บทที่ 242 : พาลูกไปก่อน

"ยังไม่ไปอีก? " มู่เวยเวยแทบจะกรีดร้องใส่เขาด้วยกำลังทั้งหมด "ถ้าลูกเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา ฉันจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต"

โอกาสอันดีจะสูญเสียไปแล้ว

เย่ฉ่าวเฉินปวดใจจนยากที่จะอดกลั้น แขนก็อุ้มขึ้นมา นำลูกมาโอบกอดไว้แล้วหายไปในอากาศ

ทันทีที่กาวินกับจางเหิงรีบเข้ามาก็เห็นเหมือนเงาของคนคนหนึ่งหายไปอย่างฉับพลัน

"คลิก" ไฟถูกเปิด

ทั้งห้องก็สว่างขึ้นมา มู่เวยเวยปล่อยอลิซ ใช้มือบังแสงที่แยงตา มองดูแล้วไม่พบลูก จึงยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก

อลิซใช้หลังมือตบเข้าไปที่หน้าของเธออย่างเสียงดังฟังชัด "นังสารเลว"

หูของมู่เวยเวยถูกตบจนดังวึ๊ง มีรอยเลือดซึมที่มุมปาก เธอถ่มเลือดออกมาอย่างใจเย็น นั่งบนพื้นมองผู้คนที่เข้ามาด้วยสายตาไม่แยแสและเย้ยหยัน การแสดงออกบนใบหน้าของพวกเขาช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ตกใจ โกรธ เดือดดาล แล้วก็มีความหวาดกลัวเล็กน้อย

ใช่สิ เห็นคนคนหนึ่งที่มีชีวิตหายไปต่อหน้าต่อตา จะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร?

เพียงแต่เธอดีใจอย่างมาก ในที่สุดลูกก็ปลอดภัย ส่วนชีวิตของเธอ ก็ไม่ต้องคิดพิจารณาแล้ว

กาวินเห็นว่าเด็กไม่อยู่แล้ว ใจของเขาคล้ายกับก้อนที่ว่างเปล่า เดินเข้าไปข้างหน้า บีบคอของมู่เวยเวย ถามอย่างดุดันว่า "เมื่อกี้ใคร? แล้วเด็กล่ะ? "

มู่เวยเวยยิ้มอย่างเย็นชาให้เขา

"ตอบคำถามฉัน! "

มู่เวยเวยถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก สายตาที่เย็นชามองไปที่ดวงตาที่สงสัยคู่นั้น "แน่นอนว่าเด็กกลับบ้านไปแล้ว"

กาวินตกตะลึง นึกถึงเงาดำที่ปรากฏสองสามครั้งนั้น ดูเหมือนว่าจะเข้าใจอะไร "บุคคลลึกลับนั้นก็คือเย่ฉ่าวเฉินใช่ไหม? "

มู่เวยเวยหัวเราะ "ฉันไม่รู้ ไม่อย่างงั้น คุณก็ต้องไปถามเย่ฉ่าวเฉินเอง"

"คุณรนหาที่ตาย! " มือกาวินยิ่งบีบแรงขึ้น เมื่อมู่เวยเวยกำลังตาเหลือก ก็มีรายงานด่วนจากลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง "เจ้านาย มีหลายคนมาที่ชั้นสี่"

กาวินโยนผู้หญิงคนนั้นลงพื้นไป หึ ที่แท้ก็มีคนรับช่วงต่อ

"เอาตัวมันมา" มีความกระหายเลือดเผยออกมาจากในดวงตาจองกาวิน เมื่อหันไปมองหญิงสาวที่นอนหอบอยู่บนพื้นอย่างรุนแรงจึงพูดกับอลิซว่า "จับตาดูเธอไว้ อย่าให้เธอตาย ตอนนี้เธอคือเครื่องรางของเรา"

อลิซรีบสวมเสื้อผ้าให้ดีอย่างรวดเร็ว นำปืนสองกระบอกและกริชหนึ่งเล่มออกจากกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัว จากนั้นก็ดึงมู่เวยเวยขึ้นมา "ไปเถอะ พวกเขาไม่ได้มาช่วยคุณหรือไง? ออกไปดูหน่อยว่าเป็นใคร"

กองกำลังทั้งสองฝ่ายเจอกันที่ทางเดินแคบๆ และมืดสลัว คนนำหน้าไม่ใช่ใครอื่น คือเย่ฉ่าวเฉินที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้ ตาทั้งคู่ของเขายังคงเป็นสีม่วง ข้างๆ เขา เป็นมู่เทียนเย่ที่โกรธจนเผยความดุร้ายออกมา

"เย่ฉ่าวเฉิน เป็นคุณจริงๆ ด้วย" กาวินหัวเราะเยาะ เล็งปืนไปที่เย่ฉ่าวเฉิน "ฉันแปลกใจจริงๆ เลย สรุปแล้วคุณเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่? "

เย่ฉ่าวเฉินไม่ไร้สาระกับเขา "เวยเวยล่ะ? ส่งเธอมา แล้วฉันจะปล่อยพวกคุณไป"

"คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง? หากไม่มีเครื่องรางตัวนี้ ฉันจะออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยได้อย่างไร? "

"ขอเพียงแต่คุณปล่อยเธอ ฉันสาบาน จะไม่ตามหาอย่างแน่นอน"

"ฮ่าฮ่า" กาวินหัวเราะอย่างอันธพาล "น่าเสียดาย คนอย่างฉันนี้นอกจากตัวเองก็ไม่เชื่อใครแล้ว พาเธอมาให้ฉัน"

อลิซผลักมู่เวยเวยไปทางด้านหน้าของกลุ่มคน เธอยังคงสวมชุดนอนบางๆ ก้อนเขียวก้อนม่วงช้ำบนแขนที่ขาวราวกับหิมะ ใบหน้าทั้งหมดปูดบวมขึ้นมา

"เวยเวย——” มู่เวยเวยตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดใจ

มู่เวยเวยสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงนี้ มองจากไกลๆ ภายใต้แสงทางเดินที่สลัว เป็นชายคนหนึ่งยืนอยู่แต่รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก ความดีใจและแปลกใจก็เข้ามาในใจเธอทันที เป็นพี่ เป็นพี่จริงๆ ด้วย

"พี่ พี่ คุณยังมีชีวิตอยู่ คุณยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย" มู่เวยเวยน้ำตาคลอเบ้า โผไปทางข้างหน้าเล็กน้อยอย่างตื่นเต้น ทว่าถูกอลิซขวางหน้าไว้ เพราะความวุ่นวายของเธอ คอจึงถูกกริชแหลมคมกรีดจนเป็นรอยเลือดสีแดงสด

อลิซหัวเราะอย่างเย็นชา "ดูเหมือนว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ เข้าหาคมมีดด้วยตนเองเลย"

"อย่าทำร้ายเธอ เธอตายแล้ว พวกคุณก็จะไม่มีชีวิตรอด" มู่เทียนเย่ตะโกนด้วยความโกรธและร้อนรนใจ

กาวินยิ้มอย่างเยือกเย็น "พวกคุณเปิดทาง ให้พวกเราออกไป ฉันก็จะไม่ฆ่าเธอ"

"คุณคิดว่าคุณจะหนีไปได้ใช่ไหม? " ในตาของเย่ฉ่าวเฉินสีม่วงเข้มขึ้น

"ไม่ลองจะรู้ได้อย่างไรล่ะ? " พูดจบ กาวินก็หยิบกริชในมือของอลิซ เงื้อมีดขึ้น แทงเข้าไปที่มู่เวยเวย

"อ้า——” มู่เวยเวยร้องออกมาอย่างน่าเวทนา ดึงกริชออก เลือดสดๆ ก็ไหล"พลั่ก"ออกมา

"หยุดนะ! " ชายทั้งสองตะโกนด้วยความโกรธ มือที่ถือปืนก็สั่นเทา

มู่เวยเวยเกือบล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เคราะห์ดีที่อลิซรั้งเอวของเธอไว้ เธอจึงไม่ล้มลงไปกับพื้น

เย่ฉ่าวเฉินเจ็บปวดใจจนหายใจลำบาก จริงๆ ไม่อยากจะคำนึงถึงอะไรแล้วไปแย่งตัวเธอออกมา แต่ถ้าตนใช้การหายตัวอีกครั้ง คนข้างๆ มู่เวยเวยมีเนอะขนาดนั้น เขาไม่มั่นใจว่าจะช่วยเธอได้

กาวินมองความคิดของเย่ฉ่าวเฉินออก ในใจเขาหวาดกลัว ทว่าในสายตาก็ไม่แสดงความกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย "เย่ฉ่าวเฉิน คุณกำลังคิดจะใช้เวทมนตร์อยู่ใช่ไหม? งั้นคุณลองดูก็ได้ ดูว่าคุณจะสามารถช่วยเธอไปจากเงื้อมมือฉันได้ไหม"

พูดจบ กาวินก็จับข้อมือของหญิงสาวไว้แน่น ดูเหมือนว่าเงียบสงบไป มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ ตอนนี้เขาตึงเครียดขนาดไหน เขาเดิมพันอยู่ เดิมพันกับความห่วงใยของเย่ฉ่าวเฉินที่มีต่อมู่เวยเวย แต่ชั่วขณะที่เย่ฉ่าวเฉินลังเลใจ กาวินก็รู้เลยว่าเขาเดิมพันชนะแล้ว

"ยังไม่หลีกไปใช่ไหม? พวกคุณคงอยากเห็นผู้หญิงคนนี้เสียเลือดตายไปกับตาใช่ไหม? หรือว่า ฉันต้องแทงอีกที……”

"หยุดนะ! " เย่ฉ่าวเฉินถอยให้หนึ่งก้าว กัดฟันพูดว่า "โอเค ฉันจะปล่อยพวกคุณไป"

"นี่สิถึงจะถูกต้อง เป็นอย่างนี้แต่แรก เธอก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับมีดเล่มนี้หรอก ตอนนี้ ก็เอาปืนโยนลงพื้นซะ" กาวินพูดอย่างเย็นชา

เย่ฉ่าวเฉินและมู่เทียนเย่ก้มตัวลงและวางปืนลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล

"ปัง"เสียงปืนดังขึ้น เย่ฉ่าวเฉินล้มลงกับพื้น

"เย่ฉ่าวเฉิน——” มู่เวยเวยตะโกนกรีดร้องอย่างน่าอนาถ เลือดไหลโกรกออกมาจากไหล่

กาวินหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ จางเหิงถือปืนด้วยสีหน้าที่ดุร้าย

มู่เทียนเย่ปิดรูเลือดที่หน้าอกของเย่ฉ่าวเฉิน จ้องหน้ากาวินอย่างโหดเหี้ยม "คำพูดของคุณแม่งยังมีคุณธรรมอยู่ไหม? "

จางเห่อตาแดง หยิบปืนจากพื้นขึ้นมาเตรียมจะยิง ทว่าถูกเย่ฉ่าวเฉินขวางไว้ "อย่า อย่ายิง ปล่อยพวกเขาไป"

"คุณชาย! " จางเห่อโกรธอย่างมาก "เราต้องสู้ แน่นอนว่าจะช่วยคุณผู้หญิงกลับมาได้"

เย่ฉ่าวเฉินส่ายหัวอย่างอ่อนแรงแต่แน่วแน่ "ไม่ ปล่อยพวกเขาไป"

ในกรณีที่เคลื่อนไหวขึ้นมา เป็นไปได้อย่างมากว่ามู่เวยเวยจะเสียชีวิต เขาไม่สามารถให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้

"ยังไม่ไสหัวไปอีก? " มู่เทียนเย่ตะโกนด้วยความโกรธ "ถ้าน้องสาวฉันตายล่ะก็ แน่นอนว่าฉันจะฝังพวกคุณทั้งหมด"

กาวินรู้ว่าไม่ควรอยู่ที่นี่นาน คุมตัวมู่เวยเวยที่เต็มไปด้วยเลือดเดินไปที่ลิฟต์

"พี่ ช่วยเย่ฉ่าวเฉินด้วย เขาตายไม่ได้นะ" มู่เวยเวยพูดอย่างอ่อนแรง

มู่เทียนเย่อยากจะเขกหัวเธอจริงๆ เวลาไหนแล้ว เธอยังห่วงเย่ฉ่าวเฉินอีก?

"เขาไม่เป็นอะไรหรอก คุณต้องรอดนะ พี่จะมาช่วยคุณอย่างแน่นอน"

มู่เวยเวยถูกผลักเข้าลิฟต์ไป ช่วงเวลาที่ประตูลิฟต์ปิดลง เธอไม่ทันได้เห็นเย่ฉ่าวเฉินกับพี่ชายเป็นครั้งสุดท้ายเลย ภาพตรงหน้ามืดลงแล้วก็ล้มลงอยู่ในลิฟต์

ตอนที่กาวินแทงมีดนั้นเมื่อกี้นี้ มู่เวยเวยก็เกือบจะเป็นลมไปแล้ว ยังยืนหยัดอยู่ตลอดเพราะไม่ต้องการให้ความขัดแย้งต่อฝ่ายตรงข้ามทวีความรุนแรงขึ้น

กาวินเป็นพวกเดนตายไม่มีความเป็นมนุษย์เลย เย่ฉ่าวเฉินกับมู่เทียนเย่สามารถยิงได้โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย แต่เนื่องจากมู่เวยเวยอยู่ในเงื้อมมือของเขา เย่ฉ่าวเฉินกับมู่เทียนเน่จึงมีความกังวลใจ หนึ่งคือมีความกังวลว่า จะต้องเสียเปรียบกว่าอย่างแน่นอน การบาดเจ็บของเย่ฉ่าวเฉินเมื่อกี้เป็นหลักฐานพิสูจน์ได้ดีมาก

"พยุงเธอขึ้นมา ชีวิตของเธอยังมีประโยชน์" กาวินพูดกับอลิซอย่างเย็นชา จากนั้นก็เล็งปืนเข้าที่หัวของจางเหิงอย่างเหี้ยมโหด "ใครใช้ให้มึงยิงห๊ะ? "

จางเหิงไม่รู้สึกผิดต่อการกระทำของตนเองเลยแม้แต่น้อย ชั่วขณะที่เขาเห็นเย่ฉ่าวเฉินก็นึกถึงช่วงเวลาที่น่าอับอายขายขี้หน้านั้น สติหายไปอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งตอนนี้ สติของเขายังคงลอยอยู่ในอากาศ "ฉันต้องการฆ่าเย่ฉ่าวเฉิน อีกทั้งเราก็หนีมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ? "

"ถ้าอีกฝ่ายเสียสติแล้วตอบโต้ล่ะ? คืนนี้เราจะได้หนีไปไหม? "

จางเหิงหน้าบึ้งไม่พูดจา การทำให้เย่ฉ่าวเฉินตายไป นี่คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขา

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง กวินก็วางปืนลง "กูจะคิดบัญชีกับมึงในภายหลังอีกที"

อลิซกับบอดี้การ์ดหนึ่งคนก็นำมู่เวยเวยที่หมดสติเข้าไปในรถ กำลังจะออกไป ล็อบบี้ของโรงแรมมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง คนกลุ่มหนึ่งหามเย่ฉ่าวเฉินออกมา เขาหลับตาสนิท ไม่รู้ว่าตายแล้ว หรือหมดสติไป

"ออกรถ" กาวินออกคำสั่ง

รถสองคันหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

ทางด้านนี้ เย่ฉ่าวเฉินถูกนำตัวไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเพื่อประชาชนในเมืองอย่างรวดเร็ว

ไฟในห้องผ่าตัดเปิดขึ้น

เด็กน้อยในอ้อมกอดของเสี่ยวซีหร่านหลับสนิท ไม่ได้รู้เรื่องราวตลอดคืนนี้เลย ว่าพ่อแม่ของตนได้รับบาดเจ็บสาหัส

มู่เทียนเย่โอบไหล่เสี่ยวซีหร่าน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าว่า "คุณอย่ารออยู่ที่นี่เลย ฉันให้หมอเปิดห้องพิเศษไว้ให้แล้ว คุณกับเด็กไปนอนเถอะ"

เสี่ยวซีหร่านส่ายหน้า ก้มไปมองเด็กน้อย "ฉันนอนไม่หลับหรอก รอให้ฉันอยากนอน ก็จะไปนอนเอง"

"ฉันกลัวว่าคุณจะล้าเกินไป หลายวันมานี้ติดตามพวกเราตลอด จนขอบตาคล้ำหมดแล้ว" มู่เทียนเย่พูดอย่างสงสาร

"ไม่เป็นไร รอช่วยเวยเวยกลับมาได้ก่อน ฉันจะนอนสามวันสามคืนแล้วก็บำรุงกลับมา" เสี่ยวซีหร่านเงยหน้าถามเขา "อาการบาดเจ็บของเวยเวยรุนแรงหรือเปล่านะ? เมื่อกี้ตอนฉันอยู่ในรถทำไมเห็นคนพยุงเธอออกมา เหมือนหมดสติไปแล้ว"

ในความเศร้าเสียใจก็นำมาซึ่งความโกรธอย่างมาก ตบบนเก้าอี้ "ฉันจะไม่ปล่อยไอ้สารเลวพวกนั้นไปแน่"

"โชคดีที่ครั้งนี้พาเจ้าหนูน้อยนี่ออกมาได้ ก็ไม่ถือว่ากลับมามือเปล่า ต่อไปเวยเวยก็ไม่ถูกควบคุมแล้ว เกิดหลบหนีขึ้นมาก็จะสะดวกมากขึ้น" เสี่ยวซีหร่านพูดปลอบเขาเบาๆ

"หวังว่าอย่างนั้น" ดวงตาของมู่เทียนเย่ตกลงบนใบหน้าที่หลับใหลของเด็กน้อย การแสดงออกก็อ่อนโยนลงมาก "หน้าตาเขาค่อนข้างเหมือนเย่ฉ่าวเฉิน ไม่ค่อยเหมือนเวยเวยเลย"

เสี่ยวซีหร่านหัวเราะ "แต่ฉันรู้สึกว่าจมูกของเจ้าตัวน้อยเหมือนคุณมาก ทั้งโด่งทั้งสวย แล้วก็ปาก มีส่วนเล็กน้อยที่เหมือน"

มู่เทียนเย่ตกใจเล็กน้อย "เหรอ? เหมือนจริงๆ เหรอ? "

"ใช่ ยิ่งมองยิ่งเหมือน"

"นี่ก็พอได้" มู่เทียนเย่นิ่งเงียบไปชั่วขณะ พูดว่าหลานชายเหมือนลุง เดิมทีก็เป็นเรื่องจริง

นอกจากพวกมู่เทียนเย่สองคน จางเห่อและเสี่ยวฟางกำลังรออยู่นอกห้องผ่าตัด จางเห่อไม่เคยเห็นคุณชายน้อยเลย เลยเหลือบมองเป็นครั้งเป็นคราว ใจเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ถึงแม้ว่าตอนนี้เย่ฉ่าวเฉินจะอยู่ในห้องผ่าตัดและน่ากังวลใจมาก แต่ไม่ขัดขวางความชื่นชอบที่มีต่อคุณชายน้อยได้

ใบหน้าน้อยๆ นั้น ช่างน่ารักเหลือเกิน เขายังไม่เคยเจอเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้เลย

มู่เทียนเย่ใช้นิ้วลูบใบหน้าที่อบอุ่นของเด็กน้อยเบาๆ หลังจากนั้นก็พูดกับเสี่ยวซีหร่านว่า "พรุ่งนี้คุณพาเด็กกลับไปก่อน ต่อไปอาจจะอันตรายมากขึ้น ฉันเป็นห่วงคุณ"

เสี่ยวซีหร่านคิดๆ ดูแล้วพูดว่า "โอเค เด็กยังเล็กเกินไป ติดตามพวกคุณไปก็จะไม่สะดวกจริงๆ พรุ่งนี้ฉันกับเขาจะกลับไปเมืองA"

จางเห่อได้ยินการสนทนาของพวกเขาและพยักหน้าอย่างลนลาน "ถูกแล้วถูกแล้ว ที่พี่เสี่ยวจะอุ้มนายน้อยกลับไป ในกรณีที่ระหว่างทางคุณชายน้อยเกิดป่วยขึ้นมา คุณชายกับคุณผู้หญิงต้องเจ็บปวดใจมากแน่ๆ "

เป็นครั้งแรกที่จางเห่อเรียกเสี่ยวซีหร่าน เสี่ยวซีหร่านฟังก็ไม่ค่อยรื่นหูเท่าไหร่ ให้เขาเรียกพี่เสี่ยว อย่างไรก็ตามมู่เทียนเย่อายุมากกว่าเขา เสี่ยวซีหร่านก็พอจะรับได้

"ไม่เช่นนั้นก็เอาอย่างนี้เถอะ พี่เสี่ยวก็พักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ไปก่อน ในบ้านมีฉินหม่ากับพ่อบ้านหวังคอยดูแล มีห้องเด็กอ่อนที่เตรียมไว้เมื่อนานมาแล้ว ทุกอย่างเพียบพร้อม สะดวกสบายมาก"

มู่เทียนเย่ได้ฟังคำพูดนี้ก็ไม่เห็นด้วยเป็นคนแรก ถลึงตาใส่จางเห่อ "ตระกูลเย่ถึงกับมีอะไรที่ตระกูลมู่ของเราไม่มีเชียวเหรอ? "

จางเห่อหัวเราะแหะแหะ พูดอย่างตีสนิทว่า "คุณชายมู่ ฉันไม่ได้หมายความว่าเช่นนี้ แน่นอนว่าตระกูลมู่ของพวกคุณไม่ขาดเหลืออะไรเลย แต่ฉินหม่ามีประสบการณ์ เธอเลี้ยงดูคุณชายกับคุณชายรองจนโต จะว่าไป พี่เสี่ยวก็ยุ่งมาก พี่เสี่ยวคุณไม่สามารถให้เธอมาหัวหมุนอยู่กับเด็กได้ใช่ไหมล่ะ? "

มู่เทียนเย่เงียบกริบ อันที่จริงจางเห่อพูดก็ถูก คฤหาสน์ตงเจียวไม่มีแม้แต่คนใช้ หากจะต้องดูแลเด็ก มันจะยุ่งยากเกินไป

อีกทั้งเขาไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้เสี่ยวซีหรานออกไปดูแลเด็กคนนี้อย่างเต็มกำลัง เธอไม่มีหน้าที่รับผิดชอบอันนี้

นอกจากนี้ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญ ถึงอย่างไรเด็กคนนี้ก็แซ่เย่ เขาเห็นจากสายตามู่เวยเวยที่มองเย่ฉ่าวเฉินก็เข้าใจ น้องสาวผู้โง่เขลานี้ตกหลุมรักเย่ฉ่าวเฉินแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง จัดการให้พวกเขาแยกจากกัน

"คุณคิดว่าอย่างไร? " มู่เทียนเย่ถามความคิดเห็นของเสี่ยวซีหร่าน

เสี่ยวซีหร่านพยักหน้า "จางเห่อพูดถูก นี่คือลูกชายของเย่ฉ่าวเฉิน อยู่ตระกูลเย่ก็สมเหตุสมผลแล้ว เพียงแต่ฉันคิดว่า ฉันไม่คุ้นเคยที่จะอาศัยอยู่ในบ้านของผู้ชายคนอื่น ถ้าฉันคิดถึงเด็กน้อย ก็จะไปดูเขาเอง"

มู่เทียนเย่ก็หมายความเช่นนี้ เขาไม่ต้องการให้ผู้หญิงของตนเองอาศัยอยู่ในบ้านของเย่ฉ่าวเฉินเช่นกัน คิดๆ แล้วก็น่าอึดอัดใจ

ในกรณีที่ไม่มีเย่ฉ่าวเฉินอยู่ในเหตุการณ์ คนสามคนตัดสินใจร่วมกันอย่างมีความสุข แต่จางเห่อเชื่อว่า คุณชายต้องยกมือเห็นด้วยอย่างแน่นอน

เวลาตีสี่ ไฟในห้องผ่าตัดดับลง ประตูนั้นถูกผลักให้เปิดจากข้างใน

จางเห่อกับเสี่ยวฟางก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบไปถามหมอ "ผ่าตัดเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้านายเราล่ะ? "

"โชคดีเหลือเกิน หัวกระสุนกับหัวใจห่างกันเพียงสองเซนติเมตร อีกนิด เขาก็ไม่มีชีวิตรอดแล้ว เมื่อกี้เขาถูกส่งไปห้องไอซียูชั้นห้า สมาชิกในครอบครัวไปที่ชั้นห้าได้" สีหน้าหมอพูดอย่างเหนื่อยล้า

"ขอบคุณหมอมาก" จางเห่อไปชั้นห้าอย่างกังวลใจ เมื่อเห็นมู่เทียนเย่ลืมตาขึ้น ก็พูดเบาๆ ว่า "คุณชายมู่ เจ้านายประสบความสำเร็จในการผ่าตัดแล้ว คุณกับพี่เสี่ยวไปนอนสักพักเถอะ จะเช้าแล้ว"

"คุณไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก ไปทำงานของพวกคุณเถอะ" มู่เทียนเย่พูดเรียบๆ

"อ้อ งั้นคุณมีปัญหาก็มาหาฉันนะ"

คนสองสามคนตามจางเห่อไป มู่เทียนเย่ก้มมองไปที่ผู้หญิงที่หลับอยู่บนไหล่ของตนเอง คิ้วที่ขมวดก็คลายลงมาก

เด็กถูกห่อด้วยเสื้อผ้าของผู้ใหญ่อย่างแน่นหนาและนอนบนเก้าอี้ทางด้านขวาของเขา

ก็ไม่รู้ว่าการบาดเจ็บของเวยเวยเป็นยังไงบ้าง มู่เทียนเย่คิดอย่างเป็นกังวล

หลังจากออกจากโรงแรม มู่เวยเวยก็หมดสติมาโดยตลอด บนรถ อลิซจัดการบาดแผลให้เธออย่างง่ายๆ เล็กน้อย เพื่อหยุดเลือด