บทที่ 221 : ความโรแมนติกที่เขามอบให้

"เขตการปกครอง? " เย่ฉ่าวเฉินตกใจ มู่ซื่อจะมีความเกี่ยวข้องกับเขตการปกครองได้อย่างไร?

"อันนี้……อันนี้ฉันไม่สามารถเปิดเผยมากจนเกินไป ประธานเย่ ครั้งนี้ต้องขอโทษจริงๆ ไว้โอกาสหน้าน่าจะดีกว่า แน่นอนว่าเราจะมอบให้คุณทำ เช่นนั้น ฉันยังต้องไปเปิดประชุมอีก ก็ไม่พูดมากแล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินยืนอยู่หน้ากระจกใส สีหน้าหม่นหมอง มู่ซื่อ ท้ายที่สุดแล้วมีใครสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง?

ตอนบ่าย มู่เวยเวยได้รับข่าวดี ผลงานของตนเองเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้สำเร็จ เธอกระโดดโลดเต้นอยู่บนเก้าอี้อย่างมีความสุขเป็นเวลานาน ตัดสินใจเชิญเพื่อนร่วมงานทุกคนในแผนกออกแบบมารับประทานอาหารค่ำกัน

"ยินดีด้วยยินดีด้วย" เพื่อนร่วมงานหลายคนมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลอง เวลาผ่านไปหลังจากที่เข้ากันได้ ทุกๆ คนก็พบว่าคุณผู้หญิงคนนี้ไม่มีการวางมาดอะไร เข้ากับคนอื่นได้เป็นอย่างดี

"ฉันได้ยินมาว่ามีคนหลายหมื่นคนที่เข้าร่วมในการแข่งขันรอบแรกนี้ แต่มีเพียง 50 คนเท่านั้นที่สามารถเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้ สามารถเห็นได้ว่าการแข่งขันดุเดือดมาก อาเหยียน คุณเก่งเหลือเกิน"

มู่เวยเวยพูดอย่างถ่อมตัวว่า "ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือและคำแนะนำ ตอนกลางคืนอยากไปกินข้าวที่ไหน เลือกได้ตามสบาย ฉันเลี้ยงเอง"

"เย้ๆ——” เสี่ยวหลี่ส่งเสียงร้องดีใจ กำลังต้องการจะพูด เห็นเหอเหม่ยหลิงเข้ามาก็หุบปากทันที

เหอเหม่ยหลิงแสดงสีหน้าเย็นชาเหมือนเคย แต่ทว่าในแววตาก็มองออกว่าชื่นชม "ยินดีกับคุณด้วยอาเหยียน การได้เข้าสู่รอบรองชนะเลิศแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคุณ"

มู่เวยเวยรีบพูดว่า "นี่ไม่ใช่ความดีความชอบของฉันเพียงคนเดียว ประธานเหอคุณช่วยฉันไว้มาก ทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจและแนวคิดมากมาย ฉันต้องขอบคุณ คุณอย่างมาก คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าว แน่นอนว่าคุณต้องมา"

"เกรงใจจัง ตัวคุณเองก็ยอดเยี่ยมมากเลย แล้วพวกเราจะไปกินข้าวที่ไหนกัน? "

เสี่ยวหลี่กล่าวอย่างประจบประแจงทันที "ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย ประธานเหอ คุณอยากกินอะไรล่ะ? คุณเป็นเจ้านายของพวกเรา คุณเป็นใหญ่"

เหอเหม่ยหลิงยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก ตั้งแต่เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายออกแบบ ดูสดชื่นขึ้นมาก โดยเฉพาะที่เห็นว่าเคยเป็นคู่แข่งกับเธอทุกที่ ทว่าตอนนี้ไม่ยิ้มตามผู้จัดการหลี่ ไม่ได้ รู้สึกดีขึ้นมาก

"พวกคุณจองเถอะ จองแล้วค่อยมาแจ้งฉัน"

ในที่สุดทุกคนก็มีมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะกิน Korean BBQ

ที่ห้องทำงานประธาน

"เงินทุนต่างประเทศ? " เย่ฉ่าวเฉินตกใจเล็กน้อย

"ใช่ ฉันเพิ่งตรวจสอบเจอ เมื่อไม่นานมานี้มีการอัดฉีดเงินทุนจากต่างประเทศเข้ามาให้มู่ซื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงมีกำลังทุนทรัพย์และใจกล้าขนาดนี้"

เย่ฉ่าวเฉินเงียบแล้วขมวดคิ้ว "เขตการปกครองไหน? มู่ซื่อมีความเกี่ยวข้องกับใคร? "

เลขาหลิวก็ไม่ได้สืบ ส่ายหัวพูดว่า "เส้นสายทางราชการปิดบังเป็นที่สุด ฉันยังไม่มีเบาะแส"

"ฉันรู้แล้ว คุณทำต่อไปเถอะ" เย่ฉ่าวเฉินพูดอย่างเย็นชา

"ค่ะ ประธานเย่"

ว่ากันตามเหตุผล กลุ่มคณะผู้จัดการของมู่ซื่อถูกขุดกลับมาจากต่างประเทศโดยมู่เทียนเย่ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เงินทุนจากต่างประเทศจะไหลเข้ามา แต่ทุ่มทุนจนหมดหน้าตักขนาดนี้ ต้องใจกล้ามากเลย

เขารู้สึกได้ว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายดายขนาดนี้

ท้ายที่สุดใครเป็นผู้ควบคุมอยู่เบื้องหลังของทั้งหมดนี้?

เวลานี้คนคนนี้ที่ถูกเขารำพันถึง กำลังแบกเป้ไปกับผู้หญิงที่รักเข้าป่าค้นหาต้นดาตูราที่มณฑลยูนนาน ครั้งนี้ออกเดินทางไปอย่างบังเอิญ เสี่ยวซีหร่านอยู่เมืองAรู้สึกเบื่อ กำลังดูทีวีเรื่อง《มังกรหยก》พอดีกับหยางกั้วถูกพิษของต้นมันดาตูรา เสี่ยวซีหร่านพบว่ามันน่าสนใจค้นหาดูในโทรศัพท์เล็กน้อย เดิมทีก็มีดอกไม้ชนิดนี้จริงๆ เพียงแต่ชื่อในหนังสือคือดาตูราสีขาว ทันใดนั้นก็อยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าดอกไม้นี้หน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อไปบอกมู่เทียนเย่ เขาก็ไม่ได้ถามอะไร โยนข้อมูลในมือลง แล้วเริ่มจัดการเก็บกระเป๋า

เสี่ยวซีหร่านยินพิงขอบประตู ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณยุ่งขนาดนี้ ฉันไปคนเดียวก็ได้"

มู่เย่เทียนพูดหยอกล้อว่า "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ถ้าหากว่าคุณเป็นเหมือนเสี่ยวหลงนวี่ ถูกกักขังไว้ที่หุบเขาไหน ฉันจะทำอย่างไร? "

"นิสัยของฉันนี่คิดว่าเป็นเสี่ยวหลงนวี่ไม่ได้หรอก หลี่โม่โฉวพอจะลองดูได้" อันที่จริงที่เธอบอกกับเขา เพียงแค่แจ้งระยะเวลาในการเดินทางให้ทราบเล็กน้อย ไม่ได้หมายความว่าให้เขามาเป็นเพื่อนด้วย ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนง่ายสบายๆ พูดตามความจริง เธอรู้สึกประทับใจมาก

มู่เย่เทียนนำเสื้อผ้าของทั้งสองคนใส่กระเป๋า แล้วยังหากระเป๋าเล็กอีกใบ ใส่ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวและเครื่องสำอางทั้งหมดที่เสี่ยวซีหร่านมักจะใช้ "คุณอยากเป็นนักพรตเต๋าหญิงเหรอ? เพียงแต่รูปร่างหน้าตาคุณสวยเกินไป วัดเต๋าจะไม่รับ เกรงว่าคุณจะส่งผลกระทบต่อความบริสุทธิ์ของคนอื่น"

เสี่ยวซีหร่านเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา แล้วเดินเข้าไปกอดเอวเขาจากทางด้านหลัง หน้าแนบชิดหลังที่แข็งแกร่งของเขา "คุณไม่ต้องมาเอาอกเอาใจฉัน ฉันรู้สึกว่าตนเองแทบจะไร้น้ำยาแล้ว"

มู่เทียนเย่วางกระเป๋าในมือลง หันกลับไปเชยคางเธอขึ้น มองเธออย่างเอ็นดู "ผู้หญิงของฉัน ฉันไม่เอาอกเอาใจแล้วจะให้คนอื่นเอาอกเอาใจเหรอ? ฉันทำใจไม่ได้หรอก"

เสี่ยวซีหร่านเขย่งเท้าจูบเขาเล็กน้อย "ปากหวานจริงๆ งั้นคุณเก็บไป ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินแล้วเราจะออกเดินทางทันที"

"ทำไมฉันรู้สึกว่า การแบ่งงานของเรากลับกัน? " ดวงตาของมู่เทียนเย่มองตามเธอ

เสี่ยวซีหร่านหัวเราะคิกคัก "ไม่กลับกันๆ ก็ดีแล้วนิ"

ด้วยเหตุนี้ บ่ายวันนั้น ทั้งสองคนก็มาถึงภูเขาชางซานและทะเลสาบเอ๋อไห่ที่มีชื่อเสียงมาเป็นเวลานาน

น้ำส่องกระจกเปิดฟ้า สี่นาฬิกาวงแหวนแห่งขุนเขา ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

ถามคนในท้องถิ่นแล้ว อยู่ในวัดนี้ก็สามารถมองเห็นต้นดาตูราที่ปลูกไว้ได้ แต่ต้องหาตามป่า และไปที่ยอดเขาชางซานเท่านั้น หรือตามหาก็เจอ

มู่เทียนเย่มองไปที่ดวงอาทิตย์ที่เอียงไปทางทิศตะวันตกและกล่าวว่า "ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแล้ว ปีนขึ้นไปบนเขาก็มืดแล้ว ลงเขาจะไม่ปลอดภัยนะ เราพักกันก่อนสักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้เช้าค่อยขึ้นเขา"

"โอเค แล้วแต่คุณแล้วกัน" เที่ยวก่อน เสี่ยวซีหร่านวางแผนด้วยตนเอง ตอนนี้เธอพบว่า คนอื่นๆ วางแผนหาเส้นทางหาที่พัก ขอเพียงแต่เธอทำตามก็พอ ความรู้สึกนี้ช่างเยี่ยมจริงๆ

แบกกระเป๋าไปที่ตีนเขาชางซานก็พบโรงเตี๊ยมหนึ่งแห่งที่ดูดีมาก ยืนอยู่ที่ระเบียงเพื่อรับวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของทะเลสาบเอ๋อไห่

เปิดห้องแล้ว ยังมีเวลานิดหนึ่ง มู่เทียนเย่ถามเธอว่า "อยากไปเดินเล่นที่ทะเลสาบเอ๋อไห่ไหม? "

"ไม่อยากไปแล้ว นั่งมองอยู่ที่นี่ก็สวยแล้ว เหมือนกระจกเงาของวังบนสวรรค์ตกลงมาอยู่บนโลกมนุษย์" เสี่ยวซีหร่านนอนอยู่บนเก้าอี้เอนที่ระเบียง

มู่เทียนเย่นั่งลงข้างๆ เธอ มองออกไป ทะเลสาบเอ๋อไห่ที่เงียบสงบ พบเรือแคนูออกมาตกปลาเป็นบางครั้งบางคราว ในแสงสะท้อนยามอาทิตย์อัศดง งดงามราวกับภาพวาด

"เทียนเย่ คุณไม่รู้สึกว่าฉันเสียเวลาทุ่มเทขนาดนี้เพื่อค้นหาดอกไม้ ไม่มีเหตุผลเอามากๆ ไม่คุ้มค่ามากๆ เลยใช่ไหม? "

มู่เทียนเย่ส่ายหัว "ไม่หรอก ขอเพียงแต่คุณชอบ มันก็คุ้มค่าแล้ว"

เสี่ยวซีหร่านยิ้ม ทำไมเขาถึงใส่ใจเธอขนาดนี้นะ?

มู่เทียนเย่หันไปมองเธอและพูดว่า "อันที่จริงเราก็เหมือนกันทุกอย่าง เพียงแต่มาตรฐานการตัดสินต่างกัน คุณรู้สึกว่ามีความสุขมากที่ได้มาดูดอกไม้ที่อยู่ห่างไกล ฉันรู้สึกมีความสุขมากที่ทำเงินได้มากๆ คุณค่าของดอกไม้เหล่านั้นกับเงินจำนวนมากก็เหมือนกัน ดังนั้น ทั้งหมดมันคุ้มค่าแล้ว"

"แต่ฉันทำให้คุณเสียเวลาหากำไรนะ" เสี่ยวซีหร่านพูดหยอกล้อ

"เงินมันไม่มีวันสิ้นสุด ดอกไม้ร่วงโรยไปแล้วก็ต้องรออีกหนึ่งปี จะว่าไป มาออกเดินทางด้วยกันกับสาวสวย มันน่าสนใจกว่าการหากำไรอีก"

……

ตกกลางคืน เมืองA

เย่ฉ่าวเฉินได้รับโทรศัพท์จากมู่เวยเวย บอกว่าเธอจะเชิญเพื่อนร่วมงานในแผนกออกแบบมารับประทานอาหารค่ำ กลับดึกนิดหน่อย

กลัวว่าเธอจะดื่มจนเมา จึงถามเธอว่า "พาฉันไปด้วยได้ไหม? งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ คุณก็น่าจะขอบคุณเจ้านายใหญ่อย่างฉันคนนี้ด้วย" ด้วยบทเรียนจากครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เขาเรียนรู้ที่จะออดอ้อน

มู่เวยเวยคิดๆ ดูแล้วพูดว่า "ในนามนี้ก็ได้ แต่ว่าถ้าคุณอยากมา คุณจำเป็นต้องจ่ายนะ"

"ด้วยความยินดี"

"เอาเถอะ คุณทำงานเสร็จแล้วก็ลงมา ฉันจะรอคุณอยู่หน้าประตูบริษัท"

ห้องVIPที่ครึกครื้นเงียบลงอย่างฉับพลันเป็นเพราะการปรากฏตัวของเน่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวย เขากวาดสายตามองทุกคน พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ฉันมารบกวนพวกคุณหรือเปล่า? "

"เปล่าๆ……” ทุกคนสติกลับมา ก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที

มู่เวยเวยรู้สึกเก้อเขินและขายหน้าเล็กน้อย จึงอธิบายว่า "คือฉันเชิญประธานเย่มา ฉันสามารถเรียนรู้จากทุกๆ ท่าน ทั้งหมดก็เป็นการยกย่องของประธานเย่ด้วย ดังนั้น……”

"นี่คือแน่นอน จำเป็นต้องขอบคุณประธานเย่ด้วย" เพื่อนร่วมงานประจบสอพลอ รีบเพิ่มที่นั่งข้างๆ อีกหนึ่งที่อย่างรวดเร็ว

หลังจากแผ่นดินไหวครั้งที่แล้ว ชื่อเสียงและบารมีของเย่ฉ่าวเฉินในใจพนักงานก็สูงขึ้นมาก โดยเฉพาะพนักงานผู้หญิง ความชื่นชอบของพวกเธอที่มีต่อเย่ฉ่าวเฉิน ถึงขั้นจงรักภักดีไปแล้ว

"ประธานเย่ คุณกับอาเหยียนนั่งทางด้านนี้" เหอเหม่ยหลิงลุกขึ้นและทักทาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เย่ฉ่าวเฉินไมรอช้า เดินตรงเข้าไป

มู่เวยเวยจำใจต้องนั่งข้างเขาโดยถูกจ้องมองอยู่

เพื่อนร่วมงานในแผนกออกแบบดูเหมือนจะตกลงกันเป็นการส่วนตัว เมื่อเย่ฉ่างเฉินและฉู่เฟยียนปรากฏตัวในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็แกล้งทำเป็นว่าไม่เห็นอะไร แล้วก็ไม่เอ่ยถึงมู่เวยเวยแต่ไหนแต่ไรมา

เย่ฉ่าวเฉินปฏิบัติต่อฉู่เหยียนอย่างไร? ก็ประจักษ์ต่อสายตาของทุกคน ถึงแม้ว่าในใจจะเสียใจกับมู่เวยเวยเล็กน้อย แต่นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเย่ฉ่าวเฉิน พวกเขายังคงปิดปากแน่นในฐานะพนักงาน ไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านจะดีกว่า

บรรยากาศเป็นไปอย่างชื่นมื่น เย่ฉ่าวเฉินทำบาร์บีคิวเก่งมาก ในไม่ช้าจานของมู่เวยเวยก็เต็มไปด้วยปลาย่างกุ้งหมูสามชั้นย่างและเนื้อสัตว์อื่นๆ

"อย่าใส่เนื้อมาเลย กินตอนดึกอ้วนขึ้นมาหนึ่งโลแล้ว" มู่เวยเวยพูดเสียงเบา

เย่ฉ่าวเฉินใส่ปลาย่างให้เธออีกชิ้น "กินแปลไม่อ้วนหรอก ถึงแม้ว่าจะอ้วนขึ้นก็ดีนะ ลูบคลำดูแล้วก็รู้สึกสุขภาพดี

มู่เวยเวยถลึงตาใส่ คีบหมูสามชั้นมาวางในจานของเขา "ฉันดูออกว่าคุณเจตนา"

"ไม่กล้าหรอก" เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างอบอุ่น ถือโอกาสคีบผักกาดแก้วมา ม้วนเข้าไปในปาก "อืม——ฝีมือของฉันดีขึ้นเรื่อยๆ "

ทั้งสองพูดกระซิบกระซาบกัน การโต้ตอบของกันและกันตกอยู่ในสายตาของทุกๆ คน ทุกคนมองหน้ากัน ก็เข้าใจแล้วกินของตนเองต่อโดยไม่ต้องพูดออกมา

หากว่า มู่เวยเวยไม่กลับมาแล้ว ฉู่เหยียนที่มาจากฮ่องกงนี้ ก็คือเถ้าแก่เนี้ยคนใหม่ของพวกเขา

เย่ฉ่าวเฉินเห็นว่ามู่เวยเวยไม่สนใจเนื้อสัตว์ อีกทั้งยังย่างผักให้เธออีกสองสามอย่าง กำลังพลิกกลับด้าน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ช่วยหยิบดูให้ฉันหน่อยว่าเป็นใคร? " สองมือของเย่ฉ่าวเฉินตกอยู่ในสถานการณ์ที่หมดหนทางที่จะหยิบ

โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋ากางเพียง มู่เวยเวยยื่นมือจากด้านหลังของเขาออกไป คล้ายกับว่าจะกอดเขา ค้นหาโทรศัพท์ออกมา บนหน้าจอเขียนไว้ว่า : เหยี่ยว

เย่ฉ่าวเฉินชำเลืองมอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยื่นตะเกียบให้มู่เวยเวย พูดเบาๆ ขณะเช็ดมือว่า "คุณย่างไปก่อน อย่าย่างไหม้นะ ฉันจะไปรับโทรศัพท์"

"อื้อ"

เดินไปนอกห้องVIP เย่ฉ่าวเฉินก็รับโทรศัพท์ "ฮัลโหล? "

"เจ้านาย เกิดเรื่องแล้ว" เสียงของเหยี่ยวราตรีดังออกมา

เย่ฉ่าวเฉินแววตาเย็นชาลงมา "เกิดอะไรขึ้น? "

"เซี่ยเซียวเซี่ยซื่อเย่ เขาตายแล้ว"

เย่ฉ่าวเฉินแปลกใจอย่างมาก "เขาตายได้ยังไง? " เซี่ยเซียว คนที่คล่องแคล่วว่องไวเฉียบแหลมแบบนั้น ใครฆ่าเขานะ?

"ฉันก็ไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด คนของเราส่งข่าวมา ดูเหมือนว่าเซี่ยซื่อเย่ต่อสู้แย่งชิงอาณาบริเวณกับใครอยู่ ทั้งสองฝ่ายเกิดยิงกันขึ้นมาในทะเล ร่างของเขาถูกกู้ขึ้นมาจากทะเลเมื่อเช้านี้"

แย่งชิงอาณาบริเวณ? เหตุผลนี้ฟังดูไม่น่าเชื่อถือ

"ตอนนี้อาณาบริเวณของเซี่ยเซียวส่งมอบให้ใคร? "

"แซ่ซูคนหนึ่ง ชื่ออะไรไม่รู้ ทุกคนเรียกเขาว่าเจ้านายซู หน่วยสอดแนมของเราก็ถอนตัวออกมาจากบ้านเซี่ย"

แซ่ซู? ชาวจีน?

"ตรวจสอบภูมิหลังของแซ่ซูคนนี้ทันที แล้วก็ตรวจสอบสาเหตุของการยิงต่อสู้กันด้วย ฉันคิดว่ามันไม่ง่ายดายอย่างนั้น"

"รับทราบเจ้านาย มีคำสั่งอะไรอีกไหม? "

"ไม่มีแล้ว ระวังความปลอดภัยด้วย"

"ครับ"

วางสายโทรศัพท์ เย่ฉ่าวเฉินยืนอยู่ตรงทางเดินจุดบุหรี่สูบอย่างหงุดหงิด ยากมากที่จะติดตามเส้นทาง คาดไม่ถึงว่าจะตัดขาดขนาดนี้ อย่างไรก็ตามมีเวลาเหลืออีกเพียง 40 วันก่อนถึงกำหนด

สูบบุหรี่หมดหนึ่งมวน เย่ฉ่าวเฉินก็กลับไปที่ห้องVIP มีมันฝรั่งย่างหลายชิ้นบนจานของเขา เพียงแต่มันไหม้ไปนิดหน่อย สามารถมองออกอย่างรวดเร็วว่าเป็นฝีมือของใคร

รอให้เขานั่งลว มู่เวยเวยก็ได้กลิ่นบุหรี่บนตัวเขา เขาสูบบุหรี่เหรอ?

เขาสูบบุหรี่ต่อหน้าเธอน้อยมาก เขาก็รู้ว่าเธอไม่ชอบ น่าจะเจอกับเรื่องแย่ๆ มาอย่างแน่นอน เขาจำเป็นต้องสูบบุหรี่สักมวนเพื่อให้อารมณ์สงบลงมา

มู่เวยเวยใช้สายตาถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มจางๆ ให้เธอ พูดเบาๆ ว่า "ไม่มีอะไร งานเกิดปัญหานิดหน่อยนะ"

มู่เวยเวยแสดงอาการสงสัย โทรศัพท์ที่โทรมาคือ"เหยี่ยว"ถ้าไม่ผิด น่าจะเป็นเหยี่ยวราตรี

เย่ฉ่าวเฉินไม่สามารถทนการจับจ้องของเธอได้ จับมือเล็กๆ ของเธอที่อยู่ใต้โต๊ะ "กลับไปแล้วจะบอก"

จิตใจของผู้หญิงถูกรบกวน แต่ก็พยายามที่จะรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า

ก่อนหน้ามีความกล้าหาญที่จะดื่มเหล้าแสดงความยินดีให้กับมู่เวยเวย ถูกเย่ฉ่าวเฉินพูดไปหนึ่งประโยค "สองวันนี้เธอไม่สามารถดื่มเหล้าได้" เหมือนบีบบังคับทุกคนที่คิดจะดื่มเหล้าแสดงความยินดี

นอกจากนี้ยังพิสูจน์ได้อย่างเต็มที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเย่ฉ่าวเฉินและฉู่เหยียนนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

กินๆ ดื่มๆ กันไปก็เกือบห้าทุ่มแล้ว ในที่สุดก็แยกย้าย มู่เวยเวยล้ามาก พิงไหล่ของเย่ฉ่าวเฉินทันทีที่ฉันเข้าไปในรถ ถามอย่างอ่อนเพลียว่า "เกิดเรื่องอะไรเหรอ? "

เย่ฉ่าวเฉินเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า "เซี่ยเซียวตายแล้ว"

มู่เวยเวยตกตะลึง "เซี่ยเซียวคือใคร? "

"ได้ข่าวเมื่อครั้งที่แล้วที่ไปเกาะ ไปตามหาก็คือเซี่ยเซียว"

มู่เวยเวยก็นึกออก "เขาตายแล้ว? งั้นเส้นทางที่คุณจัดการไว้……”

ไม่มีประโยชน์แล้ว" เย่ฉ่าวเฉินพูดอย่างหมดหวัง

ความรู้สึกของมู่เวยเวยก็ตกต่ำมาก เดิมทีคิดว่าเธอจะยืดเวลาทางด้านนี้ ด้านนั้นก็เร่งให้เร็วขึ้น ตอนนี้ถนนสายนี้ถูกตัดขาดไปแล้ว

"ใช่แล้ว ชายหน้ากากเงินนั้นสูงประมาณไหน อายุเท่าไหร่? " จู่ๆ เย่ฉ่าวเฉินก็ถามออกมา

มู่เวยเวยนึกอย่างถี่ถ้วนเล็กน้อย "สูงประมาณคุณ ประมาณ182 ยังหนุ่มอยู่ จากน้ำเสียงและท่าทางน่าจะ30-35ปี คุณถามทำไมเหรอ? "

"เหยี่ยวราตรีบอกว่า เซี่ยเซียวถูกคนทำร้ายจนตายจากคนที่ปล้นอาณาบริเวณฆ่ากันเอง แต่ฉันคิดว่ามันคงไม่ง่ายแบบนั้น ฉันเดาว่า เป็นไปได้ไหมว่าเพราะเซี่ยเซียวหาชายหน้ากากสีเงินพบ ต้องการจะปล้นแผนที่สมบัติ ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากยิงถล่มกัน หลังจากนั้นก็ถูกชายหน้ากากสีเงินทำร้ายจนตาย? " เย่ฉ่าวเฉินยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ในดวงตาเปล่งประกายแสง