บทที่ 241 : เดินสวนกัน พลาดโอกาสทองไป

"ครับ" คนขับรถจับพวงมาลัยแน่น เหยียบคันเร่ง ต้องการออกจากสถานที่ข้างๆ ไป ใครจะรู้ว่ารถด้านหน้าก็เลี้ยวเข้ามา เขาควบคุมไม่ได้

เสียงดัง"โครม" รถทั้งสองคันชนกัน

เหยี่ยวราตรีดึงปืนที่อยู่ที่เอว เห็นชายคนหนึ่งเดินลงมาจากรถคันข้างหน้า สวมเสื้อเชิ้ตสีเขียวทหาร กางเกงขากว้างสีดำ เท้าทั้งคู่สวมบูทหนังสีดำ เค้าโครงของหน้าลึกลับมาก รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนคนจีน

เหยี่ยวราตรีเปิดประตูลงจากรถ แล้วตะโกนว่า "แม่งเอ๊ย มึงขับรถเป็นหรือเปล่าวะ"

อีกฝ่ายมองกลับมาอย่างดุดัน ใช้ภาษาจีนกลางที่ไม่ค่อยได้มาตรฐานว่า "มึงเป็นใคร? ตามพวกกูมาทำไม? "

แน่นอนว่าเหยี่ยวราตรีไม่ยอมรับ "น่าตลก ใครบอกว่ากูตามพวกมึงวะ? นี่เป็นเส้นทางที่ออกจากเขตเมือง ทำไม มึงไปได้คนเดียวกูไปไม่ได้ใช่ไหม? ยังมีเหตุผลเช่นนี้อยู่ในโลกด้วยเหรอ? "

เคไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงหรือเท็จ เพียงแต่เคมีลางบอกเหตุที่แม่นยำว่า รถคันนี้ตามเขามานานมากแล้ว เขาจงใจเร่งความเร็วหลายต่อหลายครั้ง รถคันนี้ก็เร่งตาม ถ้าบอกว่าไม่ได้สะกดรอยตาม เคไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด

"คนตรงไปตรงมาทำไมจะต้องพูดเลอะเทอะ บอกมา ท้ายที่สุดที่พวกมึงตามมาตลอดทาง ตามพวกกูมาทำไม? "

เหยี่ยวราตรีเลิกคิ้วหัวเราะเยาะ "เพื่อน มึงพูดว่าพวกกูตามมึงตลอด ถามหน่อย พวกมึงมีอะไรที่น่าไล่ตามวะ? คงไม่ได้ซ่อนเด็กไว้ในรถใช่ไหม? "

สีหน้าเคเปลี่ยนไป ชักปืนออกจากเอวอย่างรวดเร็วและดุดัน "จะบอกไม่บอก? ถ้าไม่บอกก็อย่ามาโทษว่ากูไม่สุภาพนะ? "

เหยี่ยวราตรีสีหน้าไม่เปลี่ยน "เพื่อน มึงน่าจะไม่ใช่คนจีนใช่ไหม มึงรู้หรือไม่ว่าการครอบครองปืนโดยผิดกฎหมายถือเป็นอาชญากรรมในประเทศจีน? มีอะไรก็พูดกันดีๆ ทำไมจะต้องใช้มีดใช้ปืนด้วย? มึงไม่กลัวคนขับรถผ่านมาเห็นท่าทางนี้ของมึงแล้วจะโทรแจ้งตำรวจเหรอ? "

Kชำเลืองมองไปบนท้องถนน พอดีกับรถสองคันขับผ่านไปอย่างช้าๆ เมื่อสบตากับเขาคนขับเหยียบคันเร่งด้วยความตกใจ

"กูคิดว่า มึงก็ไม่อยากจะวุ่นวายกับตำรวจจีนใช่หรือเปล่าล่ะ" เหยี่ยวราตรีพูดโน้มน้าวเขาต่อ

เคลังเลเล็กน้อย แต่ชั่วขณะที่ลังเลนี้ เหยี่ยวราตรีก็ชักปืนออกมา"ปัง"ยิงไปที่มือเขา

เริ่มยิงต่อสู้กันขึ้น

เคและอีกสองคนบนรถเป็นทหารรับจ้างชาวต่างชาติที่ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มา เพียงแต่เหยี่ยวราตรีก็ไม่ใช่คนอ่อนโยน บวกกับจำนวนคนที่ได้เปรียบอีกฝ่าย เพียงไม่กี่นาที เคและเพื่อนร่วมทางอีกสองคนถูกพาตัวลงมา

นอกจากเคแล้ว อีกสองคนก็ถูกมัดจนกลายเป็นบ๊ะจ่าง แล้วโยนเข้าไปท้ายรถ

"พูด เจ้านายของพวกมึงไปไหน? " เหยี่ยวราตรีถาม

เคจ้องมองเขาอย่างดุร้าย หันหน้าไปไม่พูดจา ทว่าด่าทออยู่ในใจ เจ้าคนจีนเหลี่ยมจัดคนนี้ นึกไม่ถึงว่าเขาจะฉวยโอกาสตอนที่ไม่ได้ระวังตัว

"ยังจะหยิ่งทะนงอยู่อีก" พูดจบ เหยี่ยวราตรีก็เอาเทปกาวปิดปากเขาไว้

เหยี่ยวราตรีค้นรถออฟโรด ปรากฏว่าไม่เจอเบาะแสใดๆ กำลังคิดว่าจะจัดการเจ้าสามคนนี้อย่างไรดี เครื่องอินเตอร์คอมบนรถออฟโรดก็ดังขึ้น

"เค ทางด้านคุณนั้นเป็นอย่างไรบ้าง? "

เหยี่ยวราตรีหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "เขาบาดเจ็บอยู่"

ชั่วขณะทางด้านนั้นก็เงียบไป สักพักจึงพูดว่า "พวกมึงเป็นใคร? "

เหยี่ยวราตรีเริ่มสาธยาย "กูเป็นใครไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือกูขับรถอยู่บนถนนดีๆ มันต้องการที่จะขวางทาง กูเป็นคนอารมณ์โกรธรุนแรงก็เลยขับรถชนเลย เป็นผลให้มันและเพื่อนของมันถูกชนจนเหลือครึ่งชีวิตแล้ว"

“ฮ่าฮ่าฮ่า……” ฉับพลันเสียงหัวเราะของผู้หญิงก็ดังออกมา

เหยี่ยวราตรีฟังออกทันที ว่านี่คือเสียงของเถ้าแก่เนี้ยมู่เวยเวย เช่นนั้นคนที่เพิ่งพูดเมื่อกี้ น่าจะเป็นจางเหิง

"กูว่า พวกมึงรีบกลับมาพาไปโรงพยาบาลเถอะ ถ้าหากว่าตายอยู่กลางทาง กูไม่เกี่ยวนะ"

"สรุปแล้วพวกมึงอยู่เส้นทางไหน? อยากได้อะไรบอกมาตรงๆ "

เหยี่ยวราตรีหัวเราะ ใจคิดว่าไม่สามารถทำให้มู่เวยเวยเดือดร้อนได้ในตอนนี้ จึงพูดว่า "พวกมึงชนรถกู แน่นอนว่ากูต้องการเงิน"

"ต้องการเท่าไหร่? "

เหยี่ยวราตรีกลอกตา "ห้าล้าน"

"หึ! มึงพูดมากไปหรือเปล่า รถได้รับความเสียหายคันเดียวก็เท่านั้น คาดไม่ถึงว่าต้องการถึงห้าล้านเลยเหรอ? "

"มึงพูดไร้สาระอะไร สรุปจะให้ไม่ให้? " เหยี่ยวราตรีไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

จางเหิงมองไปที่กาวินด้วยสายตาเศร้าหมองจากกระจกมองหลัง รอความคิดเห็นจากเขา

จากนั้นไม่กี่วินาที กาวินก็พูดขึ้นเองว่า "งั้นมึงก็ฆ่าพวกมันไปซะ"

ไม่เพียงแค่เหยี่ยวราตรีกับมู่เวยเวยเท่านั้น แม้แต่จางเหิงที่ขับรถอยู่ก็ตกตะลึง ชั่วพริบตาบรรยากาศแห่งความหดหู่ก็กระจายอยู่เต็มรถตู้ มู่เวยเวยก็เย็นสันหลังความกลัวก่อขึ้นในใจ เวลานี้มู่เวยเวยรู้สึกว่า วิธีการเช่นนี้ช่างโหดเหี้ยม กาวินตัวจริงไม่เคยคิดถึงชีวิตของคนอื่น แต่หลายวันมานี้ที่ทำโอบอ้อมอารีกับเธอ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอยังมีความคุ้มค่าในการใช้หาประโยชน์ ถ้าเขารู้ว่า แท้จริงแล้วไม่มีสมบัตินี้อยู่ เธอและลูกจะต้องตายอย่างอนาถแน่นอน

จบการสนทนา เหยี่ยวราตรีมองกลับไปที่เคที่ดูหดหู่สิ้นหวังอย่างเอาจริงเอาจัง ผายมือออกแล้วพูดว่า "น่าเวทนาจังเลยวะเพื่อน มึงถูกเจ้านายพวกมึงทอดทิ้งแล้ว"

เคก้มหน้าไม่พูดจา แต่ในใจเป็นทุกข์อย่างมาก เขาเป็นทหารรับจ้างชาวต่างชาติ เกี่ยวข้องกับเจ้านายเพียงแค่เงินทองเท่านั้น ในเมื่อตนเองทำตามคำสั่งเจ้านายไม่สำเร็จ ก็ควรได้รับการลงโทษ แต่ได้ฟังคำพูดนี้ของเขาด้วยหูตนเอง ยังคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะผิดหวัง

เหยี่ยวราตรีเปิดเทปบนปากเขาออก ค่อยๆ พูดโน้มน้าวว่า "เพื่อน ในเมื่อเจ้านายมึงทอดทิ้งมึงแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องในการว่าจ้างระหว่างมึงกับเขาแล้ว ถ้าเปิดเผยสถานที่ที่เขาไปก็ไม่นับว่าเป็นการทรยศข้อตกลงนะสิ"

"กูไม่รู้" เคพูดตรงๆ

"ห๊ะ? หมายความว่าไง? " เหยี่ยวราตรีไม่ได้ตอบกลับไปชั่วขณะ หนุ่มใหญ่ชาวต่างชาติคนนี้อาจจะเปลี่ยนเร็วเกินไปหน่อย เขายังคงคิดว่าอีกสักครู่ต้องตายอย่างแน่นอน

เคกลอกตา "กูไม่รู้ว่าพวกเขาไปที่ไหนกัน พวกกูเพียงแค่ตามรถข้างหน้าไป"

เหยี่ยวราตรีเข้าใจได้ทันที แล้วถามอีกว่า "เจ้านายพวกมึงชื่ออะไร? "

"ไม่รู้"

เหยี่ยวราตรีงงเลย "เจ้านายของพวกมึงมังก็ไม่รู้เหรอว่าชื่ออะไร? "

"ปกติพวกกูจะเรียกเขาว่าเจ้านาย ชื่อจริงชื่ออะไรก็ไม่รู้"

"เฮ้อ……” เหยี่ยวราตรีไม่รู้จะพูดอะไร เพียงแต่เขาคิดว่าเจ้าหมอนี่น่าจะไม่ได้โกหก ตอนนี้เขาไม่มีความจำเป็นแล้ว"

เหยี่ยวราตรีลงจากรถแล้วโทรบอกเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดทางด้านนี้กับเย่ฉ่าวเฉิน

เย่ฉ่าวเฉินเงียบไปชั่วขณะ "คุณโทรแจ้งตำรวจเลย พอตำรวจใกล้จะถึงที่เกิดเหตุก็ออกไป พวกนี้ไม่มีหนังสือเดินทางจะถูกส่งกลับไปต่างประเทศ อย่าเปลืองแรงคนของเรา"

"รับทราบเจ้านาย"

"แล้วก็ ถามให้ได้ว่าฐานที่มั่นของเจ้านายพวกมันอยู่ที่ไหน น่าจะไม่ใช่แค่สองที่นั่นที่เราเคยไป" เย่ฉ่าวเฉินถูกจูงมานานขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องตอบโต้เล็กน้อย

"เข้าใจแล้ว" เหยี่ยวราตรีกล่าวด้วยความกระตือรือร้น

"รถของคุณยังขับได้ไหม? " เย่ฉ่าวเฉินนึกถึงคำถามที่สำคัญ

เหยี่ยวราตรีใช้เท้าเตะไปที่หน้ารถที่ถูกชนจนเปลี่ยนไปเล็กน้อย "น่าจะขับได้ เจ้านาย คุณไม่ต้องกังวลทางด้านนี้ เสี่ยวฟางกำลังตามพวกเขาอยู่ คุณติดต่อเขาได้โดยตรง ฉันก็จะรีบไปให้เร็วที่สุด"

"โอเค คุณระวังความปลอดภัยด้วย"

เหยี่ยวราตรีเก็บโทรศัพท์ ฉับพลันก็นึกถึงคำพูดนั้นของเจ้านายของเค ก็อดไม่ได้ที่จะปลื้มอกปลื้มใจ เย่ฉ่าวเฉินดีกับเขามาก

……

จากที่กาวินพูดประโยคนั้นออกมา ความกดอากาศในรถก็ต่ำมาก เด็กดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศนี้ ก็กอดแม่จนแน่นเพื่อหาความอบอุ่น

จางเหิงด้านหน้าก็เม้มปาก ในใจก็เป็นทุกข์เล็กน้อย เคเป็นลูกน้องของเขา เป็นเขาเองที่ชักจูงเข้ามา ปกติก็จะติดต่อกับเขามากที่สุด คิดไม่ถึงว่าวันนี้ เขาจะถูกเจ้านายทอดทิ้งอย่างไร้ความปรานี

กาวินชำเลืองมองจางเหิง จากปากของเขาก็ดูออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ พูดเรียบๆ ว่า "คุณรู้สึกว่าฉันไร้ความปรานีเกินไปใช่ไหม? "

"ไม่เลย เปล่าเลย" จางเหิงไม่กล้าโต้แย้ง ชีวิตของเขานี้ได้รับการช่วยเหลือออกมาจากเงื้อมมือของเย่ฉ่าวเฉิน เขาไม่ได้ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้

"ฉันตัดสินใจทำเช่นนี้ เป็นการจัดการพลิกแพลงที่ดีที่สุด อีกทั้งเคกับอีกสองคนจะไม่ตายหรอก"

จางเหิงตกตะลึงเล็กน้อย ถามอย่างงงๆ ว่า "เจ้านาย ฉันไม่เข้าใจ"

กาวินอธิบายว่า "อีกฝ่ายติดตามเราด้วยจุดประสงค์สองประการ อย่างแรก แผนที่สมบัติ อย่างที่สอง มู่เวยเวย ไม่ว่าอย่างไหนในทั้งสองอย่างนี้ ฉันจะไม่ยอมรับเงื่อนไขของพวกเขา เช่นนั้นไม่ดีเท่ากับเด็ดขาดไปเลย ทิ้งพวกเขาทั้งสามคนไป เช่นนี้เคก็ไม่มีค่าในการใช้ประโยชน์ใดๆ แล้ว พวกเขาก็ไม่คุ้มค่าที่จะฆ่าคนไร้ประโยชน์ทั้งสามคน อย่างนี้ก็สามารถทำให้พวกเขาลำบากมากขึ้น"

การแสดงออกของจางเหิงผ่อนคลายลงมาก เจ้านายยังคงคิดได้ละเอียดรอบคอบ เขาใจแคบเกินไป เพียงแต่วิธีนี้ แม้ว่ามิตรภาพของพวกเขากับเคจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม

มู่เวยเวยได้ฟังการวิเคราะห์ของกาวิน อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าในใจ เพราะมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ เย่ฉ่าวเฉินไม่สามารถฆ่าคนได้

"คุณดูเหมือนจะผิดหวังมากเลยนะ" กาวินหันมามองมู่เวยเวย

มู่เวยเวยถอนหายใจแล้วพูดว่า "ก็นั่นนะสิ? เดิมทีความเป็นไปได้ที่จะมาช่วยฉันมี50เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้กลายเป็นศูนย์ไปแล้ว"

กาวินรู้สึกว่ายิ่งนานวันยิ่งไม่เข้าใจผู้หญิงตรงหน้า สรุปแล้วคำพูดไหนจริง คำพูดไหนเท็จ เขาไม่สามารถแยกแยะออกมาได้เลย

เสี่ยวฟางเพื่อไม่ให้ถูกค้นพบ ก็ตามไกลๆ อยู่ด้านหลัง มีรถแทรกระหว่างกลางเป็นระยะๆ ก็ช่วยเขาซ่อนร่องรอยการติดตามได้ไม่น้อย โชคดีที่ถนนสายนี้มีทางแยกน้อยมาก ยังไม่ถึงกับว่าทิ้งหายไป

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง รถขับเข้าไปในเมืองเล็กๆ ระหว่างภูเขาสองลูก เป็นเมืองที่อยู่ริมแม่น้ำ แสงไฟยามเย็นสว่างขึ้นมาแล้ว จากระยะไกลมองเห็นเหมือนเรือลอยอยู่บนน้ำ

ด้านหลังภูเขานี้ ก็คือสถานที่ที่พวกเขาต้องค้นหาในวันพรุ่งนี้

สองมังกรชิงแก้ว นี่เป็นฮวงจุ้ยที่ดีที่สุดที่จักรพรรดิเลือกใช้เป็นสุสาน

เสี่ยวฟางเห็นรถสองคันข้างหน้าหยุดอยู่ที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง เกรงว่าจะเป็นจุดสนใจ เขาเลยขับรถเข้าไปในเงามืด เห็นว่าพวกเขาเข้าไปด้วยตาตัวเองแล้ว เสี่ยวฟางก็ต่อสายโทรหาเย่ฉ่าวเฉิน

"เจ้านาย พวกเขาพักที่โรงแรมแล้ว"

"ดีมาก เรายังมีเวลาอีกเกือบหนึ่งชั่วโมง คุณจับตาดูไว้ อย่าให้ถูกจับได้เด็ดขาด"

"เข้าใจแล้ว"

เข้าใกล้มู่เวยเวยมากขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์ของเย่ฉ่าวเฉินดีขึ้นมาก

"รอสักพักฉันจะแกล้งไปพักที่โรงแรม เราจะโจมตีจากภายนอกแล้วตอบสนองจากภายใน เช่นนี้จะยิ่งไร้ข้อผิดพลาด" มู่เทียนเย่กล่าวแนะนำ

เสี่ยวซีหร่านเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย "ฉันต้องการไปกับคุณด้วย คุณเป็นผู้ชายคนเดียวไปพักที่โรงแรมมันแปลกเกินไป คู่รักไปพักโรงแรมด้วยกันจะปกติกว่า"

"คุณรออยู่ด้านนอกเถอะ หากมีอะไรผิดพลาดจะทำยังไง? " มู่เทียนเย่พูดอย่างจริงจัง

"ฉันจะเกิดเรื่องอะไร? คุณวางใจ……”

เสี่ยวซีหร่านยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเย่ฉ่าวเฉินพูดตัดบทว่า "พวกคุณไม่ต้องไปทั้งสองคน"

"ทำไมล่ะ? " มู่เทียนเย่กับเสี่ยวซีหร่านพูดพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ

เย่ฉ่าวเฉินวิเคราะห์อย่างใจเย็นว่า "พวกคุณลองคิดดู จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจอกับมู่เวยเวย? เขาเห็นพี่ชายตนเอง เห็นเพื่อนสนิทอยู่ดีๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้า พวกคุณว่าเธอจะแสดงอาการอย่างไร? ถึงเวลาก็จะไม่รอให้พวกคุณเปิดเผยตัวเอง อารมณ์ความรู้สึกของเธอก็จะหักหลังพวกคุณเอง"

มู่เทียนเย่กัดฟัน เขาอยากช่วยน้องสาวของตนเองออกมาอย่างมาก แต่ที่เย่ฉ่าวเฉินพูดก็ถูก เพียงแค่มู่เวยเวยเห็นหน้าเขา ก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองไว้ได้อย่างแน่นอน

"งั้นจะทำยังไง? " เสี่ยวซีหร่านถามอย่างผิดหวัง

เย่ฉ่าวเฉินไตร่ตรองอยู่สักครู่ "ก่อนอื่น พวกเราต้องเข้าใจอย่างชัดเจนก่อนว่า มู่เวยเวยพักอยู่ที่ห้องไหน นี่น่าจะมีการลงทะเบียนที่แผนกต้อนรับ เพียงแต่จะตรวจสอบได้หรือไม่ มู่เทียนเย่ คุณลองดูก็ได้"

"ลองอะไร? " มู่เทียนเย่ตกตะลึง

สมองของเสี่วซีหร่านน่าจะอ่อนโยนกว่า ตบๆ หน้าเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "แน่นอนว่าต้องใช้ความงามให้เกิดประโยชน์"

"ถ้าแผนกต้อนรับเป็นผู้ชายล่ะ? "

"ยังต้องบอกอีกเหรอ แน่นอนว่าต้องเป็นฉันสิ" เสี่ยวซีหร่านอาสาตนเอง

มู่เทียนเย่กุมขมับ ผู้หญิงของเขามักจะเป็นแบบนี้……เต็มไปด้วยความน่าทึ่งและมีชีวิตชีวา

"แต่ตามที่ดูหลายๆ ครั้งก่อนหน้านี้ ตอนลงทะเบียนพวกเขาจะไม่ใช้ชื่อจริง ดังนั้นเวลาคุณถามพยายามถามให้ชัดเจน หญิงที่อุ้มเด็กอยู่ห้องไหน เช่นนี้เพื่อให้เป้าหมายของเราชัดเจนยิ่งขึ้น

"อันนี้แน่นอนอยู่แล้ว"

"หากชัดเจนแล้วว่าเวยเวยอยู่ห้องไหน เรื่องที่เหลือก็ส่งมอบให้ฉัน ฉันจะพาพวกเขาออกมา" ในคำพูดของเย่ฉ่าวเฉินซ่อนความหมายไว้ลึกซึ้ง

มู่เทียนเย่เข้าใจได้ทันที เย่ฉ่าวเฉินกำลังจะใช้พลังเหนือธรรมชาติของเขา

ชั่วขณะเสี่ยวซีหร่านไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ ยังคงถามว่า "คุณเพียงคนเดียวจะทำได้เหรอ? เราไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นบริกรหรืออะไรเหรอ? "

"ไม่ต้อง" เย่ฉ่าวเฉินปฏิเสธอย่างคล่องแคล่ว บางครั้งคนยิ่งมาก ยิ่งง่ายต่อการเกิดเรื่องเสียหาย