บทที่245 แผนที่เป็นของปลอม

"ปล่อยฉันนะ!" มู่เวยเวยพยายามดิ้นรน จางเหิงออกแรงในมือมากเกินไปทำให้เธอเจ็บ

"แกช่วยอยู่เงียบๆหน่อย!" ไม่รู้ว่าจางเหิงจงใจหรือโกรธจริงๆ สะบัดมือแรงจนมู่เวยเวยไปชนเข้ากับกำแพงอย่างแรง

มู่เวยเวยยังไม่ทันส่งเสียงร้องออกมาก็ได้ยินเสียง"ตุ๊ม" ด้านหลังของเธอกำแพงหินบางๆ มันพังทลายลงมาและมีถ้ำหินอีกก้อนปรากฏต่อหน้าเธอ

จางเหิงกับคุณฉ่ายเห็นเช่นนี้ก็รีบเข้าไปในถ้ำ ในขณะที่ใครหลายคนยังตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ไม่คิดว่าจะมีถ้ำอยู่อีกเช่นนี้

"เจ้านาย จะเข้าไปดูหน่อยไหม?" จางเหิงพูดด้วยความตื่นเต้น โดยลืมไปว่าเขาได้รับคำสั่งอะไรไว้บ้าง ลืมไปเลยว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็ยังโต้เถียงกับมู่เวยเวย

สายตาของกาวินเปลี่ยนจากมองถ้ำมาที่มู่เวยเวย“ต้องเข้าไปสิ แกเข้าไปก่อน”

จากนั้นมู่เวยเวยก็สะบัดมือของจางเหิง ถอนหายใจออกมาและหันหลังกลับเข้าไปในถ้ำ

เธอรู้จักกาวินดี เขาจะไม่ลงมือฆ่าเอง แต่เขาจะพยายามหาวิธีให้เธอตายในที่สุด

ถ้ำที่เพิ่งค้นพบมีขนาดใหญ่มาก ยิ่งเดินเข้าไปข้างในมากเท่าไหร่ พื้นผิวหินใต้เท้าของเธอก็ยิ่งเรียบเนียนขึ้น ดูเหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงน้ำดังมาแต่ไกล

ข้างหน้ามีแม่น้ำ?

เปลือกตาของมู่เวยเวยกระตุก นี่เป็นโอกาสดีที่เธอจะหลบหนี

หลังจากเดินไปสักพัก เสียงน้ำในหูของเธอก็เด่นชัดขึ้น นอกจากนี้มู่เวยเวยยังพบแสงสว่างตรงหน้าเธอ

เป็นทางออกจริงหรอ? เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ มู่เวยเวยก็เต็มไปด้วยพละกำลัง ความเร็วของฝีเท้าเธอก็เพิ่มขึ้น จางเหิงดูเหมือนจะเห็นความคิดของเธอเกี่ยวกับการคิดจะหลบหนี เขาจึงติดตามเธอไปทุกย่างก้าว

แสงเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ อากาศยังคงเต็มไปด้วยไอน้ำเย็น ประกอบกับเสียงที่รุนแรง ดูเหมือนว่าจะเป็น......น้ำตกตรงหน้า

ถ้าเป็นไปตามที่มู่เวยเวยคาดไว้ เมื่อน้ำตกปรากฏต่อหน้า ทุกคนคงต่างก็หลงใหลในความงามอันยิ่งใหญ่

น้ำที่ไหลเป็นสายยาวสุดตา ประดุจทางช้างเผือกจากสวรรคาลัย

บทกวีทั้งสองนี้สามารถแสดงความรู้สึกของมู่เวยเวยได้ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังอยู่ด้านหลังน้ำตก ผลที่มาจากน้ำตกยิ่งน่าประหลาดใจ

มู่เวยเวยเดินเข้ามาใกล้ขอบและมองลงไป ก็เกิดอาการวิงเวียนศีรษะไม่มีอะไรนอกจากคลื่นสีขาวด้านล่าง ถ้าเธอกระโดดลงไปจากตรงนี้ เธอจะชนหินโสโครกหรือก้อนหินล่องหนที่อยู่ใต้น้ำ

แต่ถ้าไม่กระโดด ก็จะถูกกาวินจับขังไว้แบบนี้ตลอดไป เป็นการยากที่จะคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ทำยังไงดี? กระโดดหรือไม่กระโดด?

ในขณะที่มู่เวยเวยกำลังคิด ร่างหนึ่งก็โน้มตัวมาหาเธอและมู่เวยเวยก็ตอบสนองอย่างกะทันหัน ก้าวถอยหลังและจ้องไปที่กาวิน "แกจะทำอะไร?"

กาวินมองเธออย่างประชดประชัน“แกอยากทำอะไร? กระโดดลงไปหรอ?”

หัวใจของมู่เวยเวยเต้นแรง ทำไมเขาถึงมองเห็นความคิดของเธอออกตลอด? ในขณะที่เดินไปที่ขอบกำแพงหินเธอชี้ไปที่กาวินแล้วพูดว่า "แกหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่งั้นฉันจะกระโดดลงไป"

"หึ! เธอเนี่ยนะจะกล้ากระโดดลงไป?" กาวินพูดอย่างนั้นแต่หัวใจของเขาเริ่มกระวนกระวาย ผู้หญิงคนนี้ดูอ่อนแอแต่เธอเข้มแข็งมาก น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้น "มู่เวยเวย ฉันรับปากแล้ว วันที่ฉันมาขุมสมบัติเจอ ฉันจะปล่อยเธอไปเอง ไม่ผิดคำพูดหรอก"

มู่เวยเวยเห็นจางเหิงยืนอยู่ข้างหลังเขาและพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย "กาวิน ถ้าชาตินี้แกก็หาสมบัติไม่เจอล่ะ?"

"ตราบใดที่มันยังอยู่ ฉันก็จะหาเจอแน่นอน" กาวินพูดอย่างหนักแน่น

มู่เวยเวยได้ตัดสินใจในใจของเธอแล้วด้วยความกระตือรือร้นในการหาสมบัติ ถ้าเขารู้ความจริงเขาจะไม่ปล่อยเธอไป นอกจากนี้จางเหิงและอลิซก็อยากจะฆ่าเธอมาตลอด

"กาวิน ถ้าสมบัติไม่เคยอยู่ที่นี่เลยล่ะ?"

“ เธอหมายความว่ายังไง?” ดวงตาของกาวินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

มู่เวยเวยยักไหล่และยิ้มอย่างใจเย็น“ ฉันจะไม่โกหกแกอีกต่อไปแล้ว แผนที่ขุมสมบัตินั้นเป็นของปลอม ต่อให้แกจะพลิกภูเขาทั้งหมดที่นี่ แกก็จะไม่เจอสมบัตินั้นหรอก”

"โกหก!" กาวินตื่นเต้นมาก การแสดงออกบนใบหน้าของทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นได้ชัดว่าเขานั้นประหลาดใจและโกรธ

โชคดีที่มู่เวยเวยพูดว่า "มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันจะโกหกแกเพื่ออะไร? แผนที่ตอนแรกนั้นเป็นของจริง แต่ในตอนสุดท้ายที่ฉันกลับมาฉันก็เอาของปลอมมา เพราะว่าในมือเย่ฉ่าวเฉินไม่มีอะไรเลย ในตอนแรกที่พ่อมอบให้กับเขา มันก็เหลืออยู่แค่ครึ่งเดียว เพื่อช่วยชีวิตเด็กและแกกดดันพวกเราจนหมดหนทาง เขาก็เลยวาดขึ้นมาอีกใบนึง ไม่อยากจะเชื่อว่าแกจะคิดว่ามันเป็นของจริง "

ดวงตาของกาวินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและโกรธ

ไฟลุกไหม้ กัดฟันและถาม "มู่เวยเวย สิ่งที่เธอพูดมาเป็นความจริงหรอ?"

“จริงยิ่งกว่าเพชรบนโรงศพเมื่อกี้อีก เชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ” มู่เวยเวยยื่นมือของเธอและสอดกระเป๋ากางเกงอย่างราบรื่น

“ เป็นไปไม่ได้! ทำไมจะไม่มีสมบัติ?” เห็นได้ชัดว่ากาวินไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงนี้ได้ “ ฉันถามคนมาหลายคน พวกเขาทั้งหมดก็บอกว่าที่นี่เคยเป็นอาณาจักรที่สุญหายและสมบัติมหาศาลถูกฝังไว้ใต้ดิน...... ”

"กาวิน แกโง่เกินไปหรือเปล่า" มู่เวยเวยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "ถ้าที่นี่มีสมบัติจริงๆ ผ่านมาหลายสิบปีขนาดนี้จะเหลือมาที่มือแกได้ยังไง? มันคงถูกคนเอาไปนานแล้ว ไม่เช่นนั้น ทำไมคนสมัยก่อนแย่งกันเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ยังหาไม่เจอล่ะ? "

"ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ" กาวินส่ายหัวและตั้งคำถามต่อไป ดวงตามืดบอดไปด้วยเงินมองมาที่เธอ "นี่เธอจงใจใช่ไหม? เธออยากให้ฉันปล่อยแก เธอก็เลยพูดแบบนี้อยากให้ฉันปล่อยเธอไป”

มู่เวยเวยกลอกตาของเธอ "กาวิน ความจริงมันก็คือความจริง ยอมรับซะเถอะ"

“แล้วทำไมเธอถึงบอกฉัน? ไม่กลัวว่าฉันจะฆ่าเธอจริงหรอ?”

“ กลัว ต้องกลัวสิ เพราะงั้น” มู่เวยเวยหยุดและโยนกระเป๋าเป้ในมือออกทันใด“ พี่สาว ฉันไม่อยากเล่นกับพวกแกอีกแล้ว”

พวกเขาทั้งสี่ยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นร่างหนึ่งกระโดดลงไปที่หน้าผาเต็มและหายตัวไป

เธอกระโดดลงไปจริงๆ

หมดหวัง ต่อให้อยู่ต่อก็ไม่มีทางรอดอยู่ดี

ทางเข้าถ้ำเงียบมาก ไม่มีใครพูดและไม่มีใครตะโกนเสียงดัง ทุกคนยังคงตกใจกับการกระทำของมู่เวยเวยที่กระโดดจากหน้าผา ทุกคนยังคงคิดถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้ เธอบอกว่าที่นี่ไม่มีสมบัติ

เป้าหมายที่ติดตามมาเป็นเวลานาน หายไปในพริบตากาวินและคนอื่นๆ ต่างก็หดหู่ใจและจิตใจของพวกเขาก็เสื่อมถอยเล็กน้อย

......

ร้านก๋วยเตี๋ยวในเมืองเล็กๆ

เย่ฉ่าวเฉินกำลังกินบะหมี่ ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เหมือนถูกบีบ เพราะความเจ็บปวดเขาไม่สามารถถือตะเกียบไว้อยู่

“ เป็นอะไรไป?” มู่เทียนเย่นั่งอยู่ตรงข้ามถาม

เย่ฉ่าวเฉินอดทนต่อความเจ็บปวดหายใจแรงและพูดว่า "ไม่เป็นไร จู่ๆใจฉันก็เจ็บกะทันหัน"

มู่เทียนเย่หยิบตะเกียบขึ้นมาเป่าแล้วพูดว่า "คงเป็นเพราะบาดแผลยังไม่หายดีมั้ง"

"น่าจะใช่"

เย่ฉ่าวเฉินนั่งนิ่งชั่วขณะและรู้สึกว่าหายใจสะดวกแล้วจึงกินก๋วยเตี๋ยวต่อ

จางเหอนั่งอยู่โต๊ะถัดไปกำลังรับโทรศัพท์ ทันใดนั้นก็โยนตะเกียบลงแล้วพูดกับเย่ฉ่าวเฉินและมู่เทียนเย่ว่า“เจ้านาย ประธานมู่ คนของเราพบรถตู้ที่ด่านเก็บเงิน ป้ายทะเบียนก็เหมือนกับที่เคยให้ไว้ คนของเราก็จำได้ว่า คนขับคือจางเหิง "

"ที่ไหน?" เย่ฉ่าวเฉินและมู่เทียนเย่ถามพร้อมกัน

"อยู่ห่างจากเราไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร พวกเขาดูเหมือนจะไปสนามบิน ขับรถเร็วมาก"

ปากของเย่ฉ่าวเฉินแสดงรสขม "ในที่สุดมันก็ออกมา คิดอยากจากออกจากที่นี่ ก็ต้องดูก่อนว่าพวกเราอนุญาตหรือไม่"

ขณะที่คนกลุ่มหนึ่งวิ่งไปที่สนามบิน มู่เทียนเย่รู้สึกสับสนเล็กน้อย "ทำไมพวกเขาถึงรีบไปขนาดนี้ ไม่หาสมบัติแล้วหรอ?

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างมีชัย“ ตอนเช้าฉันให้เขาก่อกวนถิ่นของมันและตอนบ่ายฉันเผาบ้านของมันไปหลายหลัง แกคิดว่ามันยังสงบอยู่ไหม?”

มู่เทียนเย่ก็ตระหนักได้ว่าผู้ชายคนนี้ได้ทำสิ่งดีๆมากมายไว้เบื้องหลังของเขา อย่างไรก็ตามทำไมเขามักรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ ราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เย่ฉ่าวเฉินก็เห็นรถตู้อยู่ตรงหน้าเขาและเต็มไปด้วยผู้คน

ระหว่างทางไปสนามบินมียานพาหนะไม่มากนัก รถตู้ดูเหมือนจะเห็นเย่ฉ่าวเฉิน รีบเหยียบคันเร่ง เร่งความเร็ว

"พวกมันเห็นเราแล้ว" มู่เทียนเย่พูดพร้อมกับจ้องมองไปที่รถ

"ดีเลย ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องหลบอีกแล้ว จางเหอ ตามไป" ไฟในใจของเย่ฉ่าวเฉินลุกโชน

"รับทราบ เจ้านาย"

รถสามคันหน้าและหลังไล่รถตู้ไปพร้อมๆกัน แม้ว่ารถตู้จะเหยียบคันเร่ง แต่ประสิทธิภาพของรถตู้จะเทียบกับรถออฟโรดหลายคันได้ยังไง?

ภายในไม่กี่นาที รถตู้ก็ถูกรถจี๊ปสามคันและรถออฟโรดกั้นเป็นขนมปังสอดไส้

เย่ฉ่าวเฉินจ้องมองคนในรถตู้รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจำนวนคนไม่กี่คน เปลือกตาของเขากระตุก เขาผลักประตูรถและยกปืนขึ้น เดินตรงไปที่ด้านหน้าของรถตู้

"ลงมาจากรถ!" เขาตะโกน

คนขับรถคือจางเหิง สายตาลุกโชนเมื่อเห็นศัตรูตรงหน้า

“ ฉันบอกให้ลงมาจากรถ!” เย่ฉ่าวเฉินตะโกนอีกครั้ง

มู่เทียนเย่เดินไปที่ด้านข้างของรถตู้อย่างเงียบๆ มองเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นก็ตกใจมีเพียงชายวัยกลางคนและหญิงสาวนั่งอยู่ข้างในและไม่มีร่องรอยของชายสวมหน้ากากกับเวยเวย

"เย่ฉ่าวเฉิน เวยเวยไม่ได้อยู่ในรถ"

เย่ฉ่าวเฉินตกตะลึงไปสองวินาที จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและมองดู

“ลงมา ไม่งั้นฉันจะยิงจริงๆด้วย” ดวงตาของเย่ฉ่าวเฉินแดงก่ำและเขาดูน่ากลัวเล็กน้อย

จางเหิงและอลิซลงจากรถอย่างสงบด้วยความกลัวตาย

"เวยเวยอยู่ไหน?" เย่ฉ่าวเฉินถามพวกเขา