บทที่ 220 : ชอบคุณเล็กน้อย

มู่เวยเวยถอนหายใจ "จะไม่กังวลได้ยังไง? แค่แกล้งทำเป็นไม่กังวลก็เท่านั้น รออีกวันหนึ่ง ถ้าเขายังไม่ติดต่อฉัน ฉันจะติดต่อเขาไปก่อน ระหว่างคนสองคน ต้องมีคนคนหนึ่งที่ยอมให้ก่อนเสมอ

ฉู่เซวียนได้ฟังคำพูดนี้ เอนหัวพิงโซฟามองเพดานอย่างใจลอย ท่าทางหนักอกหนักใจ

มู่เวยเวยสนใจ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า "ดูเหมือนคุณจะอารมณ์ไม่ดี? เรื่องงานเหรอ? หรือว่า……”

ฉู่เซวียนส่ายหัว "งานราบรื่นมาก" เขาแค่คิดว่า เรื่องที่ทำนี้คุ้มหรือไม่? ถึงแม้ว่าจะได้แผนที่สมบัติ พวกเขาก็จะหาสมบัติเจอจริงๆ เหรอ? ก่อนหน้านี้มีหลายคนที่ทั้งชีวิตก็หาไม่เจอ พวกเราจะเป็นข้อยกเว้นเหรอ?

ความคิดเห็นนี้เคยคุยกับเขาแล้ว แต่ว่าเขาดึงดันเหลือเกิน เดิมทีไม่ฟังความคิดเห็นใดๆ ทั้งนั้น

มู่เวยเวยเห็นเข้าไม่พูดจา จึงถามต่อว่า "งั้นก็……เรื่องความรักเหรอ? เพียงแค่……คุณบอกฉันได้นะ ปากของฉันนี่มั่นคงมาก จะไม่เปิดเผยออกไปอย่างแน่นอน"

ฉู่เซวียนยิ้มอย่างเหยียดหยาม นอกจากคนคนนั้นแล้ว เขาก็ไม่ไว้ใจใครอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเธอคนแปลกหน้าคนนี้ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน ต่างฝ่ายต่างหาผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน

"ช่างเถอะ ไม่บอกก็ไม่บอก งั้นเมื่อสักครู่นี้คุณรีบวิ่งมาทำอะไร? " มู่เวยเวยก็ไม่ไร้สาระต่อ ถามเขาไปตรงๆ

"หงุดหงิด เลยเข้ามานั่งเล่น"

มู่เวยเวยแทบจะพูดกับเขาไม่ออก "เฮ้ คุณนี่ก็แปลก คุณหงุดหงิด ฉันถามคุณ คุณก็ไม่บอก งั้นคุณก็หงุดหงิดต่อไป ฉันหิวแล้วนะ ฉันกินข้าวแล้ว"

ฉู่เซวียนยังไม่เคลื่อนไหว นั่งอยู่สักพัก มู่เวยเวยกินเกือบหมดแล้ว เขาจึงลุกขึ้นถามเธออย่างจริงจังว่า "มู่เวยเวย คุณบอกว่าบนโลกนี้มีสมบัติจริงๆ ใช่ไหม? แล้วก็บอกว่า นั่นเป็นเพียงเจตนาแอบแฝงจงใจสร้างสถานการณ์หลอกให้คนลุ่มหลง? "

มู่เวยเวยมอง ที่แท้เขามีเรื่องในใจจริงๆ

หยุดคีบตะเกียบ มู่เวยเวยมองตาเขาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ที่ฉันบอกกับคุณ ไม่สำคัญว่าจะมีสมบัตินี้หรือไม่ ฉันแค่ต้องการได้ลูกกลับมา แม้ว่าจะมีสมบัติเช่นนี้อยู่บนโลกจริงๆ พวกคุณใช้กลอุบายเช่นนี้เพื่อค้นหามัน ถ้าฉันเป็นพระเจ้านะ จะไม่ทำให้คุณสมหวังอย่างเด็ดขาด"

ฉู่เซวียนเงียบจ้องมองเธอ สักพักหลังจากนั้นจึงพูดว่า "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ลูกของคุณปลอดภัย ภายใต้อำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน"

"ฉันต้องขอบคุณไหม? " มู่เวยเวยพูดจาถากถาง

"ไม่ต้อง" ฉู่เซวียนส่ายหน้า จากนั้นก็เดินออกไป มู่เวยเวยได้ยินเสียงปิดประตู

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่ทำไมจู่ๆ ถึงมีเมตตานัก เพียงแต่ได้รับการรับประกันนี้ ในใจเธอก็มีความสงบขึ้นมานิดหนึ่ง

หันกลับมาที่ห้องอาหาร จู่ๆ เย่ฉ่าวเฉินก็ปรากฏตัวข้างๆ โต๊ะอาหาร ในมือยังถือตะเกียบกับถ้วย มู่เวยเวยยิ้มออกมา "คุณไปซ่อนอยู่ที่ไหนมา? "

"นอกหน้าต่าง" เย่ฉ่าวเฉินนั่งลงแล้วทานข้าวต่อ แต่พบว่ากับข้าวเย็นแล้ว แป๊บเดียวก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ วางอุปกรณ์กินข้าว

มู่เวยเวยมองไปที่นอกหน้าต่าง มืดตึ๊ดตื๋อ "คุณห้อยอยู่บนอากาศขนาดนี้ ถ้าหากถูกคนเห็นเข้าไม่ตกใจตายเหรอ"

"งั้นก็ต้องโทษว่าเขาโชคไม่ดี แต่คนส่วนมากจะคิดว่าตนเองตาลาย" เย่ฉ่าวเฉินเดินไปข้างโต๊ะกินข้าว เดินไปที่ห้องรับแขกหยิบกระเป๋าของเธอ "ไปเถอะ ไปกินข้างนอก อาหารเย็นแล้ว"

มู่เวยเวยลังเลเล็กน้อย

"ไม่เรื่องบังเอิญขนาดนั้นที่จะพบกัน เมืองAใหญ่ขนาดนี้ กินข้าวแล้วเราไปดูหนัง สองวันนี้เราเครียดเหลือเกิน ต้องผ่อนคลายอย่างเร่งด่วน" เย่ฉ่าวเฉินทำลายความสงสัยของเธอ ไม่ให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ "เปลี่ยนรองเท้า ฉันจะพาคุณไปที่โรงจอดรถชั้นใต้ดิน"

"ไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ? "

เย่ฉ่าวเฉินมองขึ้นลงพินิจพิเคราะห์ เสื้อแขนสั้นลายดอกบัวสีขาว กระโปรงสั้นสีขาว รู้สึกสมถะมากสะดวกสบายมาก ดูดีมาก

"ไม่จำเป็น สวยมากแล้ว"

มู่เวยเวยยิ้ม เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบ "โอเค ไปเถอะ"

เย่ฉ่าวเฉินมองเธอ แล้วก้มมองตัวเองอีกครั้ง เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำและรองเท้าหนังสีน้ำตาล ดูมืออาชีพเหลือเกิน เขาควรสวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนเพื่อให้เข้ากับมู่เวยเวย

"ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม? " มู่เวยเวยถาม

"คุณดูร่าเริงมีชีวิตชีวาเหลือเกิน ฉันคิดว่าฉันเลี้ยงดูเด็กมหาลัยที่ยังไม่จบการศึกษา" เย่ฉ่าวเฉินเผยความรู้สึกที่แท้จริงในใจของตนเองออกมา

มู่เวยเวยหัวเราะขึ้นมา "คุณไม่ต้องบอกก็รู้ ฉันก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน"

"ช่างเถอะ เลี้ยงดูก็เลี้ยงดู คุณก็เป็นภรรยาของฉันอยู่ดี" เย่ฉ่าวเฉินจับมือเธอแน่น จิตใจสงบลง หลังจากไม่กี่วินาที คนสองคนก็ปรากฏตัวอยู่บนรถในลานจอดรถ

ดวงตาของเย่ฉ่าวเฉินเป็นสีม่วงเหมือนองุ่นสุก เปล่งแสงแปลกๆ มู่เวยเวยเป็นห่วงเล็กน้อย วางมือลงบนไหล่ของเขา "คุณเป็นอย่างไรบ้าง? วันนี้คุณใช้ความสามารถมากเกินไปหรือเปล่า? "

เย่ฉ่าวเฉินนอนอยู่บนพวงมาลัยและพักผ่อนสักพัก เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาก็กลับมาเป็นสีน้ำทะเลเหมือนเดิม

"ไม่เป็นไร อาจจะเป็นก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บมากเกินไป ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่"

มู่เวยเวยคิด ช่วงก่อนหน้าเขานับว่ามีปัญหามากเจ็บช้ำมาก ตอนถูกลักพาตัวไปก็ถูกยิง อีกทั้งถูกยิงด้วยยาที่ทำลายเส้นประสาท เหตุการณ์แผ่นดินไหวก็ช่วยเธอจนบาดเจ็บที่หัวเข่า สุดท้ายยังถูกตนเองใช้มีดแทงที่หน้าอก ก็เช่นนี้ เขายังเร่งรีบไปตามหาลูกที่ต่างประเทศไม่หยุด แล้วไปทำงานต่อ จริงๆ คือร่างกายครึ่งหนึ่งไม่ได้รับการดูแลที่ดี

เย่ฉ่าวเฉินสตาร์ทรถ พูดหยอกล้อว่า "ทำไม สงสารเหรอ? "

มู่เวยเวยโต้แย้งโดยสัญชาตญาณ "ชิ ฉันไม่ได้สงสารคุณ คุณมีเก้าชีวิต ตายง่ายๆ ซะที่ไหน"

"ในหนึ่งดวงจองฉันแตกสลายไปแล้ว คุณไม่ปลอบใจฉันหน่อยเหรอ" เย่ฉ่าวเฉินแสดงอาการว่าบาดเจ็บ

"คิดว่าฉันจะปลอบใจคุณอย่างไร? ให้ฉันเลี้ยงอาหารมื้อนั้นเหรอ? "

เย่ฉ่าวเฉินแค่พูดไปตามอำเภอใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงจะคิดจริง รีบหาโอกาสที่ดีใช้ให้เกิดประโยชน์ "เงินทั้งหมดของฉันคือของคุณด้วย คุณเลี้ยงกับฉันเลี้ยงมีอะไรต่างกันล่ะ? "

"งั้นคุณคิดว่าต้องปลอบคุณยังไง? " มู่เวยเวยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เย่ฉ่าวเฉินจับพวงมาลัยแน่น เอาปากเข้าใกล้หูของเธอ "เชื่อฟังฉันในตอนกลางคืน"

มู่เวยเวยหน้าร้อนผ่าว กดฝ่ามือลงบนปากเขาแล้วผลักเขาออกไป "ฝันไปเถอะ ตั้งใจขับรถ"

เย่ฉ่าวเฉินฟังน้ำเสียงของเธอ ยิ้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

กินข้าวแล้วก็ไปโรงหนังที่อยู่ใกล้ๆ

"คุณไม่ได้ไปดูหนังที่โรงหนังมานานแค่ไหนแล้ว? " มู่เวยเวยถามเขาตอนขึ้นบันไดเลื่อน

เย่ฉ่าวเฉินคิดอย่างถี่ถ้วนเล็กน้อย "จำไม่ได้แล้ว ตอนเรียนฉันเคยไปดูหนังที่โรงหนังหนึ่งครั้ง สภาพแวดล้อมไม่ได้ดีมาก ภายหลังถือโอกาสปรับปรุงในบ้านให้มีโรงหนังเล็กๆ แล้วก็ไม่เคยมาอีกเลย คุณล่ะ? "

"ฉันก็สมัยที่เรียนอยู่ กับแฟนเก่า คุณก็รู้จักเคยเห็นชายชั่วนั่นหลายครั้งแล้ว"

ตอนนี้เอ่ยถึงลู่จื่อหาง มู่เวยเวยนอกจากคำว่าชายชั่วสองคำนี้ ในใจก็ไม่มีอะไรอีก เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้ว ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เอ่ยถึงชื่อนี้ก็ระเบิดทันที ในความคิดของเขา ลู่จื่อหางคนนี้นอกจากจะเป็นแฟนเก่าของมู่เวยเวยแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีก เป็นบุคคลที่ไม่มีอำนาจคนหนึ่ง

ออกจากลิฟต์ เย่ฉ่าวเฉินมองไป ทำไมคนเยอะขนาดนี้?

วันนี้เป็นวันอะไรเหรอ?

ผู้ชายหน้าตาดีและผู้หญิงสวยมักดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย มู่เวยเวยลดขอบหมวกลงโดยไม่รู้ตัว เธอเพิ่งเดินไปตามทางแล้วพบว่าในร้านหนึ่งมีหมวกที่สวยมาก จึงซื้อมาหนึ่งใบ ก็คือเพื่อป้องกันเหตุการณ์แบบนี้

เย่ฉ่าวเฉินเห็นเหตุการณ์จนเคยชิน เดินไปที่ไหนก็มักเป็นจุดสนใจของคน ดังนั้นอารมณ์ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เมื่อเขาเห็นใครบางคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและแอบถ่ายรูปพวกเขา เย่ฉ่าวเฉินก็มองไปด้วยสายตาเย็นชา หญิงสาวคนนั้นตกใจกับสายตาเย็นชาของเขา รีบแกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์

คนอื่นๆ เห็นเช่นนั้น ที่ต้องการจะแอบถ่ายก็ไม่กล้าขยับเลย

เย่ฉ่าวเฉินมองข้อมูลบนหน้าจอขนาดใหญ่ที่เลื่อนไปไม่หยุดอย่างไม่น่าสนใจ ก้มไปถามมู่เวยเวยว่า "อยากดูอะไร? "

มู่เวยเวยเงยขึ้นมา นัยน์ตาสีเข้มคู่หนึ่งเปล่งประกายภายใต้ปีกหมวก เธอกวาดสายตามองไปที่จอขนาดใหญ่ ไม่มีเรื่องที่ชอบเป็นพิเศษ

"ซื้อหนังที่ฉายในช่วงนี้เถอะ เวลาก็ดึกแล้ว"

"ก็ดี ไม่เช่นนั้นก็จองที่นั่งเถอะ คนเยอะเหลือเกิน ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกมาก" น้ำเสียงของเย่ฉ่าวเฉินดูมีอำนาจมาก

มู่เว่ยเว่ยเหลือบมองเขาเหมือนมนุษย์ต่างดาว "พี่ชาย คุณมาเหมาที่นั่งโรงหนังสู้ดูเองอยู่ที่บ้านดีกว่า"

พี่ชาย?

เรียกได้น่าสนใจมาก

เย่ฉ่าวเฉินกระซิบว่า "งั้นไปดูที่บ้านฉัน? "

"ไม่ไป" มู่เวยเวยตัดความคิดของเขาโดยตรง ไปดูที่ตระกูลเย่เหรอ? พวกเขาสองคนจะสามารถดูหนังกันดีๆเหรอ?

ดวงตาของเย่ฉ่าวเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รู้สึกดีมากที่ได้แกล้งเธอ

ทั้งคนสองคนเข้าแถว รายล้อมไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบของสาวน้อย ผ่านหูของเย่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวยไม่หยุด

"ว้าว ผู้ชายคนนี้หล่อมาก หล่อเหลือเกิน"

"ผู้หญิงคนนี้ก็ดูดีเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นสายตา แต่รูปร่างก็ดูดี"

มีเจ็ดแปดคนอยู่ข้างหน้า เย่ฉ่าวเฉินกลัวว่าเธอจะหิวน้ำ จึงพูดเบาๆ ว่า "คุณต่อแถวอยู่นี่นะ ฉันจะไปซื้อเครื่องดื่มหน่อย"

"อืม ฉันต้องการน้ำผลไม้คั้นสด ไม่เอาเครื่องดื่ม"

"ฉันรู้แล้ว"

มู่เวยเวยเข้าแถวอย่างเงียบๆ เสียงชื่นชมไม่ขาดสาย หูของเธอเกือบจะแดงทะลุออกมาแล้ว

หกคน ห้า คน สี่คน……

มู่เวยเวยแค่ต้องการซื้อตั๋วแล้วรีบเข้าไป อันที่จริงทนไม่ไหวกับความงี่เง่าของผู้หญิงคนนี้ เย่ฉ่าวเฉินยังเข้าใจได้ เธอก็เป็นผู้หญิง มีอะไรที่น่าดูเหรอ? แน่นอน ผู้ชายบางคนก็สายตาร้อนรุ่มมาก

"เวยเวย? "

น้ำเสียงของคนแปลกหน้าที่ดูคุ้นเคยทอดเข้ามาในหู มู่เวยเวยตกตะลึงเล็กน้อย ไม่ได้หันกลับไป ตอนนี้เธอคือฉู่เหยียน อีกทั้งเธอยังฟังออก คนที่เรียกเธอไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนนั้นที่เพิ่งเอ่ยถึงกับเย่ฉ่าวเฉินในลิฟต์ ลู่จื่อหาง

คนโบราณพูดถูก อย่าพูดถึงคนลับหลัง เพราะจะมาปรากฏตัวอย่างแน่นอน

"เวยเวย? ใช่คุณไหม? " ลู่จื่อหางยังถามต่อ

มู่เวยเวยหันกลับไปอย่างแปลกประหลาดใจ มองคนรักที่หักหลังเธอในอดีตอย่างเย็นชา เขาไม่เปลี่ยนไปมาก เค้าโครงบนใบหน้าดูมีอายุขึ้น ระหว่างคิ้วดูผ่านโลกมามาก ในอ้อมแขนของเขายังมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แต่งตัวเปิดเผยมาก แต่ดูวัสดุและการตัดเย็บแล้วถือว่าคุณภาพดี เวลานี้เห็นเธอกำลังเตรียมปกป้อง ราวกับว่าเธอสามารถแย่งผู้ชายไปจากเธอได้ตลอดเวลา

มู่เวยเวยหัวเราะเยาะในใจ จับลูกสาวเศรษฐีที่ไหนมาอีกล่ะ?

ลู่จื่อหางเห็นว่าจำคนผิด ก็ขอโทษอย่างเก้อเขิน "ขอโทษ ขอโทษ ฉันจำคนผิด"

มู่เวยเวยไม่ได้พูดอะไร หันกลับไปต่อแถวต่อ ด้านหน้าเหลือแค่คนเดียว

ลู่จื่อหางเดินไปหนึ่งก้าวหันกลับมามองสามครั้ง ไม่ได้สนใจจนชนคนข้างหน้า พอดีที่หันกลับไป คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเขา

"เย่ฉ่าวเฉิน ไม่เจอกันนานเลย" ลู่จื่อหางทักทายอย่างยิ้มเยาะ

เย่ฉ่าวเฉินสนใจแค่ว่าน้ำผลไม้และข้าวโพดคั่วในมือของเขาหกหรือไม่ ได้ยินเสียงนี้ ก็เงยขึ้นมอง ในใจมีความคิดเดียวกันกับมู่เวยเวย พูดถึงปุ๊ป ก็โผล่มาปั๊บเลย

"นานมากแล้ว" เย่ฉ่าวเฉินไม่มีความปรารถนาที่จะคุยกับเขา เพราะว่าเห็นมู่เวยเวยซื้อตั๋วแล้วเดินเข้ามาแล้ว เขาเข้าไปหาแล้วนำผลไม้คั้นสดให้เธอ "น้ำเสาวรส เพิ่มน้ำผึ้ง ไม่งั้นจะเปรี้ยวเกินไป"

"เป็นรสชาติที่ฉันชอบเลย" มู่เวยเวยรับมาอย่างพอใจ

ดวงตาของลู่จื่อหางกลอกไปมาระหว่างทั้งสอง ก็มีความอิจฉาเล็กๆ ขึ้นมา "เย่ฉ่าวเฉิน ดูเหมือนว่าคนมีเงินอย่างพวกคุณจะมีนิสัยที่มีคุณธรรมนะ"

เย่ฉ่างเฉินสีหน้าเยือกเย็น ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คุณหมายความว่าอะไร? "

"นี่คือเมียน้อยที่คุณเลี้ยงดูไม่ใช่เหรอ? คุณไม่ละอายใจต่อเวยเวยเหรอ? คุณยังไม่ได้หย่ากับเธอนะ" ลู่จื่อหางกล่าวด้วยความโกรธ เรื่องผ่านมาขนาดนี้แล้วเขาเพิ่งตกตะกอนภายหลัง จึงรู้สึกว่า ความรักที่บริสุทธิ์และมีค่าของมู่เวยเวยที่มีต่อเขานั้นบริสุทธิ์และมีค่าเพียงใด ต้องโทษที่เขาเลวเกินไป หักหลังเธอก็เพื่อเงิน จากนั้นทุกๆ ครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาในตอนดึก เขาอยากจะตบตัวเองสักสองสามทีด้วยความเสียดาย

เย่ฉ่าวเฉินหัวเราะกับคำพูดของเขา "ลู่จื่อหาง ถ้าพูดว่าคนที่ต้องขอโทษเวยเวย คุณควรจะเป็นอันดับแรก ฉันเย่ฉ่าวเฉินจะทำอะไร ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาชี้นำ"

"ฉันรู้ว่าฉันต้องขอโทษเธอ แต่เธอแต่งงานกับคุณแล้ว คุณควรรับผิดชอบต่อเธอ"

คนที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกประหลาดใจและพูดไม่ออก ลู่จื่อหางกลายเป็นคนชอบธรรมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังพูดคุยเพื่อแฟนเก่า เขาไม่พบว่า แฟนสาวข้างๆ เขาโกรธมากๆ แล้วหรือเปล่า?

เย่ฉ่าวเฉินยังไม่พูดอะไร มู่เวยเวยก็ดึงมุมเสื้อของเขา พูดเบาๆ ว่า "เข้าไปได้แล้ว"

เวลานี้ ในวิทยุกระจายเสียงกำลังประกาศให้ผู้ชมรอบนี้เข้าโรงได้

เย่ฉ่าวเฉินต้องฟังภรรยาอย่างแน่นอน มองไปที่ลู่จื่อหางอย่างเหยียดหยาม เดินจูงมือมู่เวยเวย เดินไปทางประตูตรวจตั๋ว

ตอนที่ตรวจตั๋ว มู่เวยเวยหันกลับไปมองโดยจิตใต้สำนึก แฟนสาวของลู่จื่อหางกระหืดกระหอบพูดอะไรบางอย่าง แต่เขามีท่าทีไม่สนใจ สุดท้ายก็หันกลับออกไป แฟนสาวคนนั้นจึงก็รีบตามออกไป

เขาดูเหมือน……ไม่เหมือนเดิมแล้ว