บทที่ 247 เย่ฉ่าวเฉิน ช่วยฉันด้วย

ยังไม่ถึงสามทุ่มมู่เวยเวยก็เข้านอน

เมื่อเธอหลับอยู่ในสภาพเซื่องซึม เธอถูกปลุกด้วยมือใหญ่ที่หยาบกร้าน แต่เธอกลับมองไม่เห็นภายใต้จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกทุกข์ทรมาน เธอรู้ว่านี้เป็นเรื่องที่เลวร้ายจึงเริ่มดิ้นรนอย่างสุดชีวิต เธอต่อสู้ด้วยมือและเท้าทั้งสองข้าง

"กรี๊ด ช่วยด้วย.." มู่เวยเวยร้องออกมาตามสัญชาตญาณ เธอไม่ได้พูดมาหลายวันแล้วจึงไม่แปลกที่น้ำเสียงของเธอจะแหบแห้ง

"ฉันคิดว่าเธอเป็นใบ้ซะอีก จริงๆก็พูดได้นิ" ชายคนนั้นยื่นมือไปปิดปากของเธอไว้ มู่เวยเวยอ้าปากกัดไปที่มือแล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเขาไม่หยุด

“เพี๊ยะ”เสียงตบที่ใบหน้าของชายคนนั้นดังขึ้น เสียงนั้นดังไม่หยุด ทำให้ชายคนนั้นโกรธขึ้นมาและด่าเธอว่า“อีกะหรี่ มึงกล้าตบกูงั้นหรอ วันนี้กูจะทำให้มึงรู้ว่าความโหดเหี้ยมที่แท้จริงเป็นแบบไหน”

"ช่วยด้วย.."

มู่เวยเวยตะโกนเสียงดัง เธอใช้พลังงานทั้งหมดที่มีเพื่อต่อต้านเขา แต่เธอมองไม่เห็นและหัวของเธอก็ไม่สามารถใช้งานได้ปกติ รวมทั้งความแตกต่างระหว่างแรงของผู้ชายและผู้หญิงที่ไม่เท่าเทียมกัน ทำให้เธอยังคง ...

“ แม่เจ้าผิวขาวจังโว้ย ไอ่โง่ที่ไหนส่งมาให้กาหวาเปลืองของจริงๆ วันนี้กูขอลองของสดใหม่หน่อยแล้วกัน ” ชายคนนั้นสบถด้วยความหื่นกาม

มู่เวยเวยเจ็บปวด ในใจเธอเจ็บปวดจนรู้สึกอยากร้องไห้ออกมา จู่ๆก็ไม่รู้ว่าเธอเอาแรงมาจากไหน เธอจึงผลักเขาตกไปใต้เตียงด้วยความโกรธอย่างมาก

“ โอ้ย.. กู.. "ชายคนนั้นหงายหลังล้มลงไปและกำลังจะลุกขึ้นไปสั่งสอนมู่เวยเวย เขาได้ยินเพียง"ปัง" มีคนถีบประตูแล้วประตูก็ถูกเปิดออก

ภรรยาของเขาปรากฏตัวที่ประตูอย่างดุเดือด ยืนเอามือทาบเอวและเต็มไปด้วยความโกรธ

"โอเค มึงนี้ไม่จบไม่สิ้น อยากตายจริงๆใช่ไหม ไอ่เลว ... " ผู้หญิงคนนั้นคว้าไม้กวาดข้างประตูแล้วฟาดไปทางผู้ชายคนนั้น "กูให้ดูผู้หญิงของคนอื่นไว้ คนทั่วไปก็แล้วไปแต่นี้แม้แต่คนบ้าก็ยังไม่เว้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของมึงถูกหมาแดกไปแล้วหรือไง มึงไม่รู้หรือว่าต้องขายมันแลกเงิน "

ชายคนนั้นวิ่งไปรอบๆทั่วทิศทางเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกไม้กวาดฟาด "อย่าตีๆ มันอ่อยฉันไม่เกี่ยวกับฉัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้หญิงสาวก็โกรธมากขึ้น "เย็ดแม่ มันอ่อยมึง?มันเป็นบ้าตาก็มองไม่เห็น มึงคิดว่ากูปัญญาอ่อนหรือไง? คิดว่ากูจะเชื่อเรื่องไร้สาระของมึงหรอ"

ขณะที่เขาพูดไม้กวาดก็ฟาดเข้าไปที่หลังของเขา ฟาดจนชายคนนั้นร้องลั่นออกมา

"พอแล้วๆ อย่าตีๆ" ชายคนนั้นคุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น มือทั้งสองประกบเข้าหากันและก้มหน้าลงเพื่อขอความเมตตา

ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ทันได้ทำอะไรก็เอาไม้กวาดชี้หน้าถาม "พูด ยังจะกล้าอีกไหม?"

“ ไม่กล้าแล้วๆ”

"กูจะบอกให้ สองสามวันนี้อยู่นิ่งๆให้มันเชื่องหน่อย ถ้ายังให้กูลงไม้ลงมืออีกกูจะหักขามึงให้มึงดู"

"รู้แล้วครับๆ" ชายคนนั้นตอบอย่างนอบน้อม เขาลุกขึ้นและจับแขนภรรยาแล้วพูดว่า "เป็นเพราะฉันหลงผิดไป คุณอย่าโกรธเลยนะ"

"อย่ามาแตะต้องตัวกู" ความโกรธของหญิงสาวยังไม่ลดลงและผลักชายคนนั้นออกไปจากประตูทันที "ออกไปให้พ้นแล้วอย่ามาอยู่แถวนี้อีก เห็นมึงแล้วอารมณ์ไม่ดี"

ชายคนนั้นวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

มู่เวยเวยนั่งหดตัวที่มุมกำแพงแล้วกอดผ้าห่มไว้แนบกับอกและสั่นไปทั้งตัว

ผู้หญิงคนนั้นมองเธอด้วยความสงสารและเกิดความรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมาก "พอแล้ว ไม่ต้องกลัว เขาไปแล้ว"

มู่เวยเวยนิ่งและไม่พูดอะไร

เตียงยุ่งเหยิงและมีเสื้อผ้าขาดๆทิ้งอยู่บนนั้น หญิงสาวขมวดคิ้วหันหลังเดินออกจากห้อง เมื่อกลับมาเธอก็ถือเสื้อยืดลายดอกไม้ที่ดูไม่เก่าและไม่ใหม่มาด้วยหนึ่งตัว "มานี่ ใส่ชุดนี้ซะ"

มู่เวยเวยไม่ขยับ ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่จุดหนึ่งไม่หยุด ทั้งๆที่เธอมองไม่เห็นอะไรเลย

หญิงสาวถอนหายใจแล้วถอดรองเท้าขึ้นไปบนที่นอน "ไม่มีเสื้อผ้าอื่นแล้ว เธอใส่ตัวนี้ไปก่อน เดี๋ยวบ้านตระกูลกาหวาจะส่งเสื้อผ้าใหม่มาให้ในวันมะรืนนี้ ถึงตอนนั้นค่อยเปลี่ยนให้เธอ”

ผู้หญิงคนนั้นดึงผ้าห่มออกและกำลังจะแต่งตัวให้เธอ แต่มู่เวยเวยตราตรึงกับเหตุการณ์นี้มาก เธอจึงกรีดร้องแล้วจับผ้าห่มแน่นขึ้น

"ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป?จะแต่งตัวให้ยังไม่พอใจอีก?ได้ ถ้าไม่กลัวหนาวก็ขยับแบบนี้ต่อไป" หญิงสาวโยนเสื้อผ้าไว้ตรงหน้าเธอแล้วลุกจากเตียงและล็อคประตู

ในวันรุ่งขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูออก ผู้หญิงคนนั้นก็ตกตะลึงเพราะมู่เวยเวยยังคงหดตัวอยู่ที่ปลายเตียงและไม่ขยับเลย แต่เธอใส่ชุดนั้นไปแล้ว พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็ลืมตาขึ้นและหันหน้าไปทางประตู

“ ทำไมตื่นเช้าแบบนี้?ถ้างั้นก็ลุกจากเตียงเถอะ ฉันจะแต่งตัวให้”

หลังจากงีบหลับ อารมณ์ของมู่เวยเวยก็สงบลงมาก เมื่อผู้หญิงคนนั้นล้างหน้าและหวีผมให้ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่เมื่อเธอได้ยินเสียงของชายคนนั้น เธอก็เอนกายเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของผู้หญิงคนนั้นโดยไม่รู้ตัว

ในขณะนั้น หัวใจของหญิงสาวก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะสั่นคลอนการตัดสินใจที่จะขายคนบ้าคนนี้โดยเฉพาะหลังจากเมื่อวานนี้ได้รับเงินสามหมื่นหยวน เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพรุ่งนี้เธอจะแต่งออกไป เพื่อจะได้รีบคว้าเงินอีกสามหมื่นที่เหลือไว้ในมือ

"ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ จะทำเธอตกใจได้" หญิงสาวเตือนชายผู้น่าสมเพช

ชายคนนั้นไม่ทันได้เขมือบเธอเมื่อคืน ตอนนี้เห็นพอมู่เวยเวยทั้งขาวและอ่อนโยน เขาก็รู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น เขานั่งยองๆลงพื้นและพูดว่า "เมียอย่างคุณ ดูแลเธอดีกว่าฉันอีก"

"ไปให้พ้น ออกไปทำงานซะ" หญิงสาวเห็นสีหน้าชั่วร้ายของสามี เธอก็รู้ว่าเขามีเจตนาชั่วร้ายแฝงอยู่ เธอจึงคิดว่าไล่ให้เขาออกไปเลยดีกว่า

ชายคนนั้นปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า หยิบตะกร้าบริเวณลานหน้าบ้านแล้วเดินออกไป“ ตอนเที่ยงคุณทำหมูสามชั้นผัดซอสแดงหน่อยนะ ไม่ได้กินนานแล้ว”

"รู้แล้ว วันๆรู้แต่เรื่องกิน"

พรุ่งนี้ก็ถึงงานแต่งแล้ว

ในช่วงบ่ายของวันก่อนแต่งงาน ครอบครัวกาหวาตีฆ้องและกลองเพื่อคลายกล่องของขวัญหมั้นเป็นสัญลักษณ์ ได้ยินมาว่าคนที่กาหวากำลังจะแต่งงานด้วยเป็นสะใภ้ที่สวยมาก ทุกคนถือโอกาสนี้ไปดูสะใภ้คนใหม่

ท้ายที่สุดเธอไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องที่แท้จริงและในใจคุณผู้หญิงเจ้าของงานยังคงรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอละสายตาจากสายตาของผู้คนที่จ้องมองอยู่ตรงประตู "เลิกมองได้แล้วๆ พรุ่งนี้ก็ได้เห็น "

ชายหนุ่มหลายคนแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว

จริงๆแล้วคุณผู้หญิงเจ้าของงานไม่ต้องการให้ครอบครัวกาหวาจัดงานแต่งงานขึ้น มันดูอลังการเกินไป แต่พ่อแม่ของกาหวาไม่เห็นด้วยโดยบอกว่าลูกชายของเขาครั้งหนึ่งกว่าจะได้แต่งงาน ต้องให้ทุกคนในหมู่บ้านมางานเลี้ยงและเอาเงินค่าของขวัญที่ให้ไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมารวบรวมกลับมาให้ได้

คุณผู้หญิงเจ้าของงานไม่สามารถพูดได้ว่าสาวโง่คนนี้ถูกเก็บมา ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบตกลง

หมู่บ้านข้างๆของครอบครัวกาหวาก็ดูคึกคักขึ้นมาทันที มีการติดตัวอักษรสีแดงเพื่อแสดงความยินดีไว้ตามประตูหน้าต่างบ้าน

เจ้าบ่าวกาหวาเป็นผู้ชายตัวใหญ่สูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซ็น อาจเป็นเพราะเลี้ยงดูมาอย่างดี ถูกพ่อแม่เลี้ยงจนตัวขาวๆอ้วนๆ ถ้านั่งนิ่งๆไม่พูดคุยใดๆ ดูๆแล้วก็ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป แต่พอหัวเราะและพูดขึ้นมา ก็จะรู้สึกได้ทันทีว่าไอคิวของเขาบกพร่องอย่างเห็นได้ชัดเจน

กาหวาเองก็รู้ว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้ เขาจึงม้วนไปมาอย่างตื่นเต้น ทำให้ทุกคนหัวเราะเขา ไม่ว่าใครก็ตามที่ถามเขาว่า "กาหวา จะแต่งงานพรุ่งนี้แล้ว ขนมงานแต่งล่ะ?"

กาหวาเข้าใจแค่คำว่าสะใภ้สองคำเท่านั้น จากนั้นเขาก็จะหัวเราะแล้วตอบกลับว่า "สะใภ้ๆ"

จากนั้นอีกฝ่ายจะพูดว่า "ช่างโง่จริงๆ"

บ่ายวันก่อนงานแต่ง คุณปู่จงพาเพื่อนของเขาไปที่บ้านของกาหวาและเริ่มเตรียมงานเลี้ยงสำหรับงานแต่งในวันพรุ่งนี้

เหล่าพี่สะใภ้และน้องสะใภ้หลายคนที่ช่วยกันเด็ดผักก็พูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ

"ได้ยินคนที่พึ่งเอาสินสอดไปส่งบอกว่าเจ้าสาวสวยมาก ผิวของเธอทั้งขาวทั้งอ่อนโยน เหมือนคนในเมืองเลย"

“จริงเหรอ?ถ้างั้นกาหวาก็ได้กำไรมากเลยสิที่ได้ภรรยาที่สวยขนาดนี้”

ผู้หญิงอีกคนพูดอย่างไม่พอใจว่า “อะไรกัน สวยก็สวยอยู่หรอก แต่สมองใช้ไม่ได้แถมยังตาบอดอีก เธอคิดว่าแต่งงานไปจะทำอะไรได้ละ”

"เธอกังวลเรื่องนั้นไปทำไม?แต่งมาแค่คลอดลูกได้ก็พอแล้วนิ ก็แค่เพิ่มปริมาณข้าวมาอีกถ้วย เทียบกับมรดกบ้านเหล่าหวังอย่างพวกเขาได้อย่างไร?"

เหล่าหวังคนที่ผู้หญิงผู้ถึงก็คือพ่อของกาหวานั้นเอง

"มันก็จริง เอ๊ะ เจ้าสาวเป็นคนที่ไหน?"

"เขาบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆของหลี่ว่างที่อยู่หมู่บ้านข้างๆ คนในบ้านไม่ชอบหาว่าผู้หญิงนั้นเป็นบ้า จึงให้หลี่ว่างหาบ้านสามีให้"

คุณปู่จงปรับส่วนผสมสำหรับซอสที่จะทำขาหมูในวันพรุ่งนี้ ในขณะที่ฟังผู้หญิงหลายคนกำลังซุบซิบ เขาก็ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ

วันต่อมาพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น

มู่เวยเวยถูกคุณผู้หญิงเจ้าของงานดึงให้ลุกจากเตียงแล้วล้างหน้าหวีผมและแต่งตัว

ในชนบทจะไม่ใช้ชุดแต่งงานจะทำตามธรรมเนียมท้องถิ่น มู่เวยเวยสวมชุดแต่งงานสีแดงปักมังกรและหงส์ไว้ ผมของเขาถูกมัดสูงไว้ด้านหลังศีรษะ ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยแป้งที่ด้อยคุณภาพและทาริมฝีปากด้วยลิปสติกสีแดง

แม้ว่าจะแต่งหน้าน้อยมาก แต่ก็ยังเผยให้เห็นผิวสวยกระจ่างใสอย่างเป็นธรรมชาติของมู่เวยเวย ดังนั้นใบหน้าที่ขาวและริมฝีปากสีแดงของเธอ คู่กับชุดแต่งงานสีแดงจึงดูน่าทึ่งตั้งแต่แวบแรกที่ได้เห็น

คุณผู้หญิงเจ้าของงานเห็นมู่เว่ยเว่ยแบบนี้เธอก็อดอึ้งไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นเจ้าสาวที่สวยขนาดนี้มาก่อน สวยราวกับนางเอกที่หลุดออกมาจากละครทีวี

"ที่รักของฉัน นี้มันสวยเกินไปแล้ว" คุณผู้หญิงเจ้าของงานอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "ถ้ารู้ว่าแต่งหน้าออกมาแล้วจะสวยขนาดนี้ก็น่าจะขอสินสอดมากกว่านี้ตั้งแต่แรก"

ดวงตาของมู่เวยเวยมองไม่เห็น ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่นั่งอย่างเชื่อฟังและปล่อยให้เธอแต่งตัวให้ ถ้าเธอมีสติแล้วเห็นตัวเองแต่งหน้าในสภาพแบบนี้ เธอคงจะตกใจจนเป็นลมแน่ๆ

มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาจากนอกบ้าน“ เจ้าสาวแต่งตัวเสร็จหรือยัง?รถมาถึง ... ” ยังไม่ทันพูดจบ ชายคนนั้นมองไปที่ใบหน้าของมู่เวยเวยก็ลืมสิ่งที่จะพูดทันที เพียงแค่จ้องมองใบหน้าเล็กๆที่มีเสน่ห์นั้นด้วยความตะลึง

คุณผู้หญิงเจ้าของงานตบเข้าด้านหลังศีรษะและตำหนิเขาว่า "เป็นบ้าอีกแล้วใช่ไหม?รถอยู่ไหนแล้ว?"

ชายคนนั้นได้สติกลับมา แต่ไม่สามารถละสายตาไปจากมู่เวยเวยได้ เขาชี้ไปที่ทางเข้าหมู่บ้านและพูดว่า "มาถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว กำลังจะมาถึง"

"เลิกมองได้แล้ว ออกไปรอข้างนอก เดี๋ยวอีกฝ่ายจ่ายเงินค่าสินสอดค่อยยื่นเจ้าสาวให้"

"อ๋อๆ เข้าใจแล้ว"

สิบนาทีต่อมา บริเวณลานหน้าบ้านเริ่มคึกคักขึ้น

กาหวาลงจากรถและสวมชุดแต่งงานสีแดงเช่นกัน เขากำลังจะรีบวิ่งไปอย่างร่าเริงแต่ถูกคุณผู้หญิงเจ้าของงานขวางไว้ "กาหวา คุณอย่ารีบร้อนสิ สินสอดที่เหลือเอามาหรือยัง?"

กาหวารู้เรื่องสินสอดที่ไหนล่ะ เขาผลักคุณผู้หญิงเจ้าของงานออกไปอย่างหยาบคายและบุกเข้าไปทันที

คุณผู้หญิงเจ้าของงานยิ้มและถามลูกพี่ลูกน้องที่เดินตามกาหวามาอย่างตรงไปตรงมาว่า "สินสอดล่ะ?"

ลูกพี่ลูกน้องหยิบซองหนาออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เธอ "ไม่ลืมหรอก คุณนับดูไม่ขาดเลยสักใบ"

คุณผู้หญิงเจ้าของงานรับมาด้วยรอยยิ้มแล้วสัมผัสกับความหนานั้นและพูดว่า "ฉันไว้ใจบ้านตระกูลหวังอย่างพวกคุณ เอาล่ะ พาเจ้าสาวไปกันเถอะ"

ลูกพี่ลูกน้องและผู้ชายอีกหลายคนเดินเข้าไปในประตูอย่างเสียงดังและต้องตะลึงเมื่อเห็นฉากตรงหน้า

เห็นแค่กาหวาเจ้าโง่ยืนมองไปที่เจ้าสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับเด็กวัยรุ่นที่ไร้เดียงสาและเมื่อเขามองไปที่เจ้าสาวอีกครั้ง ทุกคนก็หยุดหายใจสักพักและหัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอิจฉา

ไม่ต้องพูดถึงคนทั้งเมือง แม้แต่ทั้งมณฑลก็ยังเลือกเจ้าสาวที่สวยกว่าเธอไม่ได้ เจ้าโง่คนนี้โชคดีเกินไปแล้ว

คุณผู้หญิงเจ้าของงานเก็บเงินให้เข้าที่และไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านใน นึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป เธอจึงเบียดฝูงชนเข้าไปและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นๆ?"

เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าแดงกันทั้งบ้านและมองไปที่เจ้าสาว เธอจึงหัวเราะเบาๆและตบกาหวาเบา ๆ “ยังมัวยืนอึ้งอยู่ทำไม?รีบพาผู้หญิงของคุณกลับไปได้แล้ว”

ทันใดนั้นกาหวาดูเหมือนจะได้สติกลับมา จึงพยักหน้าอย่างแรงแล้วเอือมมือจะไปจับมือของมู่เวยเวย แต่มู่เวยเวยหลบอย่างรวดเร็ว เจ้าบ่าวมือแข็งกลางอากาศไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เมื่อคุณผู้หญิงเจ้าของงานเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ชอบมาพากล จึงรีบเดินเข้าไปปลอบมู่เวยเวย“อายอะไรกัน?นี้สามีเธอไปกับเขาเถอะ”

มู่เวยเวยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอส่ายหัวทันทีที่ได้ยินคำว่าสามีและพูดประโยคที่สองในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาว่า "ไม่ เขาไม่ใช่สามีฉัน"

ในความมืดมิด เธอจำผู้ชายคนหนึ่งในชีวิตของเธอได้ ลมหายใจของเขาไม่ใช่แบบนี้

ใบหน้าของคุณผู้หญิงเจ้าของงานเย็นชาลงทันทีและหลี่เซิงก็พูดว่า "วันนี้ถึงเธอไม่ไปก็ต้องไป"

ดวงตาสีเทาของมู่เว่ยเว่ยเต็มไปด้วยคราบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

กาหวาเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้จึงโกรธคุณผู้หญิงเจ้าของงานอย่างจริงจัง "คุณด่าเธอทำไม?เธอร้องไห้เลย"

คุณผู้หญิงเจ้าของงานหัวเราะทั้งน้ำตา เธอสั่งสอนภรรยาให้เขา เจ้าโง่คนนี้ยังไม่พอใจอีก

"ใช่ นี้คือภรรยาของคุณ จะทำอะไรก็แล้วแต่คุณเลย" คุณผู้หญิงเจ้าของงานยืนกอดอกอยู่ห่างๆโดยไม่รู้จะอยู่ฝั่งไหนดี

กาหวารวบรวมความกล้าแล้วไปดึงมือของมู่เวยเวยอีกครั้ง เมื่อมือพึ่งสัมผัสโดนก็ถูกมู่เวยเวยหลบอีกครั้ง

เด็กหนุ่มหลายคนที่ยืนอยู่ข้างๆส่งเสียงโห่อย่างไร้ความปรานี ลูกพี่ลูกน้องของกาหวาก็ยืนขึ้นหัวเราะและพูดเกลี้ยกล่อมว่า“ เจ้าสาว ที่นั้นเรามีอาหารอร่อยๆและเสื้อผ้าสวยๆเยอะแยะเลย ไปไหม?”

ไอคิวของมู่เวยเวยบกพร่องไปจริงๆ เมื่อเธอได้ยินว่ามีของอร่อยๆใบหน้าของเธอก็อ่อนโยนลง ลูกพี่ลูกน้องรีบสะกิดแขนของกาหวาแล้วกระซิบว่า "เร็วๆสิ"

กาหวาตอบสนองจึงเอือมมือไปจับมือของมู่เวยเวยแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้หลีกเลี่ยงอีก

ตอนนี้ฝ่ายเจ้าบ่าวยิ้มบานราวกับดอกไม้ อย่างกับไก่ตัวผู้เดินนำเจ้าสาวออกไป

ตามธรรมเนียมเจ้าสาวและเจ้าบ่าวต้องการสักการบูชาฟ้าดิน แต่เนื่องจากทั้งสองคนแตกต่างจากคนอื่นๆ พวกเขาพามู่เวยเวยไปถึงบ้านกาหวาได้ก็ถือว่าเป็นการแต่งงานกันแล้ว ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการสักการบูชาฟ้าดินใดๆ

ตั้งแต่ช่วงเช้าที่พาลูกสะใภ้เข้าบ้าน กาหวาก็คอยเฝ้าเธอไม่ให้คลาดสายตา ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องเธอไม่หยุดอย่างกับว่ากลัวเธอจะหนีไป

"หิวไหม? ผมไปหาอะไรมาให้กิน" กาหวาพยายามชวนคุย

แม่กาหวาที่เพิ่งเข้ามาในประตูก็ตกใจ จู่ๆลูกชายที่โง่เขลาของเธอก็ดูปกติขึ้นมาก แต่พึ่งคิดแบบนี้ไปสองวินาที เธอก็ได้ยินลูกชายพูดว่า "คุณอยากนอนไหม?เราไปนอนพร้อมกันเถอะ ผมจะกอดคุณไว้"