของตระกูลไม่ล้มก่อนล่ะก็ คุณลุงกับป้าสะใภ้ก็อยู่จนแก่ได้อย่างไม่มีปัญหา”

สุดท้ายแล้วมู่จางรุ่ยก็ไม่เหลือทางเดิน ท่าทางของเขาเหมือนก็คนที่ไร้วิญญาณ นั่งอ่อนปวกเปียกอยู่บนโซฟา ตาสองข้างดูมืดมน

“อยากจะติดคุกหรืออยากจะใช้ชีวิตที่สงบไปตลอด คุณก็เลือกเอา”

เขาพิจารณาอยู่นาน และแล้วมู่จางรุ่ยก็หยิบปากกาขึ้นมา

หากยังมีชีวิต ก็ยังมีความหวัง หากว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ เขายังสามารถเอาของพวกนี้กลับมาใหม่ได้ แต่ถ้าเขาเข้าคุกไปแล้ว ต่อไปคิดจะทำการใดๆก็ทำไม่ได้

“คุณพ่อ หรือว่าพ่ออยากให้พวกเราต้องกลับไปอยู่ในห้องเล็กๆแบบนั้นจริง？หนูไม่ต้องการ”มู่อี้เหยาแสดงอารมณ์บ้าคลั่งออกมา หากว่าต้องสูญเสียทรัพย์และเงินทอง งั้นเธอจะเอาเงินที่ไหนไม่เสื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับสวยๆล่ะ？และจะเข้าร่วมงานสังคมของคนชั้นสูงในเมืองAได้ยังไง？

มู่จางรุ่ยมีแววตาที่ดุดันขึ้น“หรือว่าแกอยากให้คนแก่อย่างฉันติดคุก？”

มู่อี้เหยาตะลึงในสิ่งที่เขาพูด รีบหดหัวเข้ามาและไม่กล้าที่จะพูดต่อ แต่ไหนแต่ไรมามู่จางรุ่ยไม่เคยทำแบบนี้กับเธอ

มู่จางรุ่ยเซ็นชื่อลงในสัญญาด้วยความจำใจและโมโห เมื่อเซ็นเสร็จเขาโยนลงบนโต๊ะและพิงไปที่ด้านหลังของโซฟาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เสร็จแล้ว ตอนนี้แกคงจะพอใจแล้วใช่ไหม”

มู่เทียนเย่หยิบสัญญาขึ้นมาดูและส่งไปให้บอดี้การ์ด เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดว่า“เซ็นตั้งแต่แรกก็คงไม่เป็นแบบนี้？และผมคงจะไม่ต้องเอาเรื่องเลวๆที่คุณทำข้างนอกมาพูดแบบนี้”

มู่จางรุ่ยเบิกตาขึ้นมองเขาด้วยความแค้น

“พรุ่งนี้ทนายของผมจะมาคุยกับคุณลุงที่นี่ คุณลุงผมคิดว่าคุณต้องทำการเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ล่วงหน้า”มู่เทียนเย่ฉิกยิ้มเบาเบา จากนั้นเขาก็เดินไปดูรอบๆของคฤหาสน์หลังนี้“ผมให้เวลาพวกคุณสองวันในการย้ายของออกไป ที่นี่คือบ้านของผม เห็นมันเปลี่ยนไปแบบนี้แล้วรู้สึกทุกข์ใจจริงๆ ต่อไปผมจะไม่มีวันให้มันเละเทะไปกว่านี้แน่”

เดินออกไปทางด้านนอกได้เพียงไม่กี่ก้าว นึกขึ้นมาได้กะทันหัน จึงหันหลังกับมาและพูดกับฟางซินยี่ว่า“ป้าสะใภ้ ผมอยากจะเตือนคุณด้วยความหวังดีสักประโยค สามีของคุณอยู่ด้านนอกยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคนที่พึ่งจะเกิด อาจเป็นเพราะว่าเขาอยากจะมีลูกชายมาก และยังไม่ค่อยพอใจ ดังนั้นจึงหาคนใหม่อีกคน”

“อา——มู่จางรุ่ย ผมจะเหยียบคุณให้จม——”

ฟางซินยี่หันกลับมาร้องกรี๊ดด้วยเสียงที่แสบแก้วหู มู่เทียนเย่เดินออกจากคฤหาสน์ไปด้วยความสบายใจ

เย่ฉ่าวเฉิน ตอนนี้ถึงตานายแล้ว

……

สองวันมานี้ เย่ฉ่าวเฉินกับมู่เวยเวยตัวติดกันตลอด นอกจากเข้าห้องน้ำ อาบน้ำถึงจะแยกกัน เวลานอกจากนั้นมู่เวยเวยเกือบจะไม่ได้ออกไปจากรัศมีสายตาของเขาเลย

แต่ว่าอย่างไรก็ตามเย่ฉ่าวเฉินยังอดที่จะเป็นห่วงเธอไม่ได้ กลัวว่าหากละสายตาไปแม้แต่นิดเดียว มู่เวยเวยก็จะถูกมู่เทียนเย่พาตัวไป อย่างไรเสีย มู่เทียนเย่ก็เป็นคนที่กล้าหาญคนหนึ่ง

ครั้งนี้ เดิมทีบริษัทเรียกประชุมคณะบริหารระดับสูง มู่เวยเวยยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วม แต่เป็นเพราะเธอถูกเย่ฉ่าวเฉินลากเข้ามาในห้องประชุมด้วย ทั้งยังได้นั่งข้างๆเขาอีก

“คุณไม่กลัวว่าฉันจะแอบฟังความลับของบริษัทคุณหรอ？”มู่เวยเวยได้ถามก่อนที่จะเข้าห้องประชุม

เย่ฉ่าวเฉินมีทีท่าไม่สนใจ“สมองไอคิวต่ำอย่างเธอถึงจะได้ฟังก็ไม่เข้าใจหรอก”

มู่เวยเวยกัดฟันด้วยความโมโห

ผู้บริหารระดับสูงที่มองเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ก็ก้มหัวลงเล็กน้อยและสบตากัน ประธานเย่กับภรรยาภรรยาตัวติดกันจริงๆ

มู่เวยเวยไม่ได้โกรธ เพียงแต่ทำเป็นเหมือนว่ามองไม่เห็นสายตาแปลกๆพวกนั้นที่มองมา และหันกลับมามีสติทำงานออกแบบตัวอย่างของตัวเองให้เสร็จ

การประชุมดำเนินผ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง เดิมทีหูทั้งสองข้างของเธอก็ไม่ได้สนใจเสียงพูดใดๆเลย แต่เมื่อได้ยินคำว่า“บริษัทมู่ซื่อ”ปากกาที่อยู่ในมือของเธอก็ค่อยๆหยุดชะงักพร้อมกับหูผึ่งขึ้นมา

รองประธานบริษัทพูดขึ้นว่า“พวกเรากำลังทำการเสนอราคาที่ดินผืนนั้นอยู่ อันที่จริงชัยชนะกำลังจะมาอยู่ในมือของเราแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น มู่ซื่อได้เข้ามาแทรกแซงอย่างกะทันหัน อีกทั้งใบประมูลราคาก็ยังทำออกมาได้ดีงามไม่ต่างกับของบริษัทเรา”

เย่ฉ่าวเฉินจ้องไปที่มู่เวยเวยโดยไม่ขยับสายตา และถามรองประธานว่า“บริษัทมู่ซื่อที่ล้มระเนระนาดบริษัทนั้นมีศักยภาพอะไรที่ทำแบบนี้ได้”

รองประธานเหลือบไปมองทางมู่เวยเวย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะพูดต่อไปดีไหม

“ไม่เป็นไร พูดเถอะ”เย่ฉ่าวเฉินออกปากพูด

“เมื่อวานเราได้รับข่าวมาว่า คณะผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารของบริษัทข้ามชาติที่มีชื่อเสียงมากบริษัทหนึ่ง ได้เข้าไปทำงานในมู่ซื่อ ตอนนี้ระบบการจัดการ การควบคุมดูแลทั้งหมดของมู่ซื่อล้วนแล้วแต่อยู่ในหน้าที่การดูแลของบริษัทนี้ รวมทั้งใบประมูลราคาก็เป็นฝีมือของพวกเขาด้วย”

เย่ฉ่าวเฉินมีสีหน้าหนักใจขึ้น มู่เทียนเย่เป็นคนที่จัดการอะไรได้ไวเหมือนเดิม ข้อนี้ช่างน่านับถือจริงๆ จิ้งจอกเฒ่ามู่จางรุ่ยคนนั้นไม่นึกเลยว่าจะพลาดท่าให้กับเขาได้？

เมื่อมู่เวยเวยได้ยินเรื่องนี้เข้า ระหว่างคิ้วของเธอแสดงออกถึงความดีใจ เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของพี่ชายแน่นๆ อย่างที่คิดเอาไว้เลยว่าพี่ชายทำอะไรก็ดีไปหมด

“มู่จางรุ่ยที่ทำหน้าที่ดูแลบริษัทคนก่อนล่ะ？”

“ได้ยินมาว่าถูกมู่เทียนเย่ไล่ออกจากบ้านไปแล้ว และไม่มีตำแหน่งหน้าที่อะไรเหลือในบริษัทเลย”

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างเย็นชา มู่เทียนเย่ชั่งเป็นคนที่ไม่ไร้น้ำใจจริงๆ ตอนที่ตัวเองหายสาบสูญไป คนอื่นช่วยนายดูแลบริษัท พึ่งจะกลับมาได้ไม่นานก็ไล่เขาไปให้พ้นซะแล้ว

รองประธานมองเย่ฉ่าวเฉินที่ไม่พูดไม่จา พร้อมกับค่อยๆถามด้วยความระมัดระวังว่า“ประธานเย่ ตอนนี้พวกเราจะจัดการยังไง？”