ตอนที่ 245
บทที่ 246 งานแต่งงานของคู่ปัญญาอ่อน
October 22, 2026
“แต่…….”
มู่เทียนเย่ขัดจังหวะตอนเขาพูด “ไม่มีแต่ เธออย่าลืมว่า ตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ เธอยังมีลูก ดังนั้นไม่ควรเกิดปัญหาอีก”
สมองที่สับสนวุ่นวายของเย่ฉ่าวเฉิน ถูกหยุดด้วยภาพใบหน้าของ “ลูก”ที่น่ารักก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในตอนเช้า ลุงหวังโทรมาและบอกว่าทารกเรียก "แม่"
สมองที่สับสนวุ่นวายของเย่ฉ่าวเฉิน ถูกหยุดด้วยภาพ"ลูก" และใบหน้าที่น่ารักก็ปรากฏ ในตอนเช้าลุงหวังโทรมาบอกว่าลูกเรียกหา “แม่” ตลอดเวลา
มู่เทียนเย่ดูเขาด้วยอารมณ์ที่เย็นลง พูดกับจางเห่อ “เธอเฝ้าดูเขาไว้ ฉันจะลงไปดู”
“ประธานมู่ ฉันไปกับคุณ” จางเห่อพูด
“ฟังฉันไม่เข้าใจเหรอ?”มู่เทียนเย่กล่าวอย่างเคร่งเครียด เขากำลังจะถูกเจ้านายโกรธ
จางเห่อโดนเขาสั่งสอนจนได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าพูดจา
เย่ฉ่าวเฉินถอนหายใจอย่างหนัก แล้วพูด “คุณกับจางเห่อไปด้วยกันเถอะ ไปเพิ่มอีกหนึ่งคนจะดูแลซึ่งกันและกัน ฉันจะไม่หุนหันพลันแล่นหรอก”
มู่เทียนเย่เหลือบมองเขา แล้วพยักหน้า
ทั้งสองถอดเสื้อและรองเท้า แล้วกระโดดลงไปในแม่น้ำโดยไม่ลังเล เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง น้ำยิ่งเย็นจัดประกอบกับคลื่นที่ซัดเข้ามา จางเหอกระโดดลงไป ก็สั่นสะท้านทันที
เนื่องจากโดนคลื่นน้ำกระทบในระยะยาว สระน้ำลึกกว่าสามเมตรถูกชะล้างออกไปด้านล่าง มู่เทียนเย่กลับมาขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อต่อต้านกับแรงกระทบของน้ำ
ขึ้นๆลงๆอยู่สิบรอบ ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มู่เทียนเย่และจางเห่อค้นหาไปทั่วด้านล่างของน้ำตก แต่ไม่พบเงาของมู่เว่ยเว่ย
เดี๋ยวๆ นั้นคืออะไร?
จางเห่อเห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวพันกันอยู่กับเถาวัลย์ ว่ายไปเอารองเท้าออกมาแล้วนำไปที่ฝั่ง
รองเท้าเบอร์สามสิบเจ็ด สไตล์เรียบง่ายมาก และไม่รองเท้าที่มีราคาอะไร อาจต่ำกว่าหนึ่งร้อยหยวน
“ตอนเช้ามู่เวยเวยสวมรองเท้าคู่นี้เหรอ?” เย่ฉ่าวเฉินถามคุณฉ่าย
คุณฉ่ายมองไปที่มือเรียวยาวของเขาพยักหน้าแล้วพูด “ใช่คือรองเท้าคู่นี้ หลังจากออกมาจากโรงแรมในวันนั้นอลิซก็ไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้า จำได้ว่าตอนนั้นขนาดใหญ่เกินไปอลิซยังไปเปลี่ยนให้ครั้งหนึ่ง”
เมื่อเย่ฉ่าวเฉินได้ยิน ขาก็อ่อนแรงลงทันที
ในตอนนี้ มู่เทียนเย่ยังคงสงบสติอารมณ์ เขาสวมเสื้อผ้าแล้วมองไปที่แม่น้ำที่ไหลอยู่ไกล ๆ แล้วพูดว่า “ใต้น้ำตกไม่มีงั้นควรจะถูกน้ำพัดหายไป จางเห่อ ระดมคนทั้งหมดเฝ้ามอลงไปที่แม่น้ำเพื่อค้นหา
“รู้แล้ว” จางเห่อสวมเสื้อผ้าแล้วไปโทรศัพท์อยู่ด้านข้าง
คุณฉ่ายนั่งอยู่ด้านข้างโขดหิน เขานั่งถอนหายใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่ามู่เวยเวยจะกระโดดลงมา แต่เขามั่นใจว่าสุดท้ายแล้วเธอจะไม่ลงเอยด้วยดีแน่นอน เพราะบางครั้งเขาได้ยินกาวินและจางเหิงพูดคุยกัน
กาวินเตือนจางเหิงอย่าแตะต้องมู่เวยเวยในขณะนี้ รอเมื่อพบขุมทรัพย์ มู่เวยเวยจะจัดการเอง
คุณฉ่ายไม่รู้ว่าจางเหิงและมู่เวยเวยมีขัดใจอะไรกันบ้าง แต่จากท่าทีของจางเหิงนั้นอยากฆ่ามู่เวยเวย บางทีมู่เวยเวยก็สัมผัสได้ จึงเฉียบขาดตัดสินใจกระโดดลงมา
“ฉันไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันไปได้หรือยัง?” คุณฉ่ายถามอย่างกล้าหาญ หลังจากอดทนอยู่นานแต่ไม่ได้อะไรเกิดขึ้น เขาก็ควรกลับบ้านแล้ว
มู่เทียนเย่โยนหยดน้ำลงแล้วพูด “กาวิน บอกไหมจะไปไหนเมื่อเขาเดินออกไป?”
“ฉันไม่รู้ เขาจะบอกฉันได้อย่างไร?” คุณฉ่ายกล่าวอย่างบริสุทธิ์ใจ
“พอแล้ว เธอไปเถอะ” มู่เทียนเย่กล่าวอย่างหงุดหงิด
บนใบหน้าคุณฉ่ายแสดงความยินดี จึงผ่านไปได้อย่างง่ายดาย? กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจ จึงรีบลุกขึ้นและวิ่งไปทางหุบเขา
ในทางตรงกันข้าม เย่ฉ่าวเฉินเดินไปข้างหน้าไปตามแม่น้ำ มู่เทียนเย่มองเขาจากด้านหลัง ความรู้สึกเหงาก็ผุดขึ้นในใจเ ขารักเวยเวยจริงๆ เขาจึงตื่นตระหนกสู่ความฟุ้งซ่าน
ความเจ็บปวดของมู่เทียนเย่ไม่น้อยไปกว่าเย่ฉ่าวเฉิน เปรียบเทียบเขาละเอียดถี่ถ้วน เมื่อพระเจ้าต้องการให้คุณตาย คุณไม่สามารถรอดพ้นเงื้อมมือแห่งความตายได้ แต่ถ้าเขาอารมณ์ดีไม่ต้องการให้คุณตาย แม้แต่สถานการณ์ที่ต้องตายก็จะสร้างสถานการณ์ให้รอดจากความสิ้นหวัง
เขาเป็นตัวอย่างการใช้ชีวิต
ตอนนี้ เขาได้แต่ภาวนาให้วันนี้พระเจ้าอารมณ์ดีและปล่อยเวยเวยไป
ฉันค้นหาตามริมแม่น้ำเป็นเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ ฉันถามสถานที่ทั้งหมดที่ฉันต้องถาม และฉันหาที่สถานที่ทั้งหมดที่ฉันต้องหาแต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
ความหวังเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ ใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินและมู่เทียนเย่ในแต่ละวันเริ่มมืดมนจางเห่อรู้ว่าพวกเขาอารมณ์ไม่ดีดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะถามอะไรมากไปกว่านี้ ทำได้เพียงแค่เงียบๆเท่านั้น
เวลาใกล้ค่ำ เย่ฉ่าวเฉินและหลายคนกำลังมองหาหมู่บ้านบนภูเขา กลุ่มคนตรงหน้าดึงดูดความสนใจของพวกเขา มีคำพูดสองสามคำจากระยะไกล “เหมือนเป็นผู้หญิง” “ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน”
หัวใจของเย่ฉ่าวเฉินกระตุกอย่างอธิบายไม่ถูกแล้วรีบวิ่งไป
หมู่บ้านหลายๆแห่งมาดูบริเวณนั้น มีตำรวจและแพทย์นิติเวชหลายคนอยู่ระหว่างนั้น
เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ ศพที่กำลังเปื่อยปุดๆอยู่บนพื้นถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวคละคลุ้งไปในอากาศ
เย่ฉ่าวเฉินกำมือแน่น หนังศีรษะของเขาชา เขาอยากจะขึ้นไปเปิดผ้าสีขาวเพื่อดูใบหน้า แต่เขาไม่มีความมั่นใจ เขากลัว
ในขณะที่เขากำลังดิ้นรน เขาได้ยินมู่เทียนเย่ถามชาวบ้านรอบๆตัวเขาด้วยน้ำเสียงที่หดหู่อย่างมาก “สวัสดี ใครนอนอยู่ที่พื้น?”
ชาวบ้านหันหน้าไปมองพวกเขา พวกเขาคิดว่าเป็นคนนอกตามมาดู แล้วกระซิบว่า “เราไม่รู้เหมือนกัน ในบ่ายวันนี้ลอยมาตามแม่น้ำ ร่างกายเปียกโชกมันน่ากลัว ฉันมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาเดิม แต่เป็นผู้หญิง”
มู่เทียนเย่ถอนหายใจอย่างหดหู่ “เธอรู้ได้อย่างไรว่าเป็นผู้หญิง?”
“ผมยาวๆ น่าจะเป็นผู้หญิง”
สมองของมู่เทียนเย่ถูกระเบิด เขาหันไปมองเย่ฉ่าวเฉิน ซึ่งกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเขาพยายามควบคุมอารมณ์ของเขา
“ฉันไปถามตำรวจ” มู่เทียนเย่ทำตามขั้นตอน ใช่ไม่ใช่ ต้องทำให้ชัดเจน ถามพวกเขาดีกว่าคิดไปเอง
ตำรวจกำลังรวบรวมพยานหลักฐาน เห็นเขาจึงเข้ามาห้าม “คุณเป็นใคร อย่าเข้าใกล้ศพ”
“สวัสดี น้องสาวของฉันบังเอิญตกลงไปในแม่น้ำเมื่อไม่กี่วันก่อน ที่ผ่านมาเรากำลังมองหาเธอ ดังนั้นฉันจึงอยากเห็น ...” มู่เทียนเย่ไม่ได้พูดว่าอะไรอยู่เบื้องหลัง แต่ตำรวจเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
“อา งั้นก็ดีเลย พวกเรากำลังตามหาครอบครัวของผู้เสียชีวิต เธอมาดูว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณหรือไม่” ตำรวจก้าวไปข้างหน้าเปิดผ้า แต่เมื่อเห็นมู่เทียนเย่ถอยกลับหลัง คิดว่าเขากลัว เขาเงยหน้าขึ้นเตือนว่า“คุณเตรียมใจไว้แล้วมันอาจจะน่ากลัวนิดหน่อยเพราะร่างกายเปียกโชกมานานแล้ว”
“อื้ม ”มู่เทียนเย่พยักหน้า เขาคิดว่าคุณภาพจิตของเขามั่นคงมาก
อย่างไรก็ตามในขณะที่ตำรวจเปิดผ้าสีขาว มู่เทียนเย่รู้สึกว่าเขาประเมินเกินความสามารถที่จะทนต่อไป รู้สึกคลื่นไส้ในใจ วิ่งไปด้านข้างและถอยกลับ
เขาคิดว่าใบหน้าศพจะผิดรูปขนาดไหน โครงร่างทั่วไปจะไม่เปลี่ยนไป แต่สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ไม่สามารถเรียกว่าใบหน้าได้อีกต่อไป ดวงตาระเบิดออกลูกตาข้างหนึ่งหายไปจมูกแย่มากและ ใบหน้ายิ่งแย่ลงมันกลายเป็นขนมปังฟอง อวัยะเละผสมเข้าหากัน
เย่ฉ่าวเฉิน เข้ามาตบหลังเขาแล้วถามอย่างระมัดระวัง “ใช่ไหม?”
มู่เทียนเย่ส่ายหัว “ฉันไม่รู้ เละจนฉันดูไม่ออก”
ดูเหมือนตำรวจจะคาดหวังสถานการณ์นี้ พูดกับมู่เทียนเย่ว่า “อย่างนี้ดีกว่า คุณไม่ได้บอกแค่ว่าผู้ตายอาจเป็นน้องสาวของคุณหรือไม่ ? คุณกลับไปกับพวกเราเพื่อเปรียบเทียบดีเอ็นเอ ดังนั้นผลลัพธ์จึงเร็วที่สุด”
“ครับ ฉันไปกับพวกคุณ” มู่เทียนเย่หยิบน้ำที่จางเห่อส่งมาและบ้วนปาก เพียงเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นมาก
ศพถูกหามขึ้นรถอย่างรวดเร็วโดยแพทย์นิติเวช มู่เทียนเย่กำลังจะจากไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
“จะแจ้งให้คุณทราบทันทีที่มีข่าว” เขาพูดกับเย่ฉ่าวเฉิน ช่วงนี้ทั้งสองคนแทบไม่ค่อยได้ติดต่อกัน ในตอนกลางวันค้นหาคนหาย ตอนกลางคืนนอน สื่อสารเป็นครั้งคราวไม่มีเรื่องไร้สาระอื่นใด
“อื้ม” เย่ฉ่าวเฉินพยักหน้าเบา แล้วดูรถตำรวจที่ออกไป
อย่าให้เป็นเวยเวยเลย อย่าให้เป็นเวยเวยเลย……
เย่ฉ่าวเฉินสวดในใจอ้อนวอนอย่างเงียบๆ หากเขาเลือกระหว่างการหายไปตลอดกาลกับความตาย เย่ฉ่าวเฉินก็อยากจะเลือกที่จะหายตัวไป อย่างน้อยเธอก็ยังมีความหวังอันริบหรี่ รู้สึกว่าเธออาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลก
ความตายที่เปลือยเปล่านั้น โหดร้ายเกินไป ทั้งต่อเด็กและแม้แต่กับมู่เทียนเย่
“เจ้านาย ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเราอาศัยอยู่ในหมู่บ้านก่อน”จางเห่อขอความคิดเห็นจากเขา ถ้าคุณไปไกลกว่านี้คุณจะนอนในป่า ไม่มีวิธีหาเส้นทางได้เมื่อมันมืดลง”
เย่ฉ่าวเฉินไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้า ตั้งแต่ตอนนั้น หัวใจของเขาติดอยู่กับศพที่ถูกอุ้มไปจนหายใจด้วยความกดดัน
ก่อนที่ผลจะออกมา นี้เขาคงหายใจไม่สะดวก
ชาวบ้านยังไม่แยกย้ายกัน จางเห่อเดินไปหาชายชราคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะภักดีกว่า ถามอย่างสุภาพว่า “ชายชรา เรามาจากเมืองอื่นและต้องการค้างคืนในหมู่บ้านของคุณ มีครอบครัวที่มีบ้านกว้างขวางบ้างไหม”
ชายชราได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขากับตำรวจในตอนนั้น โดยรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนเลว พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าคุณไม่รังเกียจก็มาอาศัยอยู่ในบ้านของเราเถอะ ครอบครัวของฉันมีฉันและภรรยาและลูก ลูกออกไปทำงานแล้ว บ้านมีที่ว่างมาก”
“งั้นก็ขอบคุณมากจริงๆ” จางเห่อกล่าวขอบคุณอย่างรวดเร็ว
ชายชรายิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณอะไรกัน? ไปเถอะ ไปเถอะ พวกคุณกี่คน?
“ห้าหกคน”
รอยยิ้มของชายชราเย็นเยียบ “หา? มีเยอะจัง? งั้นบ้านฉันอยู่ไม่ได้”
จางเห่อยิ้มอย่างเขินอาย กล่าวว่า “คุณปู่ พวกเราทุกคนนำเต็นท์มาด้วย ขอเพียงบ้านว่างให้พวกเรากางเต็นท์ได้ ในตอนกลางคืนมันก็หนาวเกินไป”
“ออ งั้นได้ งั้นได้ ไปเถอะ บ้านฉันอยู่ด้านหน้า”
คู่สามีภรรยากระตือรือร้นมาก เพื่อเลี้ยงแขกพวก เขาจัดอาหารโต๊ะใหญ่ในตอนเย็น เย่ฉ่าวเฉินไม่มีความอยากอาหาร เขาไม่อยากกิน แต่เขาอายที่จะปล่อยให้พวกเขา ดังนั้นเขาจึงนั่งที่โต๊ะและกินสองคำ
หญิงชรามองว่าเย่ฉ่าวเฉินดูดีเหลือเกิน เธอจึงตักกับข้าวให้เขาไม่หยุด
“มันเป็นเวลานานแล้วที่บ้านไม่ครึกครื้น ลูกโตล้วนเติบโตแล้ว พวกเขาจะกลับมาในช่วงตรุษจีนเท่านั้น ปกติเราเป็นคู่สามีภรรยา เป็นชีวิตที่สบายๆ ฉันมีความสุขมากที่คุณสามารถมา “หญิงชรายิ้มมีรอยย่นเป็นชั้นๆ แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด แต่ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเธอเป็นคนชราที่น่ารัก”
จางเห่อเห็นเย่ฉ่าวเฉินไม่พูดไม่จา พูดคุยกันว่า “คุณป้า ทำไมไม่ไปอยู่ในเมืองกับลูก?”
“ฉันเคยไปที่นั่นสองสามครั้ง มันไม่ชิน ชั้นบนและชั้นล่างฉันล้วนไม่รู้จัก อยู่แต่ในห้องมันไม่ดีเท่าหมู่บ้านของเรา ออกๆเข้าๆฉันล้วนเป็นคนที่รู้จักกันมาหลายสิบปี เวลาว่างไปเล่นไพ่พูดคุยกัน หนึ่งวันก็ผ่านไปแล้ว”
หลายคนกำลังรับประทานอาหารและพูดคุยกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากลานบ้าน. “คุณปู่จง คุณปู่จง”
คุณปู่จง คือเจ้าของบ้านหลังนี้
ชายชราวางตะเกียบในมือลง แล้วเดินออกไปที่ลาน “เรื่องอะไร”
“เห่ย บ้านพวกเธอคนเยอะ ครึกครื้นจัง”
“เหอะๆ พวกเขาเป็นคนต่างถิ่นที่ผ่านมา คืนนี้ขอพักอาศัยที่นี่ เมื่อกี้เธอมีอะไรละ?”